Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-08-14 10:21

'Chagrijnige' oude ijslander opgenomen in AERC Hall of Fame

Geplaatst door de TopicStarter : 19-08-14 10:21

www.horsetalk.co.nz / bokt.nl

Remington, een 26-jarige ijslander, is dit jaar door de American Endurance Ride Conference (AERC) opgenomen in de Hall of Fame. De 1.40m grote ijslander werd niet in de bloemetjes gezet voor het winnen van langeafstandswedstrijden, maar wel voor zijn continuïteit en zijn uithoudingsvermogen. Eigenaar John Parke deelt het verhaal van dit opmerkelijke paard.

Foto

Kilometers maken
Waarom zou iemand een chagrijnige oude pony opnemen in de Hall of Fame? Misschien ligt het antwoord in de verschillende manieren waarop we het uithoudingsvermogen van onze paarden bekijken. Wat is uithoudingsvermogen? Het kan gaan om het vermogen om een pittige rit van 80 of zelfs 160 kilometer af te leggen zonder problemen. Het kan ook gaan om het vermogen om een seizoen lang aan wedstrijden deel te nemen en prijzen in de wacht te slepen. Of het kan gaan om het vermogen om gezond genoeg te blijven om een heleboel wedstrijden te rijden tijdens een lange carrière. Sommige paarden in de Hall of Fame hebben wedstrijd na wedstrijd gewonnen. Anderen hebben kilometer na kilometer afgelegd. Sommigen hebben het allebei gedaan.

Bij Remington draait het allemaal om levensduur. Dit seizoen hebben we twee ritten van 80 kilometer achter de rug en we rijden samen al twintig jaar op rij langeafstandsritten. Hij heeft momenteel 18.185 kilometer bij elkaar gereden. Hij heeft in het 100 mile-programma van de AERC het gouden level bereikt, omdat hij tien ritten van 160 kilometer achter de rug heeft. Hij heeft ook deelgenomen aan meer dan 10 meerdaagse Pioneerritten. Zelfs tussen alle ongelofelijke paarden in de Hall of Fame is Remington uniek omwille van de combinatie van deze prestaties. De meeste mensen vinden Remington en mij terecht 'laatste-van-het-pak'-finishers. Onze enige top tien-plaats was in 1998, in de eerste AERC 100 Mile Championship Ride, nadat anderen paarden hadden opgegeven. Remington liet zien dat het ook snel kan, toen ik wilde dat hij de eerste Ijslander werd die een regionaal puntenkampioenschap won. Zijn snelste 80 kilometer legde hij af in 5u44 in de woestijn.

Eerste wedstrijden
Remington en ik startten in 1995 met endurance, een paar maand nadat ik hem had gekocht als kerstcadeau voor mijn vrouw en kinderen. Op dat moment was ik mountainbiker, maar ik dacht dat het rijden met de pony iets zou worden dat ik kon delen met de hele familie. Ik had al 40 jaar geen paard meer gereden. Ik schreef ons in voor onze eerste wedstrijd, maar had geen idee wat ik tijdens de rit moest doen. Remington deed onmiddellijk goed mee. Aan de vet check in het midden van de rit zei de dierenarts dat zijn draf niet goed was. Een norse stem achter ons zei: "Ik heb die pluizige dingen over heel Amerika doorgelicht in de Great American Horse Race. Dat is een tolt, geen draf. Hij is in orde." En dat was het begin van een lange vriendschap met dr. Dave Nicholson. Ik herinner me nog steeds het voldane gevoel toen we finishten. Om de een of andere reden was het uitrijden van die 48 kilometer een van de meest bevredigende dingen die ik ooit gedaan had.

