Geplaatst Blog
Hoi bokkers!
De meeste van jullie zullen me vast wel al eens voorbij hebben zien komen maar een voorstelling is wellicht toch wel handig. Ik ben Kathleen, 29 jaar, gelukkig getrouwd met een hele dappere man. Ik studeer op eigen houtje psychologie aan de open universiteit, ik rijd dressuur en train sinds bijna een jaar bij Chris Haazen. Ik heb momenteel twee paarden, Royal Samber, de routinier die competitie loopt en Rêve D'or, de jonge snaak die nog volop aan het ontdekken is dat er iets tussen “ho” en “heel hard” in zit.
Ik heb me aangemeld om te bloggen op bokt en mocht, tot mijn verrassing, ook starten. Tot mijn verrassing omdat ik helemaal niks bijzonders ben… Ik heb gevoel voor paarden maar ik heb geen talent. Ik heb geen uitzonderlijke prestaties.. Op mijn lijstje van prestaties staan deelnames aan het Vlaams kampioenschap, wat regionale kampioenschappen en het feit dat ik Chris binnen vier maanden een face-palm kon laten doen door een suf antwoord gedurende de les. Chris kijkt trouwens nog regelmatig naar mij, zoals ik naar Sam kijk als die iets aan het doen is waarvan ik totaal niet begrijp hoe hij het zich bedenkt en welk voordeel hij er precies voor zichzelf uit haalt.
Wat ik mankeer aan talent of bijzonderheid compenseer ik (hopelijk) met een grote dosis zelfspot en wat sarcasme. Vooral die dosis zelfspot mis ik nog wel eens bij andere mensen. In het dagelijkse leven, maar nog veel meer in de paardenwereld. Het valt me vaak op hoe serieus ruiters zichzelf nemen. Misschien ligt dat ook aan de tak van de sport waarin ik me bevind. Maar ik denk met enige regelmaat wel eens “joh, de wereld vergaat niet als je er de humor van in ziet.”
Wat ik verder ook nog heb, denk ik. Is relatief veel ervaring voor mijn leeftijd en een eigenzinnige visie. Ik durf bij mezelf te blijven zonder dat ik persé wil dat anderen het met me eens zijn. Ook betreffende deze blogs… Niemand hoeft het eens te zijn met wat ik schrijf. Het is slechts mijn mening, mijn gedachtegang. En indien iemand iets in gedachten heeft waarvan hij of zij wel eens een schrijfsel zou willen zien, dan hoor ik dat ook graag! Ik hoop ergens wel een zekere “interactie” te krijgen. Ik leer anderen hun ideeën en visies ook graag kennen, ook als ik het er niet mee eens ben.
Ik corrigeerde eigenlijk al paarden voor ik wist dat dat “een ding” was. En een aantal van die projecten liepen ook vooral goed af omdat ik vaak meer geluk dan verstand had. Maar desalniettemin heb ik wel op korte tijd heel veel verschillende paarden gereden die me dwongen verder te denken dan de theorie. Want boeken-wijsheid is handig en mooi maar soms zit er eentje tussen waar alle boeken-wijsheid van de wereld niet mee helpt. Theorie en praktijk horen hand in hand te gaan maar verblijven in praktijk bij paarden soms niet eens op dezelfde planeet lijkt het wel. En dat is een concept dat je maar heel weinig ruiters écht kan laten internaliseren. Maar heel zelden merk ik dat mensen écht willen accepteren dat, hoewel paarden in de regel wel reageren “volgens het boekje”, er uitzonderingen zijn. En laat ik nu iemand zijn wiens pad altijd kruist met dergelijke uitzonderingen, misschien, omdat ik onbewust altijd aangetrokken word door dat wat ik niet begrijp. En ik vind ze prachtig. Want keer op keer confronteren ze me met mezelf, met mijn sterktes en mijn zwaktes. Keer op keer testen ze mijn doorzettingsvermogen op die unieke eerlijke manier die alleen dieren in zich hebben. Ze houden me niet enkel een spiegel voor, ze laten me geheel nieuwe eigenschappen van mezelf zien. Ze maken me fysiek en mentaal sterker en ze trekken me uit mijn comfort-zone waardoor ik grenzen verleg.
En ik ben er van overtuig dat elk paard waarmee ik in contact kom, op het eind van de rit, meer voor mij gedaan heeft, dan ik voor dat dier. Ik heb zulke leuke dieren leren kennen… Neem nu die PRE die ik een jaar geleden reed, niet om te corrigeren trouwens, dier was prima gereden. Ik ben door de toestand van mijn lijf wat selectiever geworden betreffende het corrigeren en waar ik nog op ga. Voor dit paard werd ik gevraagd als vrienden-dienst. Hij was gewoon heel erg sensibel. Bang voor zijn eigen schaduw, voor het zand in de bak, voor plantjes…. Het wisselde een beetje van dag tot dag. Maar het gene waar ik zo vaak om gelachen heb was dat ik nog nooit zo'n lui, sensibel paard gereden heb als deze PRE. Hij kon zich echt dood schrikken om iets, maar vervolgens was ie te lui om weg te rennen waardoor elke training een reeks was van gewoon normaal rijden en tussendoor spastische debiele bewegingen of 180° draaien maken vanuit het niks om zich twee passen later te bedenken dat bang zijn toch wel erg vermoeiend was en weer door te lopen. Tot ie het volgende enge zag om op te reageren. Geen stout paard… Echt niet. Ook geen paard waar men enthousiast over was om mee te werken. En daar kwam ik dus ten tonele.
