Geplaatst 
Lange rijen om het stadion in te komen voor de Kür op Muziek.
Worst Ever Games
Voor de media was de organisatie ook chaotisch te noemen. Mail werd ruim voor het evenement niet beantwoord en is zelfs tot op heden niet beantwoord. Waar welke papieren opgehaald mochten worden was niet duidelijk en werd ook niet verteld bij de diverse locaties. De kennis van de vrijwilligers, hoe goed ze ook wilden en probeerden te helpen, was bij sommigen ook niet optimaal. Zo kon het dus gebeuren dat je voor je parkeerkaart naar locatie A moet, daar te horen krijgt dat je op locatie B je perskaart op moet halen. Bij locatie B zegt men echter dat je dit bij locatie A moet doen. En een dag later hoor je bij toeval dat je je daarna bij locatie B nog officieel moet aanmelden, ondanks dat je er al een dag rond heb kunnen lopen. Voor de fotografen waren de regels ook niet duidelijk. Elke dag was het afhankelijk van welke vrijwilliger je trof én mogelijke last-minute aanpassingen van de regels die er voor zorgden dat iets opeens niet meer of opeens wel mocht. Voor de pers reden speciale bussen, maar ondanks dat deze op vaste tijden zouden rijden reden ze ofwel totaal niet ofwel zo onregelmatig dat je er niet op kon vertrouwen.
Christopher Hector van The Horse Magazine heeft de WEG al omgedoopt tot Worst Ever Games. Hij begint met de slechte kwaliteit van de openingsceremonie, waar hij geen spaan van heel laat. "Zonder twijfel absoluut de slechtste en amateuristische WEG opening ooit. Op TV zal de lichtshow er nog wel redelijk uitgezien hebben, maar vooral het eerste gedeelte was beschamend. Het woord verschrikkelijk past hier het best bij.", aldus Hector in zijn blog.
Hector klaagt ook over de diverse locaties van de WEG. Zo werd de Kür op Muziek van de dressuur gehouden in Caen. De eerste dressuurdag van de eventing werd gehouden in Haras du Pin, normaal gesproken circa een uur autorijden van Caen vandaan. Het tegelijkertijd organiseren vindt hij al niet slim bedacht, maar volgens hem is Haras du Pin niet geschikt om dusdanig intensief gebruikt te worden. Om op de locatie te komen, moest er een modderig heuvelpad beklommen worden. Niet alleen voor de deelnemers was de locatie te modderig, een aantal deelnemers besloot tijdens de cross te stoppen, ook het publiek had moeite met de locatie. Als zij daar überhaupt konden geraken, hadden zij stevige schoenen of laarzen nodig om zich een weg te banen door de modderige omgeving.
Ook in het dagelijkse krantje ging het mis. Een foto van het Nederlandse dressuurteam
in Sydney 2000 prijkte op de voorkant onder de kop: "Britten prolongeren hun status."
Het trieste van Haras du Pin is echter dat een groot deel van de toeschouwers niet op de locatie konden komen. Er zijn bij de nieuwsredactie van Bokt.nl verhalen bekend van mensen die kilometers voor Haras du Pin compleet vast zaten in het verkeer en gedurende enkele uren slechts meters vooruit zijn gekomen. Voor een groot aantal toeschouwers zat er niks anders op dan de auto in de berm te zetten en de resterende zes tot soms wel vijftien kilometers te gaan lopen. Niet alleen toeschouwers kwamen hierdoor te laat. Ook de exposanten kwamen te laat. De verkeerschaos vond niet alleen plaats in Haras de Pin, ook in Caen was er sprake van file en het parkeren was onduidelijk, te ver weg, gesloten omdat het te nat was of om andere redenen amper te doen. The Games Village lag om onduidelijke redenen bijna twee kilometer van het hoofdstadion vandaan. De organisatie had bussen ingezet, welke gratis gebruikt kon worden. Het aantal bussen was echter te weinig voor de mensen die er gebruik van wilden maken. Bovendien kwamen ze niet op vaste tijdstippen, ondanks dat vooraf werd gezegd dat ze elke 15 minuten zouden rijden. Zo kon het dus gebeuren dat overvolle bussen haltes voorbij reden en een volgende slechts tien man mee kon nemen, waardoor de overige 100-koppige en groeiende menigte die bij de bushalte stonden een half uur tot een uur of langer moest wachten op een bus waar ze wel mee mee konden. Velen besloten dus maar te gaan lopen naar het stadion en vice versa.
