Geplaatst 
De Mongol Derby 2016 zit erop. 41 ruiters bestegen op donderdag 4 augustus hun paard met als doel 1000km lang aan de steppe te overwinnen. Na acht dagen uur na uur rijden wisten tien ruiters de finish te behalen, één dag later lukte dat nog eens twaalf ruiters en vandaag, op dag tien weten de laatste vijf ruiters ook die prestatie neer te zetten. Met een totaal van 27 van de 41 ruiters over de finish is deze race zeer gemiddeld. Het uitvalspercentage ligt standaard tussen de 50 en 75%.
Wat deze race minder gemiddeld dan voorgaande edities maakt, is het hoge aantal vetpenalty's voor paarden die niet snel genoeg herstelden. Het exacte aantal heb ik niet nageteld, maar voornamelijk aan het begin van de wedstrijd werden de tijdstraffen uitgedeeld alsof het niets was. De exacte reden daarvoor is nog niet bekend en in een van mijn blogs heb ik gegist naar de verklaring, maar via via zullen we daar nog wel achter de precieze reden gaan komen. Wat ook opviel tijdens deze editie is dat er een groot aantal ruiters naar Ulaanbaatar moesten worden gebracht vanwege ernstige verwondingen en mogelijke breuken. Vooralsnog lijkt het erop dat niemand echt blijvend gewond is geraakt, maar dat risico ligt altijd op de loer en daar ben je je van bewust als je mee doet aan dit avontuur. Het echte, grote tragische nieuws dat deze editie toch wel wat somberder maakt dan voorgaande derby's, is de dood van het paard op dag 8. Hoewel het geen menselijke fout is, het paard had namelijk een gescheurd middenrif door een eerdere trap, werpt het toch een schaduw over de wedstrijd, voor de ruiter van dat paard, de mederuiters, de organisatie maar ook voor de volgers thuis.
Dit jaar wisten maar liefst drie Nederlanders een startplek te bemachtigen. Helaas moest er een voortijdig al annuleren vanwege een blessure waardoor er uiteindelijk twee dames aan de start verschenen: Josefine Schopman en Babs Ketelaar. Beiden met als doel te finishen, maar vanuit een andere motivatie. Babs heeft in het verleden kanker gehad en de naweeën daarvan zijn nog steeds aanwezig. Paarden hielpen haar de nare ziekte te overwinnen en, als ik het goed heb begrepen, wilde ze sinds haar ziekte een ongelofelijk avontuur gaan beleven. De Mongol Derby, een van de meest extreme races ter wereld, waarbij je in aanraking komt met een van de meest pure paarden en culturen, pasten perfect binnen dat plaatje. Daarbij, het op jezelf aangewezen zijn voor dagen aan een stuk, was hetgeen Babs naar op zoek was. Haar doel was voornamelijk het veilig uitrijden van de rit, en hoewel ze daar door allerlei tegenslagen niet helemaal in is geslaagd, kan ze in ieder geval zeggen dat ze een avontuur heeft beleefd waar de meeste mensen alleen maar van kunnen dromen.
En dan hebben we natuurlijk ook Josefine Schopman die na drie dagen rijden als een speer op dag 9 de finish wist te bereiken. Volgens Twitter heeft Josefine voor geen grote problemen gestaan tijdens de tocht, zoals ernstige valpartijen, of verloren paarden, maar ongetwijfeld zijn ook haar verhalen niet allemaal rozengeur en manenschijn. Ook zij zal te maken hebben gehad met tegenslagen, maar nu terugkijken op een geweldig avontuur.
En wat nu? Één of meerdere jaren hebben de ruiters toegeleefd naar 4 augustus 2016. 24/7 heeft hun dag in het teken gestaan van deze ongelooflijke uitdaging. Maandenlang hebben zij getraind, geregeld, gezocht, gevonden, allemaal om deze uitdaging van tien dagen te kunnen volbrengen. De afgelopen twee weken hebben zij zich met niets anders bezig hoeven te houden dan hun eigen veiligheid, die van hun paarden en die van hun medemens. Vanaf het moment dat ze opstonden tot het moment dat ze gingen slapen, gingen hun gedachten over navigeren en het bereiken van de volgende urtuu, het leren kennen en aanvoelen van de paarden, het nagaan bij zichzelf hoe ze zich voelden: Dorst? Honger? Schuurplekken? Last van je darmen? Hoofdpijn? Zonnebrand? Nergens anders hoefden zij zich mee bezig te houden. Nu bevinden de ruiters zich nog op de steppe, maar morgen zullen zij terug worden gebracht naar Ulaanbaatar en zit de reis van hun leven erop.
