Geplaatst Nieuwsredactie / Marley en Sansje
Het zonnetje liet zich de laatste dag van het CHIO in Rotterdam al niet meer zien. De dag begon regenachtig en zo bleef het lange tijd. Toch mochten we van geluk spreken dat het grootste deel van de grote prijs van Rotterdam bewolkt, maar droog was. Dit dankzij een stevige wind, die de gevoelstempratuur deed kelderen. Stilzitten op een tribune is dan best een opgave. Dus trokken we vanmorgen dikke winterkleding uit de kast, namen poncho's mee en probeerden op deze manier toch warm te blijven. We kunnen jullie vertellen, deze missie is mislukt. Wie kan ons vertellen waar de zomer is gebleven?
Ondanks de hoeveelheden water die uit de lucht zijn komen vallen, lag het terrein er perfect bij. De agterbergbodem in Rotterdam kan deze hoeveelheden water prima verwerken. Hierdoor kon een spannende strijd losbarsten op het terrein. Er bleven veel, heel veel combinaties foutloos en er volgde een spannende barrage. Uiteindelijk wist Marc Houtzager de grote prijs te winnen. Wij zaten op de tribune, keken ernaar... En probeerden ons niet te zeer te irriteren aan enkele andere personen op de tribune.
Een kleine greep uit de ergernissen. De viploges boven ons hoofd werden bezet door kleine kinderen. Deze hadden bedacht dat blaadjes, voedsel en andere materialen zeer geschikt waren om te verkruimelen en naar beneden te gooien. Niet grappig! Om dan maar niet te spreken over de dame naast ons die het koud kreeg. Sokken kocht en zich vervolgens uitgebreid om begon te kleden. Voor jullie beeldvorming; harig been op de tafel. Sok aan. Andere been op tafel. Volgende sok aan. Verpakkingen en dergelijke ach die gooi je gewoon op de grond. Heel bijzonder.
Ook heel bijzonder was het om te zien hoe goed de grooms van bepaalde ruiters zijn afgericht. Terwijl deze rustig op de tribune zaten, rende de groom het hele terrein over. Ik denk dat we de groom in drie uur wel tien keer voorbij hebben zien schuiven. Om een flesje water aan te geven, vervolgens een patatje, dan weer wat anders te drinken, poffertjes en (beetje jammer) een aansteker. Die arme man moet echt het hele terrein van voor naar achter en van achter naar voor meerdere keren zijn overgevlogen. Dan mogen wij ineens niet meer klagen over zere benen van al het lopen.
Het lopen van grote afstanden viel dit jaar trouwens alles mee. We hebben de auto steeds kunnen parkeren op een klein parkeerterreintje dat we woensdagavond ontdekten. Gratis en lekker dichtbij. Ideaal dus
. Uiteraard gaan we niet verklappen waar dat dan is. Straks kunnen we er volgend jaar niet meer staan en moeten we ook met de bus vanuit Ridderkerk. Dat was voor veel mensen we even wennen. Die keken vreemd op toen zij aankwamen op de Kralingse zoom en niet de vertrouwde pende bussen aantroffen. Trek je wandelschoenen maar aan en wandelen! Goed voor de dagelijkse dertig minuten 
. Al met al maak je weer heel wat mee tijdens een weekje CHIO. Toch was het weer een mooie belevenis. Nu eerst opwarmen.
Zo... Mijn vingers zijn weer ontdooid en inmiddels zit ik thuis op de bank. Een mooie gelegenheid om dus nog even verder te vertellen. Ik denk dat wel duidelijk is dat we allemaal wat meer van de dressuur zijn. Toch hebben we naar beste vermogen geprobeerd ook de springrubrieken te verslaan. Ik heb me laten vertellen dat dit heel makkelijk is. Een balk is een balk.
Vandaag bleek dit toch bijna anders te zijn. Tijdens de rit van Ludger Beerbaum viel een balk. Hiervoor werden hem, tot zover snap ik het nog, vier strafpunten aangerekend. Aan het eind van de rit was hij het hier duidelijk niet mee eens. Hij gebaarde hevig dat hij de balk niet had aangeraakt. Misschien de wind dachten we nog? In de herhaling was toch te zien dat de balk wel degelijk was geraakt. Toch bleef de Duitser het er niet mee eens. Hij meldde zich op de perstribune en wilde nogmaals de beelden zien. Ik begreep uit het gesprek dat ik mee probeerde te luisteren dat hij de balk rechts raakte, maar de balk links viel... Zoiets... Dat kwam door de wind of het materiaal en niet door hem. De fout moest dus niet tellen. De balk bleef wel tellen, dus zijn protest heeft geen zin gehad. Maar kennelijk is een balk toch niet altijd een balk.
Dat de regels mij echt niet bekend zijn bleek ook een aantal keer. Zo dacht ik altijd dat drie weigeringen tot uitsluiting leidden. Echter werd vanmiddag een Russische ruiter na twee stops uitgesloten. Was dat dan omdat het twee keer op dezelfde hindernis was? Of is het gewoon altijd zo? Wie leert mij weer wat bij? Ik heb deze week al geleerd wat een 'libero-h-tje' is en dat het parcours wordt stilgelegd als er een boompje omwaait. Waarom dat was begrijp ik nog niet helemaal. Het boompje lag niet in de weg en het lijkt me rotvervelend als je uit je concentratie gehaald wordt. Maar nogmaals ik snap weinig van springen. Ik vind alles hoog en breed en vooral eng, dus diep respect voor iedereen die over zulke joekels heen durft te vliegen.
Al met al was dit CHIO wederom een topweek. Oké we zijn wat verwend geraakt in het verleden en dus misten we de echte topcombinaties, met name in de dressuur. Maar dat heb je in aanloop naar de olympische spelen vrijwel altijd heb ik me laten vertellen. Ook was het weer even wennen dat een aantal dressuurrubrieken in de Interchem piste verreden werd. Vorig jaar tijdens het EK was het wel gemakkelijk dat vrijwel alles op het hoofdterrein was. Daarom realiseerden wij ons niet dat we de GP special niet live met jullie konden bespreken. Helaas was er namelijk nog geen wifi verbinding bij deze verder in het bos gelegen piste. Wat betreft de faciliteiten is dat dan ook echt het enige waar we last van hebben gehad, want verder was het super. De hele week hadden we alle ruimte om ons 'werk' te kunnen doen. We hopen dan ook dat jullie net zoals wij een leuke tijd hebben gehad met meelezen, kijken en praten. Hopelijk zien en horen we jullie volgend jaar weer. Wij reserveren alvast een zonnetje.
In eventing mag je er geloof ik wel 3 hebben! 
Helaas nooit op het net terug kunnen vinden.