Geplaatst Blog
In mijn vorige Blog vertelde ik over wedstrijd rijden in België en het aankomende Interprovinciale Kampioenschap. Ik verzamelde ook prompt VLP-Dressuurrijdend België in mijn topic! Bokkers die ik zo zelden tegen kom. Dat zegt wellicht wel wat over hoe het IPK “leeft” bij deze ruiters.
Het is na de vorige blog wel zo mooi om ook een stukje over de belevenis van het IPK te delen denk ik. 23 augustus vertrokken de meeste van de 12 geselecteerden richting Dentergem, bepakt en bezakt. Ik zeg bewust “de meeste”. In de weken voor het IPK zaten de ruiters samen in een groeps-chat op facebook. We leerden elkaar kennen want er werd naast tips en gegrap, ook lief en leed gedeeld met elkaar. Op 22 augustus kregen we helaas een berichtje van één van onze teamgenoten dat ze af had moeten melden. Haar paard stond met een hoefzweer. Er werd meegeleefd en meegebaald maar dat maakt de teleurstelling niet minder. We wisten met een beetje groepsdruk haar te overtuigen om tóch (zonder paard) naar Dentergem te komen tegen de prijsuitreiking en haar wedstrijdtenue mee te nemen. Het was unaniem: Je bent deel van het team. Je hoort bij de prijsuitreiking te zijn! Afgaan of winnen, we doen het met het hele team!
Zodoende bleven we met elf over gezien er geen andere reserve was die zo snel nog mee kon, Van die elf vertrok het grootste deel vrijdag rond de middag om een paar uren door te brengen in de file op weg naar daar. Blijkbaar wilden heel veel mensen nog een laatste weekendje zee. Er werd druk heen en weer geïnformeerd en gezucht tot er een paniekberichtje doorkwam van een ruiter die langs de snelweg in panne stond met een paard dat dat niet kon waarderen. De overige uren op weg naar Dentergem belde en stuurde ik heen en weer met de ruiter in panne en onze chef d'equipe om een oplossing te vinden. Die oplossing hield in dat alles dat leefde zo snel mogelijk uit de vrachtwagen gehaald werd incl. de benodigde spullen om ze te installeren zodra we aankwamen en mijn man vervolgens 80 km enkel terug reed om ruiter + paard te gaan op halen. Om iets na tien was alles dat vertrokken was veilig aangekomen en hielpen we de pech hebbers met installeren, aten we samen nog wat en toen de emoties van de dag gezakt waren en de buiken gevuld konden we naar onze B&B. Uiteindelijk was 1 uur 's nachts al ruim gepasseerd tegen de tijd dat we gedoucht in bed lagen. Ik zelf met een beetje een wrang gevoel. Gedurende mijn avondtraining was me duidelijk geworden dat Sam zich niet op zijn gemak voelde in de wedstrijdringen. Sam is een fantastisch lief dier. Maar hij is “technisch” erg moeilijk. Hem correct en ontspannen laten lopen in ideale omstandigheden is al als een puzzel van 10,000 stukken met effen achtergrond in elkaar zetten ervan uitgaande dat je een aantal stukjes mist. Maar we moesten het nemen zoals het kwam.
's Morgens stonden we rond een uur of half negen alweer bij Sam die erg stond te weven in de stal. Hij stopte echter zodra hij mijn welbekende “Ela vriendeke, zijn we nerveus?” hoorde. Na wat gemurmel en een momentje kroelen keerde de rust terug in zijn lijf. Wellicht heb ik één keer te vaak gezegd dat ik hem daar zou laten als hij zich niet gedroeg.
De eerste tranen vloeiden rond half tien al ongeveer. Mogelijk eerder, maar de teams hebben de neiging zich voornamelijk met elkaar bezig te houden.De niveau 1-ruiters hadden hun eerste proeven er al op zitten en ontdekten snel hoe het IPK je beïnvloedt. Het rijden als een team heeft voordelen; Je hebt altijd 11 teamgenoten + aanhang voor 100% achter je staan. Jouw resultaat is immers hun resultaat. Maar het geeft ook een zekere druk… Jouw resultaat is namelijk ook hun resultaat.
