Geplaatst Blog
Terwijl ik samen met Sam en mijn trainer de appuyementen aan het verfijnen ben en Sam probeer wijs te maken dat hij meer dan genoeg kracht en souplesse heeft om een werk-pirouette in galop uit te voeren (nu de coördinatie nog.
) en dat een vliegende wissel geen reden is voor paniek, kruip ik een paar uur later op mijn jonge merrie en motiveer haar om netjes in balans te lopen en op eigen benen in een constant tempo. Af en toe vraag ik voorzichtig een pasje vooruit en ik negeer de keren dat ze haar balans verliest en beloon de keren dat het goed gaat, uitbundig. Ik leer mijn eigenzinnige dame stil te staan en door plassen te gaan onder het zadel, om “alleen” de vrachtwagen op te gaan en daar netjes te wachten om vast gezet te worden, net zoals ik dat Sam jaren geleden aan leerde. En dat met de minieme aanpassingen die nodig zijn om aan te sluiten op haar temperament en karakter. Meer verschillend van temperament dan Sam en Terror vind je ze namelijk niet. Ze liggen op de twee uiterste punten van eender welke grafiek die je kan maken betreffende karaktereigenschappen.
En met mij zijn er zoveel meer ruiters die, vrijwillig en grotendeels onbewust, de keuze maken die vrijwel elke andere sporter koste wat het kost probeert te vermijden. Opnieuw beginnen… De gemiddelde sporter baalt als een stekker na een val of een blessure. Ze moeten opnieuw opbouwen en hebben geen idee of ze weer op hun oude niveau zullen geraken. Ze ervaren het als een onnodig en frustrerend iets. Als “pech”.
Wij ruiters maken die keuze keer op keer. Veelal zien we dat simpelweg als een nieuwe kans. Elke keer dat we met een nieuw paard beginnen, is het terug vanaf de start. Een band opbouwen, elkaar leren kennen, vertrouwen opbouwen. Een communicatie bewerkstelligen. Hulpen en oefeningen aanleren, spieren opbouwen en soepel maken. Coördinatie laten ontwikkelen. Wetende hoeveel jaren training er zit in een goed afgericht paard dat loyaal en betrouwbaar is.
Soms is dat nieuwe begin simpelweg omdat we een nieuwe partner erbij gekregen hebben. Soms is dat nieuwe begin er omdat we afscheid hebben moeten nemen van die partner waarmee we al konden lezen en schrijven. Ongeacht de reden. Elke keer opnieuw wordt het hart opengesteld voor een nieuw dier, met of zonder verdriet over het verlies van een vorige vriend. We beginnen aan een nieuwe vriendschap maar ook aan nieuw verdriet. Want we doen dat, wetende dat ook deze partner ons niet zal overleven.
Toch houdt die wetenschap velen van ons niet tegen om weer eentje toe te laten en van ze te houden, ze te beschermen en te verzorgen als een kind. En ik hoor de protesten al haast komen; "een paard is geen kind." Ongeacht mijn gevoelens betreffende die uitspraak wil ik die discussie in deze blog niet uitlokken. Een paard is geen kind. Dat is een feit. Ik heb het dan ook niet over de liefde die we voor hen hebben maar puur over onze verantwoordelijkheden ten opzichte van hen. Want wat ook een feit is, is dat veel van onze “taken” en verantwoordelijkheden vergelijkbaar zijn met die van een kind. We voeden ze op, we voorzien ze van eten, drinken en onderdak, we verzorgen ze, wanneer ze ziek zijn bellen we een dierenarts en wanneer ze zichzelf stuk maken, helpen we ze weer de oude te worden. We beschermen ze tegen zichzelf door voorzorgsmaatregelen te nemen en een veilige omgeving te creëren waarin ze zich kunnen ontwikkelen en kunnen ontspannen en zichzelf kunnen zijn.
En we doen dat met elk paard dat we hebben of verzorgen. Wetende dat er een dag komt dat we afscheid zullen moeten nemen. Dat al ons werk, alle training en energie, herleid zal worden tot herinneringen. Mooie herinneringen, dat meestal wel. We herbeginnen het proces van nul af aan meerdere keren in onze carrière. Als het goed is, elke keer met even veel enthousiasme en motivatie. We leren lessen uit de vorige “processen” en proberen elke keer beter te doen wetende dat we elke keer nieuwe fouten zullen maken om van te leren. Maar noch het verdriet, noch de tegenslagen waarvan we weten dat ze in het vooruitzicht liggen, houden ons tegen om opnieuw te streven naar al die mooie momenten waarvan we eveneens weten dat ze er zullen zijn na bloed, zweet en tranen. En dat maakt paardenmensen, in mijn mening, toch een beetje unieker. Paardenvolk is een ras apart, maar niet enkel in negatieve zin...
Een conclusie die ik zelf pas bereikte toen een vorige trainster me alle kansen gaf (incl een paard dat geschikt was) om aan die "reis" naar minstens sub-top te beginnen en minder en minder zin kreeg in rijden.... Ik moest er te veel voor laten dat ik meer waardeerde. En dan heb ik het puur kwa inter-actie met de paarden. Er waren te veel "restricties" die je "niet meer doet" als je een bepaalt niveau wil gaan rijden. En dat waren dingen waarop ik niet wilde compenseren. Ik dacht dat dat was wat ik wilde, zoals veel ruiters denken dat elke ruiter dat wil. Maar toen ik er eenmaal mee bezig was ontdekte ik dat ik veel liever africht dan dat ik echt competitief ingesteld ben. Ik houd van paarden "met ne hoek af". Ik houd er van om dieren die in een state of mind gedrukt zijn dat ze niet meer willen samen werken met mensen, toch die werkwilligheid te laten terug krijgen. Om dat vuurtje in uitgebluste ogen terug te krijgen. En dat realiseerde ik pas toen ik actief met begeleiding naar subtop trainde.. Dat was ook leuk, absoluut. En nu met Sam hoop ik ook om gewoon alle oefeningen er vroeg of laat in te hebben. Maar puur omdat ik graag zo veel mogelijk wil leren. 
