Geplaatst 
Ik kondigde al aan dat ik, puur op basis van inhoudelijke argumenten, voor het Japanse dressuurteam ben tijdens de Olympische Spelen. Ik ben net op vakantie geweest naar Japan, geen paard gezien, maar het zijn lieve mensen. En bovenal, iedereen in Nederland denkt direct dat ik een kenner ben. Als blogger bij Bokt is het goed om die schijn te wekken. Met zo’n uitgesproken voorkeur zet ik de helft van Nederland buitenspel.
‘Zo! Die jongen heeft verstand van zaken, die is voor de Japanners.’
Maar met alleen zo’n statement, red ik het natuurlijk niet op Bokt. Er is altijd wel iemand met een mening die dan zegt; ‘Oh ja joh, wat vind je dan van het team dat naar Rio gaat?’ Als kenner vertel ik dan een goed verhaal over Toots. Ik heb vooral hoge verwachtingen van Akane Kuroki met de zestienjarige ruin Toots. Ons Imke Schellekens-Bartels reed daar vroeger nog schitterend op. Toots is wat aan de oude kant, maar nog altijd een feestje.
Voordat iemand dan nog vraagt naar de rest van het team, heb ik het gesprek al verlegd met de vraag:Vind je het ook zo raar dat paarden op de Olympische Spelen niet dezelfde nationaliteit hoeven te hebben als de ruiters? Frappant vind ik dat. Hoe kan het dat Nederlandse paarden worden bereden door Japanse ruiters? En dat de Japanners vervolgens met de eer strijken en Nederland met lege handen blijft staan…op z’n minst opmerkelijk.
In elke andere duosport op de Olympische Spelen is dat ondenkbaar. Nadal en Federer spelen rustig een potje samen, maar niet tijdens de Spelen. Beachvolleybal zelfde verhaal en wat te denken van schoonzwemmen. Je zou maar uit Zimbabwe komen en je hebt een aangeboren talent én passie voor schoonzwemmen, maak je nooit enige kans op de Olympische Spelen…
‘Mooie uitvoering. Je hebt alles prachtig synchroon gedaan, maar je zwom dan ook in je eentje.’
Op de Olympische Spelen draait alles om je land en je nationaliteit. Dat is jammer, maar het zijn de spelregels. Regels die we gewoon een beetje ombuigen bij het paardenonderdeel. Paarden mogen met hun paardenpaspoortjes gewoon van land wisselen per Olympische Spelen. ‘Ik heb het zo gehad met de Nederlandse stamppot, ik ga nu voor Japan rijden.’ Natuurlijk hebben paarden daar geen onderbouwde mening over, maar ik wel. Ik kan vijf oplossingen bedenken die beter zijn dan de huidige situatie:
1. Halve medailles
Er is per onderdeel maar een medaille te vergeven voor de medaillespiegel, daarom pleit ik voor halve medailles. Eentje voor de ruiter en eentje voor het land van herkomst. Kun je ook invoeren voor de rest van de duosporten.
2. Paardenmedaillespiegel
Een paardenmedaillespiegel naast de mensenmedaillespiegel zou ik ook mooi vinden. Dit kan dan per ras of per nationaliteit. Paarden zouden waarschijnlijk kiezen voor een medaillespiegel op basis van ras, maar ik heb een voorkeur voor nationaliteit.
3. Gebonden paardennationaliteit
Geen gezeur meer met dat ongegeneerd wisselen van land. Als je in Zimbabwe geboren bent en er zijn geen goede ruiters dan doe je maar mee met CHIO Rotterdam, maar niet met de Olympische Spelen. Geen flauwekulletjes.
4. Nationaliteiten afschaffen
We kunnen ook gewoon nationaliteiten afschaffen. Dan kun je juichen voor de meest sympathieke of beste sporter. Hoef ik ook niet meer verplicht dressuur te kijken omdat er een Nederlands team kans maakt op een medaille.
5. Paarden vragen
Paarden hebben niet vaak een onderbouwde mening, maar dit betekent niet dat hun mening er niet toe doet. Dat mag ook weleens worden gezegd.
Tot slot een huiswerkvraag: Welke optie kies jij en/of welke andere optie kun jij nog bedenken?
.
