37 jaar geleden verdronken op Ameland acht paarden bij de lancering van de Hollumer reddingboot. Het drama kreeg internationale aandacht, omdat het in die tijd uniek was dat een reddingboot nog met paarden te water werd gelaten. De inzet van paarden behoort bij de KNRM inmiddels tot het verre verleden, maar spreekt nog altijd tot de verbeelding. De traditie wordt in leven gehouden door het Reddingmuseum Abraham Fock op Ameland.
Op 14 augustus 1979 werd de reddingboot van Hollum gealarmeerd voor het in nood verkerende Duitse schip Windspiel 4. Er stond een stormachtige wind uit het zuidwesten en een sterke ebstroom. De walbaas van het reddingstation inspecteerde de zeebodem en oordeelde dat het veilig was om de reddingboot op die plaats te lanceren. Door een samenloop van omstandigheden ging het echter toch mis. Nadat de reddingboot was gelanceerd gleed de zware bootwagen weg in een diepe geul en sleurde de acht vastzittende paarden mee. De bemanning van de Windspiel kon door de reddingboot worden gered.
Critici spraken er schande van dat het reddingwezen paarden inzette bij zulke gevaarlijke situaties. Niettemin besloot de Redding Maatschappij, na een grondige evaluatie van het ongeval en mede op aandringen van de Amelander voerlieden, met paarden te blijven werken. Dat bleef zo tot 1988, toen een nieuwe snelle reddingboot werd gestationeerd in de Ballumerbocht. Sindsdien behoort de inzet van paarden voor het reddingwerk tot het verleden.
Voor de verdronken paarden werd een graf gegraven in de duinen. Bij de herdenkingssteen wordt op 14 augustus een krans gelegd. Een eerbetoon aan de trouwe dieren, die bij iedere alarmering stonden te trappelen om de reddingboot in zee te trekken en geen enkele vrees kenden voor het zeewater. De Amelander paardenreddingboot bestaat nog steeds. De Stichting Paardenreddingboot Ameland lanceert de voormalige reddingboot ongeveer tien keer per jaar voor demonstraties.
Een vreselijk triest verhaal is dat ook de mensen die er bij betrokken waren heel erg aangegrepen moet hebben. Fijn dat er nog aan terug gedacht wordt.
Prachtig dat ze het nog herdenken. Het verhaal is zo aangrijpend, het lijkt me zo vreselijk om te zien dat die paarden voor je neus verdrinken. Zo machteloos dat je je dan voelt.
Ik herinner me als meisje van 8 dat ik dit las op vakantie. Ik heb toen zo vreselijk hard gehuild. (Het was toen al jaren geleden gebeurd, ik was bij een monument ofzo). Dit maakte echt indruk.
Ik heb op televisie hier een documentaire over gezien. Toen we op Ameland waren zijn we bij het monument geweest. Er hangt nog een hele aparte sfeer daar vond ik. Respect voor die dappere paarden.
Die documentaire staat nog ergens online volgens mij, via google vind je hem wel. Inderdaad wel even flink slikken hoor, het heeft een enorme impact gehad en nog steeds op de betrokkenen destijds. Moeite van het kijken waard.
yarrah
Berichten: 2706
Geregistreerd: 10-08-04
Woonplaats: the city of the farting (groninger)horse!
Wat ongelofelijk triest, in films krijg ik altijd rillingen wanneer de paarden de boot te water trekken, hierom dus. Maar dat zijn films, dit was echt. Sowieso verdienen zulke paarden een medaille voor hun dappere acties, het blijven vluchtdieren.
Ook bijzonder dat sommige paarden de bel herkende en wisten wat hun te doen stond en zelfs zelf naar stal kwamen. Onze sierpaarden komen tegenwoordig alleen nog voor een emmer biks
In het boek 'het briezend paard' van Rien Poortvliet staat ook een mooi hoofdstuk over de amelander paarden. Het amelander paard draagt ook nog een enorme scheut gronings bloed. Ik denk dat een aantal ook wel het gronings papier hebben.