Geplaatst 
]Ik weet nog goed hoe ik samen met een vriendin een tweetal jaar geleden bij Jumping Amsterdam zat, ons jaarlijkse uitje. Je kent het wel, echt een gezellig meidenweekend: een hotelletje, een middagje shoppen, lekker uit eten en ongegeneerd de Penny uithangen tijdens het ponyspringen en paardjes kijken. Kortom, heerlijk.
In één van de vele pauzes blikten we terug op de afgelopen jaren. Al zeker vijf jaar zaten we op de tribune in de RAI. Gekscherend zeiden we tegen elkaar dat we ons jubileum maar moesten vieren tijdens de Olympisch Spelen. We lachten erom, het was een grap.
En nu? Kijk hoe ver we nu zijn. Nog geen drie weken en we staan in Londen, want eenmaal thuis gekomen na het weekendje jumping keek ik toch even stiekem op internet hoe het zat met kaartjes voor de Spelen. Het was een kwestie van loten. Het was even slikken toen we de kosten zagen, want veeleisend zijn we dan weer wel: we willen wel de finales. En springen natuurlijk, want dressuur is het niet voor ons. Maar goed, het is een ‘once in a lifetime oppurtunity’. De verrekijker werd bovenop het lijstje geschreven en we besloten voor de goedkoopste kaartjes te gaan (nog duur genoeg). En toen begon het wachten. Anderhalve maand later kregen we pas te horen of we de kaarten hadden.
Ik weet nog precies waar ik de bewuste mail openmaakte. Ik zat nietsvermoedend aan mijn lunch op werk toen ik mijn telefoon bekeek. Ja hoor, mail van ATPI. Met ietwat trillende handen las ik wat op mijn schermpje verscheen: U bent ingeloot! Las ik het goed? Een vreugdedansje door de kantine volgde en in mijn dromen zat ik al in mijn oranje kloffie op de tribune.
Alle vreugde maakte plaats voor deceptie toen ik die avond nog een mail van ATPI kreeg. We waren niet ingeloot en donkere wolken pakten zich samen boven mijn hoofd. Geen kaarten, geen reis naar Londen en foetsie droom. Verwarring volgde toen ATPI nogmaals besloot een mail te sturen met de tekst dat er foutieve mails waren rondgestuurd waarin ten onrechte stond dat we niet ingeloot waren. We durfden het niet te geloven en met angst en beven, wachtten we op de betalingsmail. Een rollercoaster is er niks bij. Dit was veel spannender.
En die betalingsmail kwam. Nog geen vijf minuten nadat die binnen was, waren de kaarten al betaald. Een vreugdedansje volgde en we durfden weer te dromen. Wij gaan naar Londen! Wij zitten op de tribune als het Nederlandse team Olympisch kampioen wordt.
Voorbereidingen
Met de kaarten figuurlijk in ‘the pocket’, zaten we uren te spitten op internet voor een vlucht en een hotel. Ik geef eerlijk toe: niet mijn ding. Gelukkig is mijn reisgezel daar een stuk geschikter voor en trouw liet ik alles aan haar over. Het was zo gepiept en wederom werd het geld over de balk gesmeten. Ook hier: je bent er maar één keer, toch?
Kaarten, check, vlucht, check, hotel, check. Alles is rond en we moesten nog anderhalf jaar wachten totdat we werkelijk op het vliegtuig stapten.
Gelukkig werden we in de tussentijd gestalkt door ATPI en bestookt met mailtjes van het Holland Heineken House. Tig keer vulde ik trouw alle paspoortgegevens in, om vervolgens, nadat alles rond is, een mail te krijgen dat het eigenlijk niet hoefde. En dan het HHH. Je moet immers ergens je geld kwijt kunnen? Natuurlijk besloten we een dagje in het HHH te verblijven en reserveerden zelfs een tafeltje voor een diner. Gelukkig hoefde we ook hier maar een paar keer alles in te vullen om vervolgens het bericht te krijgen dat je niks hebt ingevuld en de kaarten aan een ander verkocht worden. Dat mailen schijnt toch een kunst op zich te zijn. Nog niet echt onder de indruk wachtte ik op de mail dat ze een foute mail hadden gestuurd. En inderdaad, alles klopten toch wel en binnen een paar weken geleden vielen de kaarten in de bus. Eindelijk het eerste tastbare van de Olympische Spelen.
ATPI zou ATPI niet zijn als alles ingewikkeld moest. De kaarten moesten persoonlijk opgehaald geworden. Gelukkig kon mijn reisgenoot ze ophalen en zijn ook die inmiddels letterlijk in de pocket.
We zijn blut, maar zitten straks wel als Oranjefan op de tribune tijdens het springen, eten in het HHH en feesten erop los. Klein detail: de Nederlandse ruiters moeten zich nog wel ‘even’ plaatsen. Als ze niet gekeken hebben naar het EK en niet voor de buis zitten tijdens de Tour de France, dan moet dat best goed komen. De Olympische Spelen wordt het sportevenement voor de Nederlanders. Toch? We zijn en blijven immers Nederlanders: altijd optimistisch.
Heel erg leuk geschreven! Ik neem aan dat je een verslag bij gaat houden van al jullie ervaringen en dat we op deze manier mee kunnen blijven genieten? 