Foto

De nacht voor onze tweede wedstrijd begon het te regenen, en ik had niet eens een deken voor Remington. Ik ging naar de winkel naast de kampplaats en kocht een roodgeruit tafellaken dat ik met veiligheidsspelden ombouwde tot regendeken. Na een seizoen van kortere ritten, probeerden we onze eerste wedstrijden van 80 kilometer in 1996. We reden de eerste uit, maar waren niet genoeg voorbereid om de tweede ook uit te rijden. Ik ontmoette Kim en Richard Fuess, die me advies gaven over conditieopbouw en voeding voor langere afstanden. Dat zorgde voor een hemelsbreed verschil: we reden probleemloos nog een aantal wedstrijden in dat jaar. Het volgende jaar namen we deel aan onze eerste 160 kilometer en een half jaar daarna onze eerste meerdaagse rit. Die meerdaagse rit deden we samen met Richard en zijn jonge hengst Jake. Het was toen duidelijk dat Remington nooit eerste zou eindigen. Het was even duidelijk dat hij hard en gezond genoeg was om fris te blijven op elke afstand, zeker op meerdaagse ritten. Het afleggen van lange afstanden hangt zowel af van mij, om slim en gedisciplineerd genoeg te zijn om het paard uren- of dagenlang in de hand te houden, als van het paard zelf. Of het nu het uitzicht was, of de mentale uitdaging, mijn favoriete herinneringen zijn die aan de ritten van meer dan 160 kilometer of aan meerdaagse ritten.

Bazige pony met een zorgzaam kantje
De tijd die Remington tijdens meerdaagse ritten doorbracht met de jonge hengst Jack zegt veel over zijn karakter. Dezelfde kwaliteiten die van hem een goede babysitter maken, kunnen hem ook moeilijker in de omgang maken. Hij is nors en eigenzinnig, en extreem zelfzeker op het parcours. Hij wil andere paarden in de pas laten lopen en jonge, zenuwachtige paarden zijn graag bij hem. Hij heeft tientallen paarden door ritten geholpen. Remington is het paard waarop iedereen wacht om jonge paarden rivieren over te laten steken of door kuddes vee te gaan. Hij speelt niet alleen de baas over paarden: hij houdt ervan om vee te drijven, maar kan geen honden verdragen. Hij houdt van het gezelschap van mensen, maar wil niet dat ze hem zeggen dat hij moet doen. Zijn vastberadenheid om weg te lopen (maar niet al te ver) van iedereen die zijn leadrope probeert vast te houden, is legendarisch.

De agressieve aard van Remington heeft ook voordelen. Mijn meest angstaanjagende ervaring op zijn rug was toen we een volwassen zwarte beer verrasten in het nationale woud bij mijn huis. De beer was zichtbaar geagiteerd en begon heen en weer te bewegen. Ik kon alleen denken aan wat de beer met mij zou doen als ik zou vallen als mijn paard zich zou omdraaien om weg te reggen. Remington legde zijn oren plat, boog zijn hals en ging voor de aanval. De beer had gelukkig het verstand om om te draaien en de berg af te lopen. Ik denk dat Remington zelfs een beschermend kantje heeft. Mijn jongste zoon heeft hem als enige ook gereden tijdens een endurancerit, toen hij 12 jaar oud was. Mijn zoon heeft bijzondere zorg nodig, maar hij wilde minstens een keer proberen om een endurancerit uit te rijden. Remington droeg hem alsof hij de meest waardevolle en meest breekbare lading ter wereld was. Voor een keer stond hij perfect stil bij het op- en afstijgen. Telkens als mijn zoon zich uitrekte, vertraagde Remingto en gaf hij hem de tijd om weer comfortabel te gaan zitten. Remington bleef 80 kilometer lang erg gebalanceerd, zonder plotse bewegingen. Ik krijg nog steeds tranen in mijn ogen als ik denk aan hoe trots mijn zoon was toen ze over de finish kwamen en aan mijn dankbaarheid voor wat Remington ons die dag gaf.

Foto

Bijzondere gang

Remington is extreem intelligent en wil de beslissingen nemen. Dat levert vaak interessante ritten op, omdat ik nooit zeker ben wat hij zal doen. Hij is wendbaar en staat stevig op zijn benen. Hij houdt ervan om door stenen rennen en om over boomstammen en verzakkingen te springen. Het is spannend om hem te rijden terwijl hij op volle snelheid zijn weg zoekt, naar beneden tussen de bomen op een steil pad in de bergen. Hij wil zelf zijn parcours uitkiezen en is een expert in lintjes volgen. Hij heeft het geweldige vermogen om het parcours en het terrein te memoriseren en vergeet nooit een parcours, zelfs niet in een land waar hij slechts een of twee keer geweest is.

