Geplaatst Bokt community
risje
CubaLibre en Hank.
Bokkers vertellen: CubaLibre verhuisde in maart 2014 van Nederland naar de USA. Inmiddels woont zij weer in Nederland. Wil je meer weten over de verhuizing naar de USA, haar verblijf daar en de verhuizing terug naar NL? Lees dan hieronder verder.
In Maart 2014 begon ons Amerika avontuur, mijn man ging daar werken en na al het geregel hier in Nederland was het dan eindelijk tijd om over de plas een heel nieuw en voor mij toch wel spannend avontuur te gaan starten. In het begin zag ik er wel serieus tegenop, weg van onze familie, weg van onze vrienden, mijn toenmalige dressuurtopper achter moeten laten en ook onze eigen gefokte palomino bleef lekker in zijn bekende omgeving (de Eifelopfok in Duitsland) staan. De enige die naast mijn man en mij mee ging naar The States was onze 12 jarige Engelse Cocker Spaniel (helaas hebben we haar vorige week woensdag onverwachts in moeten laten slapen, ze was bijna 16 (op een maand na))
Nu ben ik nooit echt iemand geweest met heimwee maar om in minder dan 8 weken te trouwen, je huis leeghalen, alles naar de opslag, afscheid nemen van je paard (die ging de lease in) etc. ging me dat niet bepaald in de koude kleren zitten… waar kom ik terecht? Ga ik t wel leuk vinden? Wat ga ik doen? Wie ga ik ontmoeten? Allemaal vragen waar natuurlijk niemand een antwoord op kon geven.
Eenmaal aangekomen in The States (geland in Boston, daar een lease auto meegenomen en nog een ruim 4 uur durende autorit voor de boeg) was het eerste dat me opviel het weidse landschap, de vriendelijke mensen en de manier waarop ze omgingen met “vreemden". De eerste 10 dagen hebben we gelogeerd in een hotel, manlief mocht redelijk snel aan het werk en ondertussen moesten we natuurlijk ook zorgen dat we een appartement kregen, een rijbewijs (want een Europees rijbewijs is geen rijbewijs als je er gaat wonen), een Social security number etc.
Appartement hebben we in een record tijd gevonden, meubels kregen we vanuit t bedrijf (huur) en al gauw zaten we in ons eigen stekkie. Toen ik eenmaal mijn rijbewijs in de pocket had ging ik maar eens op zoek naar een (western)stal in de buurt. We hadden 3 stallen gevonden maar toen we bij de 1e langs zijn gegaan zijn we niet meer verder gaan kijken, de klik was er, de paarden zagen er super uit en we werden letterlijk met open armen ontvangen. Ik besloot om 3x in de week te gaan lessen, had al besloten om de dressuur vaarwel te zeggen aangezien ik er in Nederland al geruime tijd tegenaan liep dat t niet meer “mijn ding" was. Teveel druk, teveel stress en de lol in het rijden was ook voor een heel gedeelte weg.
CubaLibre en DG DRY JILL tijdens hun eerste show.
Ik heb altijd gezegd dat ik nog eens wilde gaan Western rijden, gewoon om het eens uit te proberen en tja, waar kan je dat dan beter doen dan in Amerika? Goed, onze 1e les begon al goed… mijn man (AmazingSnarf hier op bokt) kreeg een leuke paint onder zijn kont, ik kreeg ook een paint te rijden maar wel met de opmerking: "this one doesn’t like to be brushed and he is an ass with riding and he will try and buck you off!!!" Uhm, oké…. Lekker dan, ik had al even niet meer gereden en dan krijg je bij je allereerste westernles dit te horen…. ik zag de bui al hangen! Niets van dit alles gebeurde gelukkig, ja hij hield er niet van als je hem voorstelde (jammer dan, ik doe het toch ) en nee, hij was echt niet makkelijk maar gemeen was hij ook niet. Gewoon een paard dat geen manege paard behoort te zijn want voor 1 persoon deed hij alles!
