[BLOG] Na regen komt zonneschijn

Moderators: Polly, Dani, khirshanta, Leo, Shanna, Hanmar

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
Joysieee

Berichten: 1198
Geregistreerd: 12-05-12
Woonplaats: Delfgauw

[BLOG] Na regen komt zonneschijn

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 15-12-17 19:28 Tip de Nieuwsredactie

*Bokt.nl
Blog, Bokt community
Afbeelding


Bokker Joysieee is uitgenodigd door de Nieuwsredactie om te bloggen. Ze is 16 en blind. In haar blogposts vertelt ze over haar leven als blinde tussen de paarden.

De afgelopen maand ben ik even afwezig geweest als blogger voor Bokt. Het ging niet zo goed met me, ik had er simpelweg geen energie, tijd en inspiratie voor. Zo’n periode is niet fijn, maar wel loop je tegen heel wat dingen aan die je een beetje was vergeten. En dat is best wel een goed iets, denk ik.
Ook op paardengebied ging het niet lekker. Dit bewijst maar weer wat voor een geweldige spiegels paarden zijn. Baasje niet vrolijk? Dan is ’t paardje ook niet blij. En daar ben ik nogal vaak mee geconfronteerd de afgelopen tijd. Vooral met Baila.

Ik was aan het vechten, constant aan het vechten tegen mezelf. Ik wilde niet toegeven dat sommige zaken gewoon even niet konden. Ik wilde laten zien dat ik het allemaal heus wel aankon. En steeds liep het weer stuk omdat het simpelweg niet te doen was. Maar loslaten? Nee hoor, dat woord staat niet in mijn woordenboek. Ik was aan het vechten tegen mijn perfectionisme, tegen dat deel van mij die de lat zo enorm hoog legt dat het onhaalbaar is. Ik voelde me slechter en slechter.
Zo straalde ik dat ook over naar de paarden. Baila deed zo haar best, maar niks was goed genoeg voor me. Ik zou bij wijze van spreken pas tevreden zijn als ze een Z2 proef foutloos zou lopen terwijl we pas trainen op basisniveau. En echt, ik weet heus wel dat dat nergens op slaat, maar vertel het mijn hoofd.
Dit streven naar een onhaalbaar doel zorgde voor gevecht, heel erg veel gevecht. En vechten met Baila betekent een gespannen paard die het liefst alleen maar wil rennen. En dat werkt weer door in mij, nog meer spanning. Zo zaten we in een vicieuze cirkel. Paardrijden was niet leuk meer. Paardrijden was:
Thuis:
‘Je moet gaan Joys, anders raakt Bai haar spieren dadelijk kwijt’
‘Joys, dit heeft geen zin, met deze instelling kom je nergens.’
In de stal:
Baila draait van me weg omdat ze de bui al voelt hangen
‘Draai nou eens niet weg, raar beest’
‘Joys, rustig. Dit heeft geen zin.’
Tijdens het opzadelen:
‘Ik wil niet, het gaat toch alleen maar slecht’
‘Doe het dan gewoon niet. Voor de duizendste keer: dit heeft geen zin!’
Met rijden:
Baila doet met aangalopperen even haar hoofd de lucht in en is daarna heel braaf in galop.
‘Jeetje, dat paard kan ook echt nooit eens iets goed doen, is aangalopperen nou echt zo moeilijk?’
‘Joys, vergeet aub die seconde, kijk hoe braaf en netjes ze nu galoppeert!’
Na het rijden:
‘Nou, het ging weer lekker slecht. Aangalopperen, die overgang van draf naar stap, halthouden..’
‘Serieus, dat wat echt mis ging is ongeveer een honderdste van je training. Verder doet ze toch keihard haar best?’

Zo zakten we verder en verder weg. Omdat ik steeds minder tevreden was, ging het ook echt steeds slechter. Buiten de paarden om ging het met mij ook steeds minder goed, wat er ook niet echt aan meewerkte. Op een gegeven moment wilde ik echt niet meer. Ik voelde me er zo slecht over. Ik heb Baila toen stilgezet en zelfs overwogen haar weg te doen. Dit verdiende ze niet. En ik vond mezelf de slechtste ruiter op aarde. En ik was ook nog eens blind. Dit was niet eerlijk, niet tegen mezelf, niet tegen mijn paard.