Het stadion in Caen was slecht toegankelijk voor rolstoelgebruikers en mensen die slecht ter been zijn. De trappenhuizen zijn donker, zonder traprailing en diverse stoelen hebben geen achterkant. Bovendien dienden alle toeschouwers tussen de middag het stadion te verlaten met al hun spullen om voor het middagprogramma zich weer te melden om opnieuw plaats te mogen nemen, ongeacht welk ticket je had. Op de eerste dressuurdag betekende dit dat men ruim een half uur in de slagregen stond te wachten om weer naar binnen te gaan. Het aantal wc's was overigens dramatisch. Regelmatig stonden er rijen.
"Niemand van de vrijwilligers wist waar een EHBO-post was"
Op de Facebook van de organisatie regent het klachten. Het gemiddelde dat gegeven is is een 3,5 (van de vijf sterren). Honderdveertig mensen geven het evenement een 1, zij klagen daarnaast vooral over de slechte organisatie. Meerdere mensen die kaarten hadden gekocht voor de eventing op Haras du Pin vragen hun geld terug. Een kleine greep uit de klachten: "Veel te weinig wc's en ze waren vies! Lange rijen, slechte signalering, medewerkers die niet wilden helpen. En wie heeft bedacht dat drie cateringswagens voor 50.000 mensen voldoende zou zijn? De tickets voor de cross country waren erg duur. Ik vind dat de FEI het geld terug moet storen. Vanwege de slechte reismogelijkheden hebben we maar éénderde van de ruiters kunnen zien. Ik kan zo uren doorgaan. FEI luister naar de feedback!", aldus Emma Hobbs uit Groot-Brittannië.
Outi Räisänen uit Finland zegt: "Super sport, maar de WEG 2014 is totaal het tegenovergestelde van toeschouwervriendelijk. Doop maar om naar World Queuing Games." Zij krijgt bijval van de Britse Lisa Harper. "De beste manier om dit evenement te beschrijven is georganiseerde chaos. Ik ben gedurende de afgelopen 14 jaar bij alle Europese eventingkampioenschappen geweest in diverse landen. Maar dit heb ik nog nooit meegemaakt. Te weinig wc's en schoon waren ze ook niet. Er was onvoldoende eten. En de village was op 25 minuten lopen van het stadion. Bovendien ging het pas om 11 uur open. En het stadion slechts één uur voor aanvang van de sport. Hierdoor stonden er gigantische rijen buiten het stadion. Eenmaal binnen was het race voor een zitplaats. Shuttlebussen die niet reden. Het was bovendien haast onmogelijk om van de para-dressuur naar de andere evenementen te gaan. Als je een dagticket had moest je alsnog het stadion uit om weer in de rij te gaan voor de middagsessie. De stoelen waren verschrikkelijk. Mensen gingen op de trap zitten, waardoor het zeer lastig was om überhaupt bij een stoel te komen. Een veiligheidsnachtmerrie! Om bij de cross country te komen was er maar één weg en één ingang. Ruim 50.000 mensen werden er verwacht! De helft van speakers langs de route deed het niet. We hadden dus geen idee wat er elders op het terrein gebeurde. De heuvel richting de ingang was modderig en glad. Ik kan eeuwig doorgaan. Mocht er ooit een soortgelijk evenement georganiseerd worden in Frankrijk, ik kom niet. Eén keer was meer dan genoeg voor mij. Het Britse team deed het geweldig, dus dat compenseerde het een en ander voor mij. De rest van de organisatie... Een grote teleurstelling."