Mijn overstap naar de Western verliep vrij goed, t was even flink wennen want alles moest zo ongeveer anders dan ik gewend was maar gelukkig had ik Hank en hij en ik werden een droomduo!
In Sept 2014 ben ik even terug in Nederland geweest en bij terugkomst wilde de staleigenaar graag met mij in gesprek, er waren mensen die Hank wilde kopen…. *slik!* en ze wilde graag mijn mening omdat ik m dus al maanden reed en hij met fikse sprongen vooruit gegaan was maar ook omdat ze ‘m niet zomaar onder mijn kont vandaan wilde kapen (WOW! Dat noem ik nu eens een mens met verantwoordelijkheidsgevoel en karakter!). Ik heb vrijwel meteen gezegd dat wanneer zij hem kon verkopen ze dat gewoon moest doen, leuk is anders maar wij zouden in Maart 2015 toch terug naar Nederland gaan en ik kon het niet over mijn hart verkrijgen dat Hank dan of weer verpieterde of terug in z’n schulp kroop en weer “gemeen" zou gaan doen. Ik kende de mensen die hem zouden kopen en wist meteen dat zij hem een superthuis zouden geven dus ja… mijn gevoel aan de kant gezet en that was that! In november 2014 kreeg mijn man de kans om voor nog 1 jaar bij te tekenen, even overleg gepleegd en toen was de kogel snel door de kerk: we bleven nog n extra jaar!!! Enige dat ik hem toen gezegd heb was: "maar dan kopen we wel een paard!!!" Ik miste het echt hebben van een eigen paard zo erg! En Hank was bijna mijn “eigen" en toch ook weer niet.
Dus tegen de staleigenaresse/instructrice (die ondertussen voor mij een 2e moeder geworden is) gezegd dat ik graag op zoek wilde gaan naar een eigen paard. Bij de vraag van wat ik dan zocht antwoorde ik: een Quarter of Paint want mocht t ooit zover komen dan kan ik die in Nederland verkopen. Zijzelf fokte/showde en handelde in een vrij onbekend ras in Nederland (Morgan horses) en ik wilde geen risico lopen om met een paard te zitten dat niemand zou willen hebben. Een dikke week later kreeg ik een sms of ik diezelfde middag om 12:00 uur op stal kon zijn want we gingen naar een paard kijken…. Oké!
4 mile van stal kwamen we aan op een hele mooie en grote "barn" En toen we de verwarmde "arena" in liepen zag ik een supermooi zwart paardje staan maar ja, er liepen ook vosjes en bruine rond dus ik stelde mezelf al gerust dat ik nooit zoveel geluk kon hebben (ik heb een zwak voor zwart). George (een hele bekende Western trainer in die buurt) kwam naar ons toe met de woorden: ik zal even een hoofdstel indoen en dan even laten zien wat het paard kan. Wat schetst mijn verbazing…. Hij loopt mij voorbij en doet het zwarte paardje een hoofdstel in! Mijn instructrice kijkt mij aan en wist het antwoord al deze word de mijne!
Hij rijdt er even op en verteld me dat het paard al ruim 2 weken stil heeft gestaan (i.v.m. de kou (-17 op dat moment)) en dat dat ook de reden van verkoop is want ze hebben er gewoon teveel en te weinig tijd. Ik stap op, rijd een paar rondjes, stap af en zeg: "als ze maandag goedgekeurd word is ze verkocht!" Er keken 2 paar ogen mij even heel raar aan want ze waren niet gewend dat iemand zo snel een paard zou kopen (en achteraf bleek ook wel dat zijn vrouw eigenlijk dit paard helemaal niet kwijt wilde).
Maandag keuring waarbij de keuringsarts alleen maar lof had en dinsdags werd MIJN zwarte parel DG DRY JILL (jaja, een merrie en dat terwijl ik dus absoluut GEEN merrie mens ben!) gebracht.
Jill in Nederland, niet lang na de geboorte van Gentle.
