www.horsetalk.co.nz / bokt.nl
Het werk van fotograaf Eadweard J. Muybridge, die de bekende animatie 'Horse in Motion' maakte, is onsterfelijk gemaakt in een reeks van elf tatoeages. Evan Hawkins, die het project bedacht, bracht de individuele tatoeages samen in een gif-animatie, waarmee hij het werk van Muybridge tot leven bracht.
[ Afbeelding ]
Hij kreeg het idee toen hij het met vrienden had over een ander tatoeageproject. Daarvoor schreef een vrouw een kort verhaal en liet ze elk woord daarvan bij iemand tatoeëren. Hawkins zegt: "Ik dacht dat ik daar verder in kon gaan en een animatie met tatoeages kon maken. Ik besloot om 'Horse in Motion', de originele fotografie van Muybridge, te gebruiken. Die stond immers aan de wieg van de speelfilm. Dit project is ook het eerste van zijn soort. Ik had tien andere mensen nodig, maar ik nodigde 18 vrienden uit, in de hoop zo aan voldoende mensen te komen. Binnen zes uur waren de tien tatoeages al gereserveerd." Hawkins zelf heeft de eerste foto van de reeks van Muybridge op zijn arm.
Hawkins werd verrast door de reacties die hij kreeg en wil het project nu uitbreiden. Hij wil een veel langere animatie maken, met duizenden mensen en tatoeages van over heel de wereld. Hawkins wil nu fondsen verzamelen en zal subsidies aanvragen voor het kunstproject.
Fotograaf Eadweard J. Muybridge werd bekend door zijn fotografie waarmee hij de beweging van dieren vastlegde. Daarvoor ontwikkelde hij de zoopraxiscoop, waarmee hij bewegende beelden kon projecteren. 'Horse in Motion' is zijn bekendste reeks. Hij maakte die in een poging om een discussie op te lossen.
In 1872 liet Leland Stanford, voormalig gouverneur van Californië, zijn stem horen in een populair debat. Dat ging over het feit of de vier hoeven van een paard op hetzelfde moment van de grond kwamen tijdens de draf. Dezelfde vraag werd gesteld over de galop. Tot op dat moment schilderden de meeste artiesten dravende paarden met een voet op de grond. Hun afbeeldingen van de rengalop lieten vaak paarden zien met de voorbenen evenwijdig naar voren gestrekt en de achterbenen naar achteren gestrekt.
Stanford huurde Muybridge in om de kwestie op te lossen. Dat deed hij in 1877, met een negatieffoto van zijn draver Occident tijdens een zweefmoment in draf. De foto ging verloren, maar het beeld overleefde in houtsnedes uit die tijd.
Muybridge ontwikkelde het experiment verder. Het jaar daarna maakte hij een uitgebreide reeks foto's van een dravend paard. Hij wilde ook de galop analyseren en dat was een grote uitdaging. Hij zette een groot aantal glasplaatcamera's langs een galopbaan. Die camera's werden getriggerd door een draad waar het paard door moest lopen. In latere studies gebruikte Muybridge een systeem met een klok om de camera's te laten afgaan terwijl het paard langsgaloppeerde. De beelden konden bekeken worden in zijn zoopraxiscoop.
[ Afbeelding ]
Animatie van 'The Horse in Motion'
Zijn werk werd bekend als 'The Horse in Motion' of 'Sallie Gardner in Galop'. Het bewees dus onomstotelijk dat op een bepaald moment de vier hoeven van het paard van de grond komen. Dat gebeurde wel op het moment dat het paard zijn benen onder het lichaam had, niet wanneer die volledig gestrekt waren.