De Amerikaanse Lee Freund reageert op dezelfde Facebookpagina: "De stoelen waren ronduit gevaarlijk. Ik vlieg nu terug naar de Verenigde Staten met een gebroken knieschijf, die ik heb opgelopen bij een val toen wij 's middags het stadion in de pauze moesten verlaten. Niemand van de vrijwilligers wist waar een EHBO-post was. Het duurde een half uur voor ik hulp kreeg. De stoelen waren gevaarlijk en de vrijwilligers waren niet goed getraind. De FEI had nooit voor deze locatie moeten kiezen. Er is absoluut geen enkel excuus voor het veroorzaakte ongemak, gebrek aan fatsoenlijke faciliteiten en de chaos die er wel was. De dressuur was fantastisch om te zien, de rest ronduit verschrikkelijk."
De voetpaden bij de cross country bestonden uit diepe modder. Foto: Horse and Hound
De organisatie bij cross country krijgt de meeste kritiek te verduren. Kate Gimblett is bij vier WEG's geweest en meldt het volgende: "De organisatie en faciliteiten zijn onbeschrijflijk slecht. Ik ben bij vier WEG's geweest, dus ik verwachte een soortgelijke standaard. Er leek alleen minachting te zijn voor de toeschouwers. We hebben alle vier de dagen de dressuur (in Caen, red.) gevolgd. De toiletten waren een gevaar voor de gezondheid! Vieze gaten in de grond. Het eten was slecht, te duur en ongezond. Tijdens de lunch kon men nergens zitten. (...) Maar het ergst was de cross country. Er waren maar twee kleine toegangswegen en de alternatieve route was bewust afgesloten. We vertrokken ruim op tijd van Argentan. We hebben ruim drie uur in de file gestaan die nergens naar toe ging. We hebben ruim 100 euro betaald voor drie tickets die we niet hebben gebruikt. De FEI en de Franse organisatie zouden zich moeten schamen. Zij zouden alle toeschouwers die tickets kochten en niet konden gebruiken hun geld terug moeten geven." Vrijwel alle klachten hebben een soortgelijke inhoud.
Dat de organisatie en de vrijwilligers vrijwel alleen Frans spraken en amper Engels wordt ook enkele keren aangehaald op de Facebookpagina. Een aantal vindt bijval, diverse andere mensen zijn van mening dat als het in Frankrijk wordt georganiseerd het logisch is dat men Frans spreekt.
Nog geen reactie van de organisatie
Vanaf de kant van de organisatie lijkt het op dit moment stil te zijn. Ruimschoots voor de WEG aanving, werd er laat of niet gereageerd op de e-mail. Enkele dagen voor de aanvang van het evenement werd er een automatische e-mail teruggestuurd dat het reageren op de e-mails enige tijd in beslag kon nemen. Tot op heden (ruim drie weken later) is dat antwoord er nog steeds niet. Op Facebook melden mensen ook dat ze een "not possible to deliver" melding krijgen. Noch in een persbericht noch op de Facebookpagina is er op dit moment een reactie te lezen over de vele klachten die er zijn achter gelaten. Diverse mensen hebben via een recensie een klacht achtergelaten, anderen hebben via de updatestatussen een klacht ingediend. Nergens is tot nu toe een reactie vanuit de organisatie te lezen. Een aantal mensen hebben inmiddels al aangegeven een officiële brief naar de FEI te sturen.