We zijn vrijwel meteen gaan trainen en ons voor gaan bereiden op het show seizoen (wat loopt van Mei tot ongeveer begin Sept). Onze 1e show werd n "huge" succes, we startten in de green klasses omdat het het 1e jaar showen was voor Jilly (ik heb in 2014 een paar shows gedaan met een Morgan Grand Champion paard) maar ja, als je dan 5 klasses start en eruit komt met 1e en 2e plaatsen dan is de stap naar een klasse hoger makkelijk.
Ik werd wel gewaarschuwd door mijn instructrice want in de klasse hoger zaten ook meteen DE grote mensen van de Morgan wereld en ik moest me maar vast voorbereiden op een minder leuke show…
Uhm, dat hadden ze gedacht! Mijn kleine meisje en ik reden de grote Morgan mensen gewoon voorbij en naast dat we alweer 1e en 2e plaatsen meepikten werden we ook Overall Champion en Reserve Champion (supervet!!!).
Toen kwam de winter en waren de shows voorbij, we trainden thuis lekker door en hadden heel veel lol met ruim 1,5 meter sneeuw.
Het voorjaar kwam en de kriebels om een veulen te fokken bij Jilly werden alleen maar sterker en sterker. Dus ik heb mijn stoute schoenen aangedaan en gevraagd of Sue (mijn instructrice en 2e moeder) me wilde helpen want tja, van het fokken met een Paint had ik totaal geen kaas gegeten…. Zij heeft iemand ingeschakeld die al 40 jaar Quarters en Paints fokt en nadat ik hem de papieren van Jilly doorgestuurd had kwam hij terug met n vosbonte pleasure hengst die op #4 staat van best verervende paint hengsten in The USA. Aangezien hij deze hengst aanbeval heb ik zijn advies opgevolgd en kon het scannen en monitoren van de hengstigheid beginnen (Jill toont niet dus zat er niets anders op dan veel scannen!), uiteindelijk zat er een mooi groot ei en konden we sperma laten versturen (stud in a bucket noemden we het), en daarna was het wachten tot de 18 dagen scan. Op de dag van de scan zei ik al tegen de DA: ze is dragend! En zij vroeg zich af hoe ik dat dan wist. Nou, als Jill haar eisprong had dan trapte ze standaard op mijn rechterbeen en juist dat deed ze dus niet! Scan erin en ja hoor, een vruchtje gespot: ze was drachtig en het lange wachten kon beginnen.
De dracht verliep prima, we hebben het showseizoen gewoon geshowd en zelfs in Sept hebben we nog een show meegepikt want mevrouw was fit dus waarom niet? Weer een super showseizoen gehad en de baby groeide lekker verder. De winter kwam en toen kwam ook het antwoord dat we terug naar Nederland zouden gaan, ARGH! Hoe ga ik dat nou weer doen? Want Jill achterlaten was een no go!
Gentle, ongeveer 3 maanden oud.
Een maand quarantaine met alle (bloed)onderzoeken en wat er nog meer bij kwam kijken gingen in. ik ben 2x geweest bij haar want het voelde niet goed en we mochten sowieso helemaal niets doen, niet rijden en niet in m’n gewone kleding bij haar in haar box. Mijn man nam het dus over en ik concentreerde me op mijn (en onze inmiddels 2 honden) vertrek. In Januari 2016 zette ik voet op Nederlandse bodem, ging kijken bij een stalling en regelde alles. Mijn man zat nog in Amerika aangezien hij gewoon nog zijn werk had en hield me op de hoogte hoe Jill het deed. 4 Februari 2016 was de dag dat Jill dan eindelijk aankwam in Nederland en je kon mij opvegen! 1 paard transporteren vanuit The States is 1 ding, een dragende merrie transporteren die ook nog eens aan het einde van haar dracht zit transporteren is "killing"! De hele dag ben ik op de nieuwe stal geweest en ijsbeerde daar rond, totaal van slag omdat ik maar niets hoorde van de transporteur of alles wel goed was gegaan etc. Om iets over 17:00 uur kwam dan eindelijk de vrachtwagen aan en werden mijn meisje en ik weer herenigd!
