Geplaatst 
Bron: wikimedia commons
Blessures aan de oppervlakkige buigpees kunnen ontstaan bij een verkeerde stap in galop, uitglijden of wegzakken in zachte grond of bij te hard en te lang trainen. Herstel van een serieuze blessure heeft vaak maanden van rust nodig en sommige paarden herstellen nooit meer helemaal.
Nieuwe studies kunnen helpen bij het definiëren van de betekenis van genetische factoren bij een peesblessure. Sommige paarden lopen een peesblessure op terwijl zij zorgvuldig getraind zijn. Dit heeft ertoe geleid dat onderzoekers zich afvragen of er een andere risicofactor aanwezig is. Recent heeft Brits onderzoek naar peesblessures bij volbloed paarden gesuggereerd dat sommige paarden mogelijk een genetische aanleg hebben voor peesblessures.
Het onderzoeksteam vergeleek de genetische basis van 270 paarden met een ontsteking aan de oppervlakkige buigpees. De controle groep bestond uit 270 paarden die geen blessures hadden. De wetenschappers keken specifiek naar een mutatie die verantwoordelijk is voor de structuur, functie en herstel van de pezen. Ook keken ze naar de genen die overeenkwamen met de genen in mensen die verantwoordelijk zijn voor problemen met de achillespees.
De resultaten toonden mutaties in de genen TNC en COL5A1 die geassocieerd worden met verschillende vormen van peesproblemen bij renpaarden. Een mutatie in COL5A1 zorgt voor een significatie toename van peesontstekingen. Paarden die twee kopieën hebben van deze mutatie hebben drie keer zo grote kans op peesproblemen dan paarden met normale genen. Een mutatie in het TNC gen zorgt juist weer voor een significante vermindering van peesblessures. TNC is een belangrijk gen in de wederopbouw van pezen, die reageren op mechanisme belasting van de pees.
Blessures bij renpaarden hebben vaak meerdere oorzaken en een trainingsprogramma dat eindigt in een blessure bij het ene paard kan volkomen veilig zijn voor het andere paard. Meer studies kunnen hierin duidelijkheid geven en wanneer de factoren beter bekend zijn is het misschien mogelijk om te kunnen ontdekken welke paarden een verhoogd risico lopen. Een speciaal trainingsprogramma zou dan ontworpen kunnen worden om de kans op peesblessures te minimaliseren.
Ik vind het onderzoek op zich best interessant, maar vraag me af in hoeverre dit echt nuttig is voor de praktijk. 
dit lees ik later terug 
.Beetje kort door de bocht..Nog nooit gehoord van "trauma's van buiten af" zeker. Mijn ene paard heeft toch echt zijn pees aan barrels gekregen doordat hij dwars door de planken van de bak heen trapte..(