Geplaatst 
“Je bent wanhopig en je kunt niks doen. Je weet gewoon niet wáár je het moet zoeken, je pakt alles aan wat hoop geeft.” Stalgenoot Elly weet nog precies hoe het voelde toen haar paard opeens ziek was. “Ik durfde nooit een eigen paard te nemen uit angst dat zo'n paard iets zou krijgen en ik ermee moest modderen. Ik kocht een stevig type, ik dacht 'die krijgt niet zomaar wat'. Ik heb hem pas een jaar en moet je nu zien.” Elly's stoere, zelfbewuste ruin stond opeens ziek in de wei. De dierenarts kwam er niet uit en Elly was radeloos: wat nu?
Elly en ik kwamen op dit gesprek omdat ik het had over alternatieve artsen die zeven paarden op een rij hebben staan, waar ze met hun telefoon tegen een oor geplakt, tussen heen en weer rennen. Als paardeneigenaar sta je vier uur later en €350 lichter weer buiten, terwijl een rekensom leert dat de alternatief arts in totaal 22 minuten aan je paard heeft gestaan, waarbij hij zich met name richtte op de klanten aan de telefoon.
Ik vroeg me af waarom je dat pikt, als paardeneigenaar. Als je zelf naar de arts gaat, dan wil je toch ook niet met zeven mensen op een rij gelegd te worden en af en toe de arts met zijn telefoon aan zijn oor langs zien waaien? Je hebt het recht op de volledige aandacht van je behandelaar?
Lees hier verder
