Een langdurende rechtszaak heeft in Amerika in 2012 eindelijk een einde gekregen. In mei kreeg voormalig dierenarts Mark M. al een driejarig verbod opgelegd. Mark mag drie jaar lang geen enkel dier houden. Vanwege de gezondheidsproblemen van Mark werd de rechtszaak diverse malen uitgesteld.
Mark werd in de winter van 2008 gearresteerd nadat hij een paard, Buddy voor zijn auto had gespannen. De auto, lag in een greppel. Buddy was echter sterk vermagerd en kon de auto niet uit de greppel krijgen. Nadat het dier ter plekke in één zakte en niet meer op kon staan werd het dier ingeslapen. Vijf andere paarden van Mark werden in beslag genomen door de SPCA. Een paard daarvan werd eveneens ingeslapen. De overige vier zijn volledig hersteld en hebben inmiddels nieuwe eigenaren. Omdat bij de inbeslagname van deze vijf paarden juridisch het een en ander niet goed was geregeld golden de omstandigheden van deze paarden niet als bewijs in de rechtbaak. Alleen de zaak van Buddy werd dus behandeld.
Mark werd veroordeeld voor het bewust verwaarlozen van een dier. Het OM had ook nog om een voorwaardelijke celstraf van drie á vier maanden gevraagd. De verdediging heeft het verzoek ingediend om deze te verminderen tot 0 maanden. Geen straf dus. De rechter legde uiteindelijk 150 uur taakstraf op. De rechter legde uit dat geen voorwaardelijke celstraf te weinig was. Maar omdat dit de eerste keer is dat Mark in overtreding was met onfortuinlijke oorzaken voorafgaand aan de fatale dag in 2008 kreeg Mark nog wel een taakstraf opgelegd. Naast het verbod van drie jaar.
Hiermee verwees de rechter onder meer naar de gebroken nek die Mark in 2008 op liep. Hierdoor moest de man weer opnieuw leren lopen. Eveneens verloor de man enige tijd geleden zijn dierenartsenpraktijk en woonhuis. Mark was bezig om zijn bedrijf weer op te bouwen toen het wederom, enkele jaren voor 2008, op de fles ging. Rond de periode waarin Mark werd gearresteerd probeerde hij spullen uit zijn woonhuis te verkopen om zo aan eten te komen. Voor zijn zes paarden had hij echter nog geen nieuwe eigenaar kunnen vinden. De SPCA was toen al eens langs gekomen en aaangeboden er vier van mee te nemen. Mark weigerde en probeerde zelf voor ze te zorgen, ondanks het feit dat hij geen geld voor paardenvoer had. Daarnaast lijdt al enige tijd Mark aan paniekaanvallen en depressies.
Tijdens de rechtszaak had Mark als verweer dat hij Buddy die dag helemaal niet als trekpaard probeerde te gebruiken. De rechter oordeelde echter dat hij zich meer focuste op de conditie van Buddy en het feit dat Mark een dierenarts was die had kunnen weten dat het dier in slechte conditie verkeerde.
allerlei "verzachtende "omstandigheden voor de dader. zoals gebruikelijk.hij weet beter.en er zijn meer mensen met pech, die hun dieren liever weggeven, als ze uit te hongeren.. een gebroken nek is geen excuus.
Wat ik heel erg vind is het feit dat je als dierenarts de "plicht" op je neemt om dieren beter te maken en dus goed te behandelen.. Hoe kan je dan in vredesnaam je dieren niet naar behoren onderhouden? Het is je roeping om ervoor te zorgen dat een dier gezond en zelfs gelukkig is... affin, gewoon heel erg allemaal! Van mij mag hij als voorbeeld gesteld worden, want hij had beter MOETEN weten en er naar moeten handelen.
Hij krijgt tenminste iets van straf op, da's al meer dan hier soms het geval is. Gelukkig zijn de andere paarden nu (hopelijk) beter terecht. Nek gebroken of niet, verwaarlozing van een dier kent geen excuses.