Ik ben toen gaan zoeken naar oplossingen.
Verkopen? Nee, ik ben veel te gek op haar om dat te kunnen doen.
Bijrijder? Daarmee zou ik het vechten tussen ons tweetjes niet oplossen.
Veulentje? Mijn ouders horen me al aankomen!
Lessen? Nou... In de tussentijd heb ik maar een beetje gelongeerd, als de dood dat ze anders haar bespiering kwijt zou raken. Daar was ik nog wel trots op, wat als dat ook nog eens zou verdwijnen? Niet dat longeren goed ging, maar het was beter dan rijden of stilstaan. Het begon toch steeds meer te kriebelen om weer te gaan lessen. Misschien was dat dé oplossing voor ons. Maar kon dat wel? Heeft dat wel zin als ik niet eens kan zien? Na een tijdje twijfelen en longeren besloot ik de instructrice waar ik in het verleden altijd bij leste een appje te sturen. Of ze tijd had? Geen idee. Of ze het wilde? Geen idee. Maar niet geschoten is altijd mis!

En zo reden Baila en ik twee weken terug onze eerste les sinds een jaar. Onze eerste blinde les. En echt, het was geweldig. Er werd me weer even heel duidelijk dat paardrijden leuk moest zijn, en hoe mijn instelling Baila zo enorm beinvloed. Ik durf wel te zeggen dat dit de eerste keer in maanden was dat ik weer echt genoot van het rijden en van mijn paard. We hadden weer wat handvaten om aan te werken, en wat was Baitje knap en ontspannen. En dat met de slechtste omstandigheden ooit: het was zo zonnig als wat, waardoor ik echt 0 zag plus de dagen daarvoor waren zo druk geweest dat Baila even vrij had gehad. Met mijn slechte instelling kon ik er dan echt niet zo op gaan zitten, dan wist ik zeker dat ik een rodeorondje voor mijn kiezen kreeg.

Met deze positieve flow zijn we het rijden weer gaan oppakken. En raad eens? Het bleef goed gaan! Helaas was de pret maar van korte duur, want vorige week donderdag ben ik geopereerd. Hoe dat zit staat uitgebreid uitgelegd op mijn eigen blog, de link daarvan staat in mijn onderschrift. Nu mag ik een tijdje niet rijden. Maar dat geeft niet, wanneer het namelijk wel weer mag, klim ik er op met het fijne gevoel van de laatste rijweek en gaan we lekker door met lessen. Moet goedkomen! Nu moeten we het even doen met longeren, dat mag wel. En dat gaat ook al een stuk fijner. Conclusie: ik ben blij!
En ik wil geen reclame maken.. maar hierbij een special thanks naar mijn instructrice Miranda van Paardenplezier die ons uit de negatieve cirkel heeft weten te halen en die het aandurfde om een blinde les te geven. Ik zou niet weten hoe het nu was als ik dat appje over of ze ons weer les wilde geven niet had gestuurd.


Ladybird

Berichten: 14305
Geregistreerd: 15-06-09
Woonplaats: Drachten

Re: [BLOG] Na regen komt zonneschijn

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-12-17 19:37

WAt super fijn dat het na zon rottijd weer fijn ging! heel veel sterkte met het herstellen en geniet van het gevoel dat het de laatste week wel goed ging <3

Jij bent uniek! want jij bent jij <3
"Kan ik het helpen dat ik je soms mis" ;(
'Als je verdrietig bent, kijk dan in je hart! Daar zul je ontdekken dat je huilt om dingen die je ooit vreugde schonken.

Agnes

Berichten: 2078
Geregistreerd: 01-11-02
Woonplaats: Stiens (frl)

Re: [BLOG] Na regen komt zonneschijn

Link naar dit bericht Geplaatst: 16-12-17 18:37

Herkenbaar hoor. Fijn dat het goed ging in de les! Heel veel beterschap en hopelijk kun je snel weer rijden!

Op Marktplaats, heb ik meer dan 500 advertenties actief. Zie link: http://www.marktplaats.nl/verkopers/12778728.html

xmcw
Berichten: 122
Geregistreerd: 28-02-17

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-12-17 18:33

Wat mooi dat het weer goed ging! Heel veel beterschap, hopelijk kan je snel weer op je paardje rijden!

Monique1963

Berichten: 2018
Geregistreerd: 14-03-17
Woonplaats: Frankrijk, Hérault

Re: [BLOG] Na regen komt zonneschijn

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-12-17 19:04

Hey top om te lezen dat je het weer leuk gaat vinden. En ik snap heel erg goed hoe gefrustreerd je je kunt voelen, dat is logisch. En ik begrijp ook dat je dan in een neerwaartse spiraal terecht kunt komen, vind het goed dat je zo naar jezelf kunt kijken. Ik wens je voor 2018 heel veel rijplezier en hopen dat alle operaties snel komen en goed gaan.

Callas is mijn alles
Het tij keren kan dat? Doorzetten of verkopen, dat was de vraag na het ongeluk, lees hier meer :
[PP] [VOLG] Het tij keren, kan dat?


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Anne, lianne125, Rolfje, sommodore, Vagabondo en 19 bezoekers