Elke discussie over het gedrag van Remington op het parcours gaat onveranderd over zijn gangen. Hij heeft een stevige tolt in vier tijden, als je hem dat vraagt, maar dat is niet de gang in twee tijden die ik op het parcours hoor. Ik heb jarenlang gedacht dat draf de overheersende gang was, maar ruiters die veel met me zijn meegereden, zeggen dat het niet echt op draf lijkt. Iemand noemde het zijn 'schuifelend loopje'. Onlangs heb ik oude rijfoto's opgediept en heb ik boeken en artikels over gangen gelezen. Ik heb geen enkele foto van Remington gevonden waarop hij de klassieke diagonale pas van draf laat zien. De foto's tonen dat wanneer hij zijn achterbeen onder zich plaatst, zijn voorbeen aan dezelfde kant voor zijn borst omhoog is, met de voet naar beneden. Als het andere achterbeen achter hem uitgestrekt is, is het voorbeen aan die kant in een bijna verticale positie onder hem, in plaats van naar voren te reiken zoals in draf. Als ik goed luister, hoor ik geen gang in twee tijden, maar wel een gang in gebroken viertakt. Ik hoor ook niet de viertakt van een goede tolt, wel een 'di-dut, di-dut'. De foto's laten zien dat zijn voorvoeten de grond raken en terug opgetild worden, voor de achterbenen. Wat het ook is, de gang is erg zacht, op elke snelheid. Ik denk dat mijn pony de foxtrot danst!

Soulmate
Welke richting hij ook uitgaat, mijn bijzondere kleine paard blijft ervoor gaan. Hij is nooit mank geweest, sinds hij blootsvoets staat. Hij heeft meer bespiering gekregen en is krachtiger geworden, sinds ik hem ook met een boomloos zadel rij. Ik heb Remington nu exact de helft van mijn volwassen leven gereden. De druk om een advocatenkantoor te runnen en te zorgen voor een nu volwassen kind met speciale noden lijkt me niet voldoende tijd over te laten om te rijden. Maar we roeien met de riemen die we hebben. Hoewel mijn vrouw mijn ware liefde is, is Remington mijn soulmate.Als we 's ochtends vroeg gaan rijden, voel ik zijn spieren bewegen alsof het mijn eigen spieren zijn en ik weet dat hij mijn gedachten kan lezen. Soms voelt het alsof we twee delen van hetzelfde wezen zijn.

Ik was ongelofelijk trots toen Remington Hall of Fame-paard werd op het nationale awardsbanket van de AERC. Het was bijzonder betekenisvol dat de award overhandigd werd door onze vriendin Terry Woolley Howe, omdat zij onze hele endurancecarrière heeft gevolgd. Vreemd genoeg was ik niet trots op mijn paard, omdat ik al wist wie hij is en wat hij heeft verwezenlijkt. Ik was trots op mijn AERC, omdat het het belang erkent om onze paarden gezond en fit te houden, kilometers- en jarenlang. Ik was trots op mijn AERC omdat het bij zijn standpunt blijft en een voorvechter is voor het welzijn van onze paarden. Ik blijf trots op mijn mederuiters omdat ze een gemeenschap hebben gecreëerd, gebaseerd op diep respect voor wat onze paarden voor ons doen.

Deel op Facebook Tweet Foutje gespot? Tip de redactie

**Geplaatst**: 19-08-14 10:26

Re: 'Chagrijnige' oude Ijslander opgenomen in AERC Hall of Fame

Geplaatst: 19-08-14 10:26

Respect $_/-\o_$

**Geplaatst**: 19-08-14 10:29

Re: 'Chagrijnige' oude Ijslander opgenomen in AERC Hall of Fame

Geplaatst: 19-08-14 10:29

Mooi verhaal !

