Geplaatst 
Dankzij vroegtijdige detectie en behandeling van placentitis kunnen er
meer veulens gezond ter wereld komen. Foto: Smerikal
Wetenschappers hebben de hoop dat biomarkers voor een vroege diagnose van bacteriële placentitis (ontsteking van de placenta) kunnen zorgen. Placentitis is een veelvoorkomende oorzaak van een miskraam laat in de dracht en is een significante bedreiging voor foetale en neonatale levensvatbaarheid.
Bacteriën die vaak worden geassocieerd met placentitis zijn onder andere: Streptococcus equi subspecies zooepidemicus, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Pseudomonas aeruginosa, Leptospira spp, nocardioforme bacteriën (Crossiella equi, Amycolatopsis spp) en anderen. Met uitzondering van een leptospirale en nocardioforme placentitis, wordt er gedacht dat bacteriën die via de baarmoedermond in de baarmoeder komen de bacteriële placentitis veroorzaken. Een ontstoken placenta resulteert in infecties van de foetus en het vrijkomen van de hormoonachtige stof prostaglandine vanuit de ontstoken placenta. Deze stof zorgt er uiteindelijk voor dat de dracht voortijdig wordt afgebroken of dat de merrie een prematuur veulen baart met een bacteriële sepsis.
Drs. Barry Ball, Igor Canisso en Mats Troedsson zeggen dat een effectieve behandeling voor placentitis alleen tot stand kan komen door een vroege diagnose. Deze diagnose moet al gesteld zijn vóór er klinische symptomen ontstaan, zoals vroegtijdige ontwikkeling van de uier met of zonder melkgift en/of uitscheiding uit de vulva.
Op dit moment wordt de placenta onderzocht met ultrasound (echo) om placentitis in een vroeg stadium te kunnen opsporen en te kunnen behandelen, om miskramen en vroeggeboorten te kunnen voorkomen. De drie onderzoekers zeggen dat het onderzoek met ultrasound effectieve behandelingen heeft mogelijk gemaakt maar dat het vaak niet praktisch is iedere drachtige merrie herhaaldelijk te onderzoeken, zeker niet wanneer zij al ver in de dracht zijn. Daarnaast kan placentitis en een vroeg stadium soms niet herkend worden via een echografisch onderzoek en is de techniek ook gevoelig voor vals positieve diagnoses waardoor merries onnodig behandeld worden.
Door de afwezigheid van een accurate en praktische manier om de aandoening vroegtijdig te kunnen ontdekken wordt het steeds meer gewoon om alle drachtige merries te behandelen met antibiotica gedurende vijf tot zeven dagen, iedere maand opnieuw, wanneer de merries laat in de dracht zijn. Het risico op lange termijn is dat er een wijdverspreide resistentie ontstaat tegen de antibiotica die gebruikt wordt.
Nieuwe diagnostische methoden zijn daardoor nodig om de aandoening accuraat te kunnen diagnosticeren en de merries met de aandoening op tijd te kunnen behandelen.
De placenta van het paard synthetiseert en metaboliseert het hormoon progestageen, welke cruciaal is voor het behoud van de dracht. Uit onderzoek is gebleken dat merries met chronische placentitis vaak verhoogde progestageen concentraties in hun bloed hebben, terwijl merries met acute placentitis vaak zeer lage concentraties van het hormoon hebben. Het herhaaldelijk meten van progestageen in merries met placentitis kan een bruikbare methode zijn om merries die de kans lopen op een miskraam of vroeggeboorte te identificeren.
Het oestrogeengehalte in het bloed bij drachtige merries is verhoogd tussen 150 en 310 dagen dracht. De predominante oestrogenen in drachtige merries zijn oestron, equilin, equilenin, estradiol- 17ß, and estradiol-17α. Het bepalen van serum concentraties van oestronsulfaat is nuttig in het testen of een merrie drachtig is en om de levensvatbaarheid van de foetus te monitoren. Onderzoekers hebben ontdekt dat merries die een miskraam krijgen door placentitis een veel lagere concentratie oestrogeen hadden dan normaal bij drachtige merries.
Nieuwe studies laten zien dat merries met een experimenteel geïnduceerde bacteriële placentitis een snelle daling hebben van het hormoon estradiol-17ß sulfaat. Hierdoor zouden de maternale oestrogeenniveau's in het bloed nuttig kunnen zijn als een vroegtijdige marker van een aandoening aan de placenta.
Naast het meten van de hormonen kan ook het bepalen van eiwitten in het bloed een nuttige biomarker zijn voor placentitis. Concentraties van de acutefase eiwitten zijn verhoogd wanneer er een ontsteking is in het lichaam. Het belangrijkste acutefase eiwit bij paarden is amyloid A (SAA), de minder belangrijke acutefase eiwitten zijn haptoglobine en fibrinogeen. In het onderzoek bij het Gluck Research Centre zagen de onderzoekers dat merries met experimenteel geïnduceerde placentitis een snelle en dramatische verhoging hadden van SAA binnen twee dagen na de besmetting met de bacterie Streptococcus equi subspecies zooepidemicus via de baarmoedermond.
Alhoewel SAA een zeer gevoelige indicator is voor acute bacteriële placentitis, is het ook weinig specifiek. Een verhoogd SAA kan namelijk ook betekenen dat er ergens anders in het lichaam een acute ontsteking aan de gang is. Het lijkt erop dat er meer dan een biomarker nodig is voor accurate en vroegtijdige detectie van placentitis. Meer onderzoek is nodig om de bruikbaarheid van de markers te testen bij merries, zeggen de onderzoekers.
