Geplaatst Blog
Mijn baby mag naar school
Laat ik beginnen met 1 ding alvast duidelijk te maken: ik ben helemaal geen fan van mennen.
Ik vind het een prachtige sport om naar te kijken, mijn ultieme droom was een mooi dubbelspan en ik ben ontzettend geïnteresseerd in de technieken en gebruiken.
Maar! Ik vind niks leukers dan paarden voor de wagen beleren
Het hele proces, de vooruitgang, het krijgen van die band, voor mij is het verslavend. Jong en onbezonnen
4 jaar geleden heb ik Dexter zelf beleerd. Zonder ervaring, geen idee wat ik moest doen maar met een dosis gezond verstand, een braaf paard en goede hulp bij de hand heb ik het toch geprobeerd. Lukte het niet, dan kon ik er toch gewoon mee stoppen? Maar het lukte, Dexter was wel al bereden en kende het sturen dus we liepen kilometers aan de lange lijnen, met een bos vol geïmproviseerde slaloms. Hij liep perfect op stemcommando tussen en over de bomen en ik had er zo veel lol in!
Binnen de kortste keren stond hij voor het eerst voor de sjees maar met alle gekkigheid die wij ondertussen al hadden geoefend, was die sjees al niet meer het raarste wat achter hem had gehangen. Denk aan vlaggetjes, autobanden, blauwe zeilen etc... Dexter liep ondertussen optochten, parades en bruiloften voor de wagen maar ik ben nog steeds een schijtluis op die koets
Het beleren vind ik heerlijk, maar zodra ik op de wagen kruip, moet er iemand mee die daar verstand van heeft, anders doe ik in mijn broek. Raar mens 
En nu, 4 jaar later, is mijn baby er 3,5 geworden en merk ik dat hij aan de slag wil en zich verveelt. Rijden vind ik te vroeg, maar de voorbereidingen voor de wagen (wat ik zoooo leuk vind) kunnen we prima mee aan het werk! En zo geschiedde. Het full tuig wat ik voor hem kocht vorig jaar (iets met hete kolen) is te klein geworden natuurlijk, dus Dexters tuig er op! Later zullen jullie zien waarom ik niet geloofde dat dit kon passen, het verschil in bil- en borstmassa is nogal groot namelijk
Maar het paste nog best oké en zolang er geen wagen achter hangt, zijn wat loshangende rammelende riempjes alleen maar goed om aan te wennen.
Note: op verjaardagen of feestdagen worden mijn paarden zo zwaar mishandeld met feestvlagjes, kerstkransen, rode pluimenboa's en andere rare dingen, dat tuig is dan op z'n minst gezegd weinig interessant
Om het wat spannender te maken, hebben we er na een paar keer alvast eens een klein bandje achter gehangen maar ik betwijfel of hij het door had. Mogelijks heb ik niet het type paard dat last heeft van een klein bandje 
Next up: tractorband 
De eerste echte uitdaging zou het sturen worden, want in tegenstelling tot Dexter kent Duke dat dus helemaal nog niet. Hoe ga ik dit aanpakken, wetende dat ik 90% van de tijd in mijn eentje ben? Het eerste wat Duke geleerd heeft als veulen is dat hij niet voorbij mijn schouder mag lopen. Maar nu moet dat dus wel, want hij moet lopen als ik achter hem loop. Begonnen aan de longe, in het begin gewoon rondjes lopen zoals altijd en de afstand tussen ons heb ik steeds vergroot tot hij op den duur dus zijn rondje liep zonder dat ik meeliep. Hij kende de commando's stappen, draf en ho! Zo ver waren we al.
Daar kwam dan wel onze eerste hindernis. Ik wilde hem niet leren sturen met bit omdat ik, naar mijn gevoel, dingen ging vragen die hij niet kón weten en daarbij ook nog eens druk ging geven in zijn mond. Hij kreeg dus een kaakgekruist hoofdstel en zo oefende ik eigenlijk eerst de stelling vanaf de grond. Gewoon: druk links = hoofd naar links en omgekeerd. Dit heb ik proberen uit te breiden naar het lange lijnen maar dat lukte niet zoals ik het wilde. Zolang Dexter in de buurt was, was Duke afgeleid. Wilde hele tijd omdraaien, maakte zijn nek rond en wilde richting uitgang. Ik had niks te zeggen met mijn kaakgekruist hoofdstelletje maar wist dat ik ook met bit veel in zijn mond zou hangen want klieren ging hij toch.
- Insert boyfriend -
Ja, hier heb ik dan maar hulp ingeschakeld. Iemand die bij hem kon lopen zodat hij in eerste instantie maar hoefde te volgen en luisteren naar wat links en rechts betekende.