Of mijn eigen Sam waarvan ik wel eens grap dat ie z'n land uit gezet is. Waarvan ik pas na drie maanden zijn eerste passen stap zag en die op wekelijkse basis over zijn hele lijf staat te trillen omdat een bloem heen en weer wiegt door de wind (of een andere debiele reden.) Die op wedstrijd tijdens het zadelen regelmatig zijn vrijetijds-piaffe oefent omdat hij weet dat hij op de plek moet blijven maar hij is te opgenaaid om stil te blijven staan, dus dat is dan onze “compromis”. Maar die ik eveneens een maand kan laten stil staan en waar ik op kan stappen met talrijke pijntjes en beperkingen en die op mijn zwakste momenten, zo vreselijk voorzichtig met me is dat hij me even laat vergeten dát ik een slechte dag heb. Zo moeilijk als hij kan zijn in trainingen en op wedstrijden… Zodra hij voelt dat er bij mij iets mis zit, gaat het knopje om en doet hij alles om wat we aan het proberen te bereiken zijn, ondanks mij, toch tot een goed einde te brengen. Wanneer ik af stap en even moet steunen alvorens ik mijn gehele gewicht voor eigen rekening durf te nemen. Is het diezelfde neurotische Sam, die geduldig en loyaal onbeweeglijk stil blijft staan. En zelfs áls hij schrikt op dat moment, dan zal er niet meer gebeuren dan een rilling door zijn lijf, want zijn eerste prioriteit ben ik op dat moment, net zoals zijn (emotionele) welzijn altijd de mijne is..
En dat zijn resultaten die ik enkel bereik met dieren, omdat ik open sta voor een compromis. Dat komt echt niet aan waaien. Ik weet nog dat ik de eerste maand met Sam aan het proberen te stappen was omdat ik gewoon niet meer zag waar ik moest beginnen met hem. Sam was dat type dat een aantal problemen had die opgelost moesten worden, maar hij had zoveel issues dat de oplossingen voor die problemen, de problemen erger maakte. Hij kon me echt tot zo'n intense wanhoop drijven dat ik trippel-pauzes in lastte voor míj! En de vrouw die me alles geleerd heeft over wedstrijd rijden en waar ik ook paarden voor gereden heb, stond regelmatig langs de bak omdat Sam vrij heftig kon reageren en niemand graag had dat ik geheel alleen was als ik hem trainde. Ze vroeg hoe het ging met 'm. In mijn momentje van wanhoop zei ik; “Mimi…. Als ik van deze ooit wat krijg, dan mag je me elk paard onder m'n kont duwen.” en Mimi? Mimi die glimlachte en knikte even… Alsof zij iets wist dat ik nog niet wist. Gedurende mijn gehele “carrière” is Mimi een stabiele factor "op de achtergrond" gebleven en ze heeft die uitdrukking vaker gehad trouwens.
En kijk waar hij nu staat… Ik dacht toen oprecht dat ik gewoon niet ruiter genoeg was om van hem een werkbaar paard te maken. En dat doen paarden he…. Ze dwingen je om beter te worden en ze brengen je tot een punt en als je terug kijkt besef je dat er een dag was dat je oprecht dacht dat je het niet kon…
Ik kan inmiddels al lang niet meer tellen hoe vaak ik opmerkingen krijg dat “hun paard dat niet zou moeten flikken” of “hij moet zich gewoon gedragen.” en elke keer denk ik; dat doet hij, want hij houdt zich aan de compromis die we gesloten hebben… Dat wijkt af van de standaard wensen maar dat maakt niet uit. WIJ kunnen er allebei mee leven. Bovendien “moeten” ze niks. Ze zijn groter, sterker en sneller dan wij. Zelfs de gemiddelde shet zou, als hij wil, het prima van je kunnen winnen. Maar dat doen ze niet. Omdat ze voordelen in zien van onze samenwerking maar ook omdat ze gewoon erg sociaal zijn ingesteld. Daardoor tonen ze een bereidwilligheid om ons te begrijpen. En ik vind het dan alleen maar eerlijk, om datzelfde terug te geven. Dat mis ik wel eens bij mijn collega's. “We” lijken allemaal zo naarstig op zoek naar de perfecte manier om dingen te doen, naar de ideale opvoeding, naar het ideale gedrag. Dat “we” vergeten dat we met individuen werken. Dieren met een karakter en emoties, met een eigen wil en een humeur. Het zijn geen machines. Als ze bang of nerveus zijn, dan moeten ze dat kunnen uiten. En het is in mijn ogen aan ons om op zoek te gaan naar de gulden middenweg, waarin het dier zichzelf kan zijn en kan uiten wat ie voelt binnen een veilige grens. Zodat we er ook op kunnen in spelen. Misschien is dat wel een maatschappelijk probleem zelfs. Want worden wij allen door onze medemens ook niet constant van alle kanten gekneed en gemanipuleerd in een poging om van elk mens een standaardje te maken, iets dat “voldoet” aan het ideaalbeeld van een ander? Iets dat niet te veel af wijkt van de norm?
Is er iemand die denkt dat we daar werkelijk beter van zouden worden indien we daar aan toe gaven? En indien het antwoord nee is, waarom zie ik datzelfde dan toch zoveel gebeuren met paarden?
) met compromissen, maar het leiderschap vergeten. Dan krijg je wel problemen!