Uit ervaring kan ik zeggen dat de aanraking met de gewone wereld een shock kan zijn. Na de uitgestrektheid van de steppe, wordt je weer beperkt in je ruimte van straten en tuinen. Na 10 dagen lang focussen op 'basale' dingen, komen weer de problemen van alledag naar voren. Voor sommige ruiters is het erg moeilijk om daarmee om te gaan en kan dit leiden tot een zogenaamde 'post-derby-depressie' die jaren lang kan duren. Wat dit precies inhoudt is voor iedereen anders, maar zo rond juli/augustus wordt het gevoel naar 'buiten', naar 'vrijheid', naar het gevoel van 'onbeperkte mogelijkheden' sterker.
Als we het gevoel van verdriet na de derby achterwege laten, dan blijft er vooral dankbaarheid over. Dankbaarheid dat we (wij ex-derby-ruiters) dit mee hebben mogen maken, dat we de kans hebben gekregen en gegrepen om deze Mongoolse cultuur te leren kennen en hun paarden te mogen berijden. Dat we 10 dagen lang hebben mogen en kunnen overleven, met onszelf en de dieren waar we van houden in hun puurste vorm. Dat kinderdromen uit mochten komen. En dat de tranen over onze wangen stromen, als we terugdenken aan wat we meegemaakt hebben en wat ons dit heeft geleerd.
Durf jij dat aan? Durf jij tien dagen lang voor jezelf, je paard en je medemens te zorgen? Durf jij plannen te maken en tegenslagen te verwerken te krijgen? Wil jij in aanraking komen met een cultuur die zo op paarden is gericht en rijden met paarden die precies weten wat ze aankunnen en je hun hart kunnen geven? Kun jij het aan om je levenlang kippevel te krijgen bij het terugdenken aan het grootste avontuur van je leven? Dan raad ik je aan om je in te schrijven voor de Mongol Derby 2017 en wie weet praten we volgend jaar 30 pagina's lang over jou en volgen we iedere kilometer die je rijdt.
Inschrijfformulier Mongol Derby 2017
Klassering
Dag 8:
1: Marcia Hefker-Miles, Heidi Telstad en Will Comiskey
4: Venetia Philipps
5: Courtney Kizer
6: Tatiana Mountbatten
7: David Redvers, Alice Newling, Alexandra Hardham en Shannon Nott
Dag 9 / 12-08-2016:
11: Peter Molony en Camille Champagne
13: Mike Becker
14: im Finley
15: Marie Griffis, Kelly Hale, Pierce Buckingham, Rosie Bathurst, Frans Schnaas en Gareth Jones
21: Josefine Schopman en Hanna Bäckström
Dag 10 / 13-08-2016:
23: James Harbord, Sebastian Bridger, Urbain Tego Tagne, Anthony Strange, Carin Ostergren
Uitvallers
– Loden Burton: tussen U1 en U2 vanwege ongetraindheid.
– Kevin Darley: tussen U5 en U6 vanwege pijnlijke knieën, uitdroging en vermoeidheid.
– Madison Smith: tussen U7 en U8 vanwege een geval de dag ervoor. Heeft wel medisch onder nodig in het ziekenhuis in Ulaanbaatar.
– Sara Pickthall: Op U7 vanwege vermoeidheid.
– Chase Becker: Op U11 vanwege een kapotte enkel
– Babs Ketelaar: Op U11 vanwege uitdroging en diverse andere problemen.
– Fahad Al Thani: Op U11 vanwege meerdere carry forwards en een val.
– Tom Alden: Op U11 vanwege een val. Hij is naar het ziekenhuis in Ulaanbaatar overgebracht.
– Adam Casey: Op U12 vanwege drie vallen op dag 4 en nog een op dag 5. Ook hij is naar het ziekenhuis gebracht.
– Chips Broughton: Op U14 vanwege een valpartij.
– Chochetta Crowley: Op U15 vanwege algehele vermoeidheid.
– Julie Stewart: Op U14 vanwege een valpartij. Wordt ook onderzocht in Ulaanbaatar.
– Anna Christine Jonquiers: vanwege vermoeidheid
– Krista Donnelly: vanwege vermoeidheid.
Alle foto behoren toe aan de Mongol Derby, gemaakt door Richard Dunwoody en Laurence Squire. Inhoudelijk reageren op deze blog mag in dit topic. Om de Mongol Derby te volgen en erover mee te kletsen kun je terecht in het eerste blogtopic.
ik kijk uit naar volgend jaar 
Hopelijk volgend jaar weer! 
Yes! 
.