Met mijn gekke kop wilde ik Duke langs Dexter zetten want Dexter kan pérfect sturen en als Dexter naar links gaat, gaat Duke ook naar links. 1 paard in mijn eentje lukt nog, maar 2 paarden vond ik toch wat veel
Dus tegen vriendlief gezegd: ik loop er achter en jij houdt ze voor vast. Zo gezegd zo gedaan en 5 minuten later liepen wij door de wei en kon Duke ineens 'sturen'. Tussen aanhalingstekens want sturen kun je het natuurlijk niet noemen, maar ik zag zo wel dat hij bij Dexter zal blijven, hem volgt en van hem leert. Zien jullie ook waarom ik wist dat het tuig te groot ging zijn? 
Super fijn dus, helemaal verliefd op mijn uitzicht! Maar hij moet het natuurlijk ook wel alleen kunnen.
En dan merk ik bij Duke dat hij super gefocust is bij nieuwe dingen. Nieuwe omgeving, nieuwe paraplu's etc
Als hij het eenmaal kent en hij wordt wat zelfzekerder, wordt hij ook eigenwijs. Beetje gelijk aan zijn baasje 
Dus ik kreeg het idee hem mee te nemen over de weg, van het bekende terrein af. Er is hier weinig verkeer en Dexter zou uit het zicht zijn wat de grootste afleiding wegnam. En daar gingen we! In ons uppie, in mijn linkerhand de linkerteugel en het halstertouw en in mijn rechterhand de andere teugel. 
We zijn het erf afgelopen en over de weg langs de weide van de merries, langs gewikkelde pakken maïs met wapperende plastic, langs de buurman die zijn veld aan het ploegen was en terug naar huis. En Duke kon ineens vanzelf sturen, stoppen, omdraaien... alles eigenlijk
Hij was alert en braaf en ik stond met mijn mond vol tanden. Gisteren had mijn vriend een uurtje tijd dus ik vroeg of hij een klein stukje mee wilde gaan wandelen. Zo kon ik eens proberen er achter te lopen en kon hij evengoed meelopen en het halstertouw overnemen als dat nodig zou zijn.
Ja kijken jullie zelf maar hoe dat ging
Mijn vriend heeft NIKS met mijn paarden, hij kan Dexter nog verdragen zolang hij hem niet uit de wei hoeft te halen maar hij heeft totaal geen klik met Duke. Om de een of andere reden zijn mijn paarden ook gewoon echt eikels tegen hem
Dexter laat zich door hem niet vangen en Duke kan ineens niet meer aan een touwtje lopen als het bij mijn vriend is. Gelukkig is mijn vriend opgegroeid tussen dit soort kolossen en maak ik me daar weinig zorgen om, hij kan prima zijn plan trekken en mijn paarden corrigeren zoals ik hem vraag dat te doen.Maar als dan zo iemand zegt dat hij zwaar onder de indruk is van hoe Duke het doet, dat is dan toch wel extra fijn om te horen! Hij en ik hebben namelijk een compleet ander idee over opvoeding en training en ik laat hem zijn ding doen met zijn paarden en in ruil houdt hij rekening met wat ik wil voor mijn paarden. Soms denk ik dat hij mij nog wel wat onderschat, dat hij denkt dat ik niet weet wat ik doe. En als mijn baby dan zo braaf zijn ding doet, ben ik denk ik helemaal niet zo slecht bezig
De volgorde waarin ik (nieuwe) dingen doe, de manier waarop,... alles zal misschien totaal niet logisch zijn en het is waarschijnlijk helemaal niet zoals het hoort. Maar het is wel waar ik me het best bij voel en Duke voelt heel goed aan dat wanneer ik rustig ben het allemaal wel oké zal zijn. Want wie leert er nu sturen zonder bit, om dat alsnog met bit te gaan mennen? Ja, gek hé
Maar in mijn hoofd was dat het beste voor ons en voorlopig lijkt het zijn vruchten af te werpen. Voor mezelf de rust dat ik hem niet in zijn mond heb moeten trekken wannneer hij ging klieren en voor Duke die super licht te sturen valt. Mennen zonder bit vond ik trouwens een no-go. Kan voor anderen misschien prima werken maar ik ben zo al een bangerik op die koets en mijn verzekering zal er vast ook niet vrolijk van worden. Ik weet niet waarom ik mezelf hier nu aan het verklaren ben, maar daarom dus de keuze wel over te gaan op bit.Ik ben maar 1 dag in de week vrij dus dat wij het rustig aan doen is een understatement, maar ik wil hem nu wel af en toe eens meenemen aan de lange teugels. Ik houd jullie via volgende blogs graag op de hoogte van onze vordering, maar ik verwacht niet dat hij dit jaar nog voor de wagen komt
2020 wordt ons jaar!
