Geplaatst 
Cagney, het paard dat de Canadese springruiter Eric Lamaze heel wat overwinningen schonk, is op 34-jarige leeftijd overleden.
Cagney (v. Clover Hill) werd in Ierland gefokt en verhuisde later naar Canada, waar hij tijdens zijn tweede Grand Prix-jaar onder het zadel van Eric Lamaze kwam. De imposante Ierse ruin stond mee aan het begin van de steeds succesvoller wordende carrière van Lamaze, die startte met zijn eerste deelname aan de Nations Cup (1993) met het Canadese springteam. Het team eindigde daar op de tweede plaats.
De volgende jaren beleefde Lamaze heel wat carrièrehoogtepunten met Cagney. Ze reden samen verschillende belangrijke wedstrijden, zoals de Nations Cup en wereldbekerkwalificaties en maakten deel uit van het Canadese team op de Wereldruiterspelen in 1994 en 1998. In 1995 vertegenwoordigden ze Canada op de wereldbekerfinales van 1995 (Zweden) en 1998 (Finland).
Lamaze zegt: "Cagney was mijn eerste echte grand prix-paard. Met hem beleefde ik het grootste succes dat ik tot dan toe had. Ik kon voor het eerst naar Spruce Meadows, naar de wereldbekerfinale en naar de wereldkampioenschappen in Den Haag. De eerste keer dat ik aantrad voor het Canadese team was met Cagney op de Nations Cup in Canada."
Het werd al gauw duidelijk dat Cagney graag mee deed aan derby's, waarin hij over grote, natuurlijke hindernissen kon springen. Lamaze en Cagney wonnen de prestigieuze Shell Cup Derby in Spruce Meadows in 1994, 1995 en 1999. "Cagney was een erg moedig en voorzichtig paard," zegt Lamaze. "Hij leek te weten wanneer het belangrijk was en sprong dan erg goed. Ik kan niet zeggen hoe vaak dat paard wist wat er gebeurde. Hij was erg goed in springen over water en in een derby keek hij nergens naar. Hij had zijn eigen stijl."
Lamaze werd twee jaar op rij uitgeroepen tot Canadees springkampioen, in 1995 en 1996, dankzij zijn partnerschap met de getalenteerde ruin. In 2000 won Cagney de Chrysler Classic Derby op Spruce Meadows, op de respectabele leeftijd van 20 jaar.
In de herfst van dat jaar ging hij met pensioen op Beasley Farm, waar Sylvia Dixon hem onder haar hoede had. "Cagney is 14 jaar geleden bij mij gekomen, en hij was me er eentje," zegt Dixon. "Als ik hem op de weide zette, had ik vaak mijn handen vol, hij bokte terwijl ik hem aan het touw had. Er lagen snoepjes aan zijn staldeur, en tijdens de avondcheck duwde hij de deur open, pakte de zak op en gaf die aan mij, zodat ik hem zijn snack kon geven. De laatste maanden ging zijn gezondheid achteruit, maar hij bleef er dagelijks tegen vechten. Juergen von Buttlar (nvdr: hij assisteerde Lamaze bij de training van Cagney) zei me drie weken geleden dat Cagney zou aangeven wanneer het tijd was en dat heeft hij gedaan. Zijn as wordt uitgestrooid in zijn favoriete paddock."
Klik hier voor een foto van Cagney en Lamaze.
