Geplaatst 
De onderliggende oorzaak en het mechanisme achter kribbebijten is nog steeds niet volledig ontdekt, aldus een Amerikaanse onderzoeker die al vele studies naar dit onderwerp op haar naam heeft staan.
Carissa Wickens zegt dat kribbebijten veel oorzaken kan hebben, en goede management kan helpen om het effect te verminderen. Volgens Wickens gaan paarden vaak kribbebijten door een combinatie van genen, darmperikelen en mentale problemen. Daarbij kan men ook nog de omgeving en de training (of gebrek hieraan) van het paard optellen.
Carissa doet al bijna twintig jaar onderzoek naar kribbebijten. Haar onderzoek werd onlangs gepubliceerd in het vakblad 'Applied Animal Behaviour Science'.
"Eigenaren van kribbebijters zijn vaak oprecht geinteresseerd in het gedrag en willen leren hoe zij het onder controle kunnen krijgen door de omstandigheden te verbeteren voor hun paarden. Kribbebijten is het proces waarbij paarden hun boventanden op een (meestal) vast object zetten. Dit is vaak een hek of stalmuur, dan duwen ze licht naar achter, strekken hun nekspieren en krijgen op die manier lucht in hun slokdarm, wat voor een distinctief geluid zorgt. Het gedrag is stereotypisch: een gedragsprobleem dat zich herhaalt zonder een op het eerste gezicht onduidelijke reden of doel."
Veel paardeneigenaren vinden het gedrag problematisch, omdat het kan leiden tot gebitsproblemen, gewichtsverlies en een algemeen slechte conditie.
Zo'n 4.5 procent van alle paarden in Amerika zijn kribbebijters. Dat komt neer op ongeveer 414.000 paarden.
"Ik denk dat wanneer we dit gedrag beter gaan begrijpen, en dan met name de oorzaak ervan, we de dieren die hier gevoelig voor zijn om het gedrag te ontwikkelen beter kunnen identificeren, en op die manier verbeteringen kunnen aanbrengen in de manier waarop we hen onder andere huisvesten. Op die manier kunnen we het aantal kribbebijters omlaag brengen."
"Tijdens mijn onderzoek kwam duidelijk naar voren dat het gedrag vaak verschillende oorzaken heeft, waaronder een complexe combinatie van genetische aanleg, darmproblemen en de psychologie van het paard in combinatie met de omgeving en het management van het dier.
Een luchtzuigband, ook veel gebruikt bij kribbebijters.
foto: Kimmie1018
"Ik ben ervan overtuigd dat eigenaren het gedrag onder controle kunnen krijgen wanneer we onder andere de huisvesting aanpakken. Zo is al bekend dat kribbebijten ook kan worden veroorzaakt door het beperkt aanbieden van voer en de weinige mogelijkheden van paarden om onderling te socialiseren. Ook is er bewijs dat paarden die een dieet met veel energie krijgen, veel meer kans hebben op typisch stereotypisch gedrag te ontwikkelen.
"Zodra een paard eenmaal een kribbebijter is geworden, dan is het vrijwel onmogelijk om het dier nog compleet te laten stoppen, hoeveel energie en veranderingen je er ook in steekt. Het is echter wel mogelijk om het gedrag te reduceren door middel van onbeperkt voer, het dier veel de wei op te laten en de mogelijk tot socialiseren aan te bieden."
Hoewel tot nu toe niemand over het economische verlies door kribbebijten heeft geklaagd, waren mensen die hebben meegewerkt aan het onderzoek wel bang dat het kribbebijten een negatief effect heeft op de financiele waarde van het paard, omdat veel kopers geen kribbebijter willen hebben.
Veel eigenaren van een kribbebijter proberen het paard fysiek ervan te weerhouden om het gedrag uit te oefenen, door het gebruik van een luchtzuigband, een muilkorf, schrikdraad in het weiland of zelfs over de boxranden, behandeling van de stal met een bittere olie, supplementen te voeren en in een aantal gevallen zelfs door middel van een operatie.
Deze kosten, samen met de extra kosten die nodig zijn voor de tandarts, en de fysieke energie van paarden die zij in het kribbebijten steken in plaats van het grazen, kunnen gereduceerd worden door objectief naar de omgeving van je paard te kijken en veranderingen aan te brengen waar dit nodig is.
Wickens is van mening dat er nog steeds meer onderzoek moet worden gedaan naar het gedrag van kribbebijters.
Hoewel men al een heel eind op weg is, blijft het onderliggende mechanisme achter het gedrag nog een raadsel.
De informatie die de onderzoekers tot dusver hebben opgedaan, zal nu worden ingezet om te zoeken naar een manier om het gedrag zoveel mogelijk te voorkomen.
Het gedrag van kribbebijters zal in de toekomst ook kunnen dienen als een ideale studie naar de relatie tussen genetica en de omgeving waarin het stereotypisch gedrag werd ontwikkeld.
Maar ik denk dat het oa een oorzaak is van het beginnen van luchtzuigen. Als je die oorzaak weg haalt zal het gedrag alleen blijven.
. Het woord discussieren over iets betekend heel wat anders. 
