Geplaatst Blog
Waarom doen we wat we doen: Eén of geen
Soms zijn er van die onderwerpen die je bij blijven. Regelmatig kijk ik even door de actieve topics op Bokt, foto’s bewonderen van iemands paardje, veulengenot, sneeuwfoto’s of paardenproblemen, noem maar op. Zo was er vorige maand een topic over een politieke partij die van mening was dat een paard niet alleen hoort te staan, maar minimaal met één paard samen.
Ik las het desbetreffende stuk en dacht, ja, vind ik ook, niet meer dan normaal. Sterker nog, als paardenliefhebber vind ik het zo normaal dat ik het zelfs niet eens interessant vond en het snel weer vergat.
Maar wat schertst mijn verbazing, dit topic liep 20 pagina’s vol met compleet uitéénlopende reacties! En dat bleef mij wél bezig houden. Niet het onderwerp, maar hoe mensen erop reageren.
De reacties gingen alle kanten op, terwijl het hier in mijn optiek gaat over een basis behoefte van een paard en dat zou niets nieuws moeten zijn voor elke paardenliefhebber op welk niveau dan ook.
De reacties lezende, riep het allerlei gedachtes bij me op. Vooral weer het ‘goed praat’ gedrag voor wat we doen met ons paard. En met alle eerlijkheid, ook ik vertoon als mens wel eens dit gedrag. Maar ik probeer wel kritisch naar mezelf te blijven kijken. En in hoeverre doen we dit? Onze hobby bestiert een levend wezen, een levend wezen met simpele basisbehoeften. En hoever gaan we om onze hobby uit te kunnen oefenen? Gaan we zo ver, door wat we ons ‘maatje’ noemen, 24/7 in eenzaamheid op te sluiten? Voor ons eigen vertier? Dan kunnen wij praten over onze beste vriend, maar zou onze beste vriend ook zo over ons denken, vraag ik mij af?
En door de reacties heen spittend, begrijp ik de verschillen in woonomgeving (stedelijk of buiten), reistijd, kinderen, huishouden, hengst, “heel houden” paard, niet kunnen vangen, gemak etc. Ieder heeft zijn eigen reden, maar is dit goed te praten naar je paard? “Sorry knul, maar je moet achter tralies, want anders moet ik te ver reizen voor je”. "Sorry peerdje, je bent hengst, je staat alleen”.
Nu klinkt dit vrij cru, maar feitelijk gezien geldt dit wel voor veel eigenaren. Een merrie, ruin of hengst moet geen reden zijn om een paard zijn vrijheid en paardenmaatjes af te nemen. En natuurlijk, als er bij ons een hengst bij kwam, schudde het weiland op z’n grondvesten. De orde wordt direct opnieuw ingesteld. Geef een kudde daar de tijd voor. Vaak zie ik mensen hun paard er binnen korte tijd weer uithalen. Begrijp dat het instellen van een nieuwe “pik”orde even tijd in beslag neemt. Geef een kudde die tijd.
Ook kwam ik veel reacties tegen, waarin agressie van paard naar paard genoemd werd en dat dat als reden werd gegeven voor het alleen houden van het paard. Dat vind ik wel een hele gevaarlijke uitspraak eigenlijk. Want waar komt die agressie vandaan? Ik zie dit bij veel paarden die niet goed gesocialiseerd worden, dus in mijn optiek een probleem wat we zelf veroorzaken. En nu zie ik een cirkel ontstaan. Steeds meer paarden staan alleen. Daaruit komt niet-gesocialiseerd gedrag voort wat alleen maar erger wordt. Staan er in de toekomst dan nog meer paarden alleen? Weet het paard straks niet meer hoe hij zich in een kudde moet gedragen? En wat makkelijk vergeten wordt, een paard die zich in een kudde goed aanpast, leert wat wel en niet kan, is voor jou als ruiter of menner absoluut onmisbaar! Een paard hoort jou als leider te zien, voor ieders veiligheid. Moet aanvoelen welk gedrag wel en niet toelaatbaar is. Hoort zich over te geven aan de leider en vertrouwen te hebben in de weg die de leider inslaat. Ook ik heb paarden in mijn kudde gekregen, die dachten alles te kunnen maken. Met een goede kuddeleider is dat snel en effectief verholpen, beter dan wij dat kunnen.
Tekenaar: Carol Streefkerk
Maar om niet te ver af te dwalen, weiland en kuddemaatjes zijn basisbehoeftes van ons paard.
Stel je eens voor, je woont in een gebied waar het heel lastig of te duur wordt om je paard deze basisbehoeften te kunnen bieden, wat dan? Verhuizen? Je paard verder weg, meer reistijd? Je paard delen als hij verder weg staat? In hoeverre ben jij als eigenaar bereidt je aan te passen aan de basisbehoeftes? En als je enige optie is een andere hobby te kiezen, zouden we dat doen uit liefde voor het paard? Persoonlijk ben ik van mening dat er vele wegen naar Rome leiden. Ik heb respect voor ieder zijn manier van omgaan met het paard, maar ik ben wel overtuigd van het feit dat een paard, een paard moet kunnen zijn, een ander paard nodig heeft en vrij moet kunnen bewegen.
Kiem Streefkerk
Tekenaar: Carol Streefkerk