**Geplaatst**: 19-08-14 10:30

Geplaatst: 19-08-14 10:30

Mooi om te lezen $_/-\o_$
Doet me op bepaalde punten zelfs wel aan [***] denken (behalve het gangwerk dan, alhoewel die ook eerder functioneel dan correct loopt :Y)

).

**Geplaatst**: 19-08-14 11:20

Re: 'Chagrijnige' oude ijslander opgenomen in AERC Hall of Fame

Geplaatst: 19-08-14 11:20

Een heel mooi verhaal en wat een bijzonder paardje.

**Geplaatst**: 19-08-14 12:43

Re: 'Chagrijnige' oude ijslander opgenomen in AERC Hall of Fame

Geplaatst: 19-08-14 12:43

Blijft toch altijd mooi, om een paardeneigenaar zo over zijn grootste vriend te horen praten. $_/-\o_$

**Geplaatst**: 19-08-14 12:55

Re: 'Chagrijnige' oude ijslander opgenomen in AERC Hall of Fame

Geplaatst: 19-08-14 12:55

ontroerend mooi stukje over een pony die duidelijk heel erg geliefd is.

**Geplaatst**: 19-08-14 13:04

Re: 'Chagrijnige' oude ijslander opgenomen in AERC Hall of Fame

Geplaatst: 19-08-14 13:04

Gevoelig stukje, erg mooi!

**Geplaatst**: 19-08-14 18:30

Geplaatst: 19-08-14 18:30

Prachtig!!!!!!!

**Geplaatst**: 19-08-14 19:49

Re: 'Chagrijnige' oude ijslander opgenomen in AERC Hall of Fame

Geplaatst: 19-08-14 19:49

Heel mooi!

'Hoewel mijn vrouw mijn grote liefde is, is Remington mijn soulmate'

Wat een mooi verhaal over een bijzondere en geliefde eigenwijze pony.

**Geplaatst**: 19-08-14 20:38

Re: 'Chagrijnige' oude ijslander opgenomen in AERC Hall of Fame

Geplaatst: 19-08-14 20:38

woww wat een bijzondere IJslander! mooie kleur ook!

**Geplaatst**: 19-08-14 22:04

Geplaatst: 19-08-14 22:04

Dit vind ik nu een superverhaal, Heerlijk om de band van die man met zijn IJslander mee te beleven. Dat is in mijn ogen trouwens ook endurance zoals endurance eigenlijk bedoeld is.

**Geplaatst**: 20-08-14 06:39

Re: 'Chagrijnige' oude ijslander opgenomen in AERC Hall of Fame

Geplaatst: 20-08-14 06:39

Mooi verhaal en respect voor beide, voor wat gepresteerd hebben!

**Geplaatst**: 20-08-14 16:16

Re: 'Chagrijnige' oude ijslander opgenomen in AERC Hall of Fame

Geplaatst: 20-08-14 16:16

wauw respect, $_/-\o_$

**Geplaatst**: 21-08-14 11:55

Re: 'Chagrijnige' oude ijslander opgenomen in AERC Hall of Fame

Geplaatst: 21-08-14 11:55

Super mooi, dit is toch waar het om zou moeten draaien

**Geplaatst**: 21-08-14 11:58

Re: 'Chagrijnige' oude ijslander opgenomen in AERC Hall of Fame

Geplaatst: 21-08-14 11:58

Mooi verhaal!

**Geplaatst**: 21-08-14 20:05

Re: 'Chagrijnige' oude ijslander opgenomen in AERC Hall of Fame

Geplaatst: 21-08-14 20:05

Wat een gaaf verhaal. Die twee hebben elkaar duidelijk gevonden. En super dat ze gewaardeerd worden door hun organisatie.

Fantastische uitspraak van die eerste veearts ook over de töltende pluizebol.

**Geplaatst**: 21-08-14 20:41

Re: 'Chagrijnige' oude ijslander opgenomen in AERC Hall of Fame

Geplaatst: 21-08-14 20:41

Wauw mooi verhaal.

Nomineer dit bericht ×