De diverse klagers vragen of de WEG weer terug naar Lexington, Kentucky, Amerika kan. Hector is een stuk stelliger. "Alleen Aken weet hoe de WEG georganiseerd moet worden." De volgende WEG vindt in 2018 plaats in Bromont, Canada. Er was weinig andere keuze. De overige steden trokken zich voor de toebedeling terug, Lexington meldde zich weer vrij laat opnieuw aan. Ondanks dat Lexington in 2010 de WEG al had georganiseerd en de onvoldoende financiële zekerheid die Bromont in 2013 kon bieden, koos de FEI begin deze zomer voor Bromont.
De organisatie heeft wel iedereen willen bedanken: "Bedankt alle 984 atleten, 1.243 paarden, 1.750 journalisten, 3.000 vrijwilligers, 565.000 toeschouwers, de 200.000 fantastische Facebookfans en de miljoenen mensen die het evenement hebben gevolgd. ", aldus een bericht op Facebook.
Overname van dit artikel is alleen toegestaan door de eerste alinea over te nemen en met een rechtstreekse link naar dit artikel te verwijzen. Elk ander (her)gebruik is niet toegestaan.
. We hadden zelf wat te eten en te drinken mee, want dat was daar een hele opgave geweest. Terug wel wat file gehad, maar dat viel alles mee.
, maar het was echt dé file... En het ging langzaam hoor!! Toen we op een gegeven moment in een dorpje bij een kruispunt stonden gaf een tegemoetkomende Fransman met driftige gebaren aan dat we er maar af moesten gaan (met nog 19km op de klok) en dat hebben we toen maar op hoop van zege gedaan. Prachtige route over hele smalle weggetjes, beetje op de gok de juiste richting aangehouden (TomTom wilde immers continue nog omkeren de eerste kilometers.....) en uiteindelijk kwamen we denk ik 45min later 3km voor het parkeerterrein weer in de stoet terecht. Daar reden we al allemaal mensen voorbij die (veel) eerder hun auto in de berm hadden gezet en maar waren gaan lopen 
. Vanaf het parkeerterrein was het inderdaad nog een behoorlijk eind lopen over een heuvelachtige 'grind'weg. Het terrein zag je slechter worden, maar ik vraag me af of je zoiets überhaupt goed kunt houden als het de week ervoor zo enorm geregend heeft. Ook hier weer eigen eten en drinken mee want als je al een kraampje kon vinden kon je het einde van de rij niet zien. In het 'strodorp' (wat eigenlijk die naam niet mag hebben...) erg weinig looppaden dus snel een grote modderbende en nergens op het terrein waren bijv. bankjes/stoelen/picknicktafels gezet. Wij zijn tussen half 3 en 3 uur weg gegaan om de file terug voor te gaan en toen kwamen er nog steeds mensen aan om te parkeren...
. De sport was prachtig en daar hebben we van genoten, maar dit was inderdaad niet het kaliber evenement wat je ervan zou verwachten. 
Wij hadden het geluk dat we van te voren gewaarschuwd waren zodat we zelf eten, drinken en toiletpapier mee genomen hadden, maar als je dat niet had was het echt geen pretje. En over het algemeen zeuren eventing mensen niet zo snel. 
.
). Evenals de reden van het fluitconcert na de Kur van Nathalie zu Schayn-Wittgenstein. "Ons" scorebord haperde al sinds de zondvloed van maandag haperde kennelijk ook tijdens de hapering bij de publicatie van haar score waardoor het voor de afwisseling in 1x goed ging 
.
, de ranzige vette lucht van de wafel-/crepebakkerij die voorbij kwam walmen 
, het continue geloop op de tribune tijdens de proeven en uiteraard die hopeloze stoeltjes.
. Daarna kon je startlijsten kopen, voor 3 euro. In een k(l)eurig boekje waar ook alle lijsten in stonden van de disciplines waar je niet heen ging die dag 
. Ik kan zo nog een poosje doorgaan.
) en wat ik persoonlijk heel storend vond was dat ze de uitslagen van de voorganger nog omriepen vlák voor de start van de volgende ruiter (met al het gejuich en gejoel van dien). 