Bovendien zijn de combinaties waar je tegen rijdt best imponerend. Niet de bekende groep waar je wekelijks mee lacht en grommelt, maar de beste vier per niveau van de andere provincies. Dat alles in een “nationaal jasje” gegoten waar de afstamming van het paard afgeroepen wordt en voor welke provincie je uitkomt naast de namen. En achteraf… De score en plaatsing. Ja, hoe je het ook draait of keert, het doet gewoon net wat meer met je dan op de gewone wedstrijden waar je iedereen kent en die wat je niet kennen, je enkel kunnen op zoeken aan de hand van je startnummer. Rond een uur of half elf had ik zelf even zin om te huilen. Het mag een klein wonder zijn dat dat niet gebeurd is. Niet dat er iets gruwelijk fout ging, absoluut niet. Maar hij liep de weken voorafgaand aan het IPK zo fijn, hij had nog nooit zo fijn er aan gestaan… En net op het IPK wil het dan niet lukken. En dat is dan gewoon heel erg zuur.We stonden als team na de voormiddag-proeven op een 3e plek maar onze chef d'equipes maakte zich nog geen zorgen. “De Kempische Ruiters moeten altijd even wakker worden.” grapte hij. En we maakte onze reputatie waar. Toen de laatste ochtendhumeurtjes weggewerkt waren, de laatste slaap uit de ogen gewreven was en de eerste zenuwen er uit gehuild waren, ging ons team er voor 200% tegen aan en zo reden we ons in de namiddagproeven naar een eerste plaats!
De ruiter die op het laatste moment helaas uitgevallen was, stond naast ons op het “podium”. Eén team. De KR was, naar goede gewoonte, ook weer de meest chaotische van alle provinciales maar we zijn uiteindelijk via twee verschillende routes allemaal tijdig voor de foto aan het “podium” geraakt. Onze individuele ruiters kaapten ook de 2e en 3e plek weg in het individuele kampioenschap! Goud was individueel terecht voor de topfavoriet die ook op bokt zit.
Maar wat is het stiekem mooi, de verbinding die ontstaan is tussen het team. Eentje die ik elk jaar op merk. Elk jaar opnieuw leer ik bij en maak ik nieuwe vrienden op het IPK. Wij ruiters hebben de neiging om ietwat in onze eigen bubbel te zitten. Hoe het in Nederland zit weet ik niet. Maar op de KR is het als nieuwe ruiter vaak erg moeilijk om “ertussen” te komen. Het is een vrij hechte “ons kent ons” wereld. En hoewel ik persoonlijk wel open sta voor nieuwe contacten ben ik zelf ook vrij introvert, ik durf zelfs zeggen, verlegen. Eens ik iemand ken is dat snel voorbij maar dat eerste contact vind ik toch vaak moeilijk. Door de algemene sfeer benaderen “nieuwe” ruiters de vastere club vaak niet en het cirkeltje is rond. Op het IPK gebeurt dat wel, want je bent een team. Het is wel zo handig als je weet bij wie je moet gaan staan op het einde van de dag. Ook nu heb ik weer fantastische mensen op een andere manier leren kennen! En weer nieuwe mensen om na de proeven samen wat mee te drinken, overwinningen mee te vieren en tegenslagen te relativeren. Met een lach en een traan. Want dat is wat wedstrijdrijden is. We geven het niet graag toe, wij gesloten tutten. Maar onze sport is er eentje met veel emoties, hoge pieken en diepe dalen die elkaar razendsnel kunnen opvolgen. Waardoor dat maskertje van nuchterheid vaak gewoon de beste manier is om er doorheen te komen. Maar stiekem zijn we gewoon emotionele mutsen.
