Geplaatst 
Philippaerts tijdens de OS in 1992. Foto: Wikimedia Commons
Springruiter Ludo Philippaerts heeft zonet in zijn thuisbasis Meeuwen de pers bijeengeroepen en zijn afscheid van de sport aangekondigd. Bijna tien maand na zijn laatste wedstrijd in Mons heeft hij de knoop doorgehakt.
Ludo Philippaerts is 51 en was tientallen jaren hét gezicht van de Belgische jumpingsport. Wat Anky van Grunsven voor de Nederlandse dressuur heeft betekend, dat was Ludo voor de Belgische springsport. Hij is recordhouder met zes Belgische titels. Een Olympische medaille won hij niet: hij werd twee keer vierde met Otterongo in Sydney en met Parco in Athene. Zijn enige internationale medaille behaalde hij op het EK in Arnhem 2001, waar hij met Otterongo goed was voor zilver. Een typische fout op de laatste hindernis ontnam hem de gouden plak met Parco op het EK in Donaueschingen 2003. Met het Belgische team werd hij zesde op de Olympische Spelen in Athene.
Ook op verschillende Europese kampioenschappen reed Philippaerts een mooi palmares bij elkaar (zilver in 2001, vierde in 2003). Op de wereldkampioenschappen van 1990 en 2006 werd de Limburger respectievelijk zesde en negende. Verder won Philippaerts ook verschillende Wereldbekerwedstrijden, Grote Prijzen en Belgische titels. In 2001 zegevierde de springruiter met het Belgische team in de prestigieuze landenprijs in Aken.
Maar Ludo Philippaerts is en blijft natuurlijk vooral gelinkt met de vader van Parco en Otterongo, de legendarische BWP-hengst Darco. Hij won de wereldbeker van Londen (1988) met de hengst en groeide met hem van LRV-ruiter tot Olympiër. Met Darco was er in 1992 een zevende plaats op de Spelen van Barcelona. Ook met Ottorongo, Winning Mood, Kind Darco en Parco won hij internationale prijzen.
Op 20 juni 2014 kwam Philippaerts tijdens de jumping van Fontainebleau zwaar ten val. De Limburger, die in Frankrijk Faustino bereed, verloor daarbij even het bewustzijn. Na het incident besliste hij zijn toppaard Challenge van de Begijnakker, sinds augustus 2013 lange tijd out met een oogblessure, door zijn zoon Nicola te laten berijden.
Philippaerts zegt: "Sinds mijn zesde rij ik al paard. 46 jaar lang heb ik mijn sport beoefend met vallen en opstaan, met tegenslagen en successen. De sport heeft mij alles gegeven, maar ik heb er hard voor moeten knokken en daarom ben ik ook zo trots op mijn carrière. Nu is het tijd om de fakkel definitief door te geven en te stoppen met mijn actieve carrière als sporter. Nicola en Olivier hebben al fantastische dingen getoond maar zij hebben nog een lange weg af te leggen. Met Thibault en Anthony heb ik nog twee zonen die aan hun weg aan het timmeren zijn. Samen met mijn echtgenote Veronique wil ik onze zonen steunen en met raad en daad bijstaan in hun carrière."
Een dergelijke beslissing neem je niet zomaar. "Het was een moeilijke beslissing maar het spookte al een tijd door mijn hoofd", gaat Ludo Philippaerts voort. "Iedereen weet wat er in Fontainebleau gebeurd is. Ik ben gevallen, een val die abrupt een einde maakte aan een carrière van 46 jaar. Tien dagen later heb ik deelgenomen aan de jumping van Bergen, maar het ging niet meer. Ik heb heel lang nagedacht. Sinds kort ben ik er uit, ik stop als topsporter."
Met Nicola en Olivier Philippaerts, de tweeling van Ludo en Veronique, is de opvolging met twee van de vier kinderen op de internationale bühne nu al een tijdje verzekerd. Ludo blijft de twee met raad en daad bijstaan en heeft daarnaast nog Stoeterij Dorperheide in Meeuwen-Gruitrode, een handelsstal en hengstenstation, waar de familie Philipaerts ook jonge, veelbelovende springpaarden klaarstoomt voor een carrière op het hoogste niveau. "Al mijn aandacht gaat nu naar mijn kinderen, zowel familiaal als professioneel. Olivier en Nicola hebben al prachtige resultaten behaald, maar de resultaten moeten constanter worden," zegt Philippaerts.