Ze moest wennen, heel erg wennen en was ook nog eens behoorlijk dik dus we deden het rustig aan en genoten zichtbaar van elkaar. Mijn man kwam naar huis, we kregen een tijdelijk huurhuis en Jill kwam onder de camera te staan. 19 Maart 2016 was de dag dat A DOLLAR FOR A ROSE a.k.a. Gentle het levenslicht zag, wat was ik blij en opgelucht dat met zowel mama als zoon alles goed was!
Gentle is het eerst geboren hengstveulen van GENTLEMEN SEND ROSES in de Benelux en dat is wat hem bijzonder maakt. Er staat nog een geïmporteerde hengst in Italië en een merrie in Groot Brittannië (als ik me niet vergis!) dus in de EU zijn maar 3 rechtstreekse nakomelingen van zijn vader te vinden. Voor de meeste mensen zegt dit niet veel maar voor de mensen in de westernwereld die al geruime tijd aan het proberen zijn geweest om sperma naar de Benelux te halen is Gentle wel n goede oplossing want zo hebben ze GSR bloed en juist dat bloed is er dus bijna niet in Europa!
We zijn nu alweer 2 jaar in Nederland, al 2x verhuisd van stalling en vanaf vorig jaar zijn Jill en ik weer flink aan het trainen geslagen. Waar we op trainen? Veelzijdig, ik rijd pleasure met haar maar we pakken ook de reining op (Jill heeft in Amerika zowat alles binnen de western gedaan). We showen onderling omdat ik nog geen nut zie om me te gaan vastpinnen op 1 onderdeel van de westernsport, we trainen ook veelzijdig, de ene keer pakken we reining onderdelen mee, de andere keer pleasure training en ook trail of gewoon wat Engelse oefeningen nemen we mee. Het rijden en trainen hier in Nederland is wel heel erg wennen geweest, ik heb de Californische stijl leren rijden in Amerika en hier ziet men dat niet zo graag (mijn opvatting), echter wil ik geen duikboot hebben (zoals ze dan weer de pleasure paarden graag zien) maar goed, we doen ons best en op de 2 onderlinge shows die we nu gereden hebben ben ik met en 1e, 2e, 3e, 4e plaats (pleasure) en en 65 in de reining naar huis gegaan. Gemiddeld genomen mag ik niet klagen en dat doe ik ook niet, het gaat om het genieten en niet om het presteren .
Gentle in de opfok, tijdens zijn eerste kennismaking met sneeuw.
En Gentle? Die is ondertussen 2 en staat nog minimaal 1 jaar lekker te genieten van zijn jeugd…. Hij word dit jaar röntgenologisch gekeurd en komt als alles goed gaat in het voorjaar van 2019 naar huis, dan gaat hij rustig aan aan het werk en ga ik nadenken of ik hem aan ga bieden als dekhengst. Hij zal uiteindelijk ook uitgebracht gaan worden maar ik heb absoluut geen haast! Ik houd hem graag heel en aangezien hij voor mij heel speciaal is ga ik zuinig op hem zijn.
Als hij naar huis komt heeft Jill hoogstwaarschijnlijk een half broertje of halfzusje van Gentle naast zich lopen, zo kan ik me concentreren op Gentle en hoef ik geen 2 paarden te trainen want helaas gaat dat met mijn lichaam niet goed.
We weten niet wat de toekomst ons gaat brengen maar wat ik wel weet is dat ik een ontzettend grote bofkont ben, mijn Amerika avontuur was precies wat ik nodig had, ik heb vrienden voor het leven gevonden en m.b.t. de paarden heb ik daarin de liefde van mijn leven gevonden…. Jill is 300% mijn meisje, Gentle is ook alles wat ik verwachtte en ik kan al bijna niet meer wachten tot het tijd is om te beginnen met het zadelmak maken van mijn Amerika wonder!
. 
