Geplaatst Begin deze maand werd tijdens de verkiezingsfinale voor "FNRS Instructeur van het jaar 2010" Karin van der Sluis uitgeroepen tot de beste instructrice. Het leuke van de finale was dat alle drie de finalisten op bokt zitten!
Dit zijn respectievelijk Wauweltje, WendyB en Frappa die alle drie een geweldige prestatie hebben neergezet.
Bokt sprak met winnares Karin en vroeg haar onder andere hoe zij de verkiezing heeft beleefd, wie haar grote voorbeelden zijn in de sport en wat zij nou graag verbeterd zou willen zien bij het lesgeven in de basissport.
Allereerst van harte gefeliciteerd! Hoe voelt het nu om officieel te zijn verkozen tot de beste instructrice van 2010?
Ik ben vooral heel blij omdat blijkbaar heel veel mensen blijkbaar graag les van mij te hebben, en omdat veel mensen de inhoud van mijn lessen weten te waarderen. Waardering voor mijn werk, dat ook mijn grote passie is, is altijd heel mooi.
Karin en haar friese merrie Famke.
Hoe heb jij de hele verkiezing en de finale beleefd?
In het najaar van 2010 heeft een groep ruiters van manege Waarland mij voorgedragen voor de titel. Iedereen kon dan stemmen en moest in 30 woorden uitleggen waarom ze vonden dat ik genomineerd zou moeten worden. Er kon ter verduidelijking ook nog een film meegestuurd worden.
Een vakjury kon aan de hand van deze gegevens een keus maken tussen de diverse instructeurs. Eind januari hoorde ik dat ik bij de laatste 3 zat en dat ik dus mocht strijden voor de titel. Dit was dus voor mij een grote verrassing, want ik wist helemaal niet dat ik uberhaupt mee deed aan de verkiezing.
Dus ging ik 6 februari naar Ermelo. Daar was een bijscholingsdag voor instructeurs en dus ook de verkiezing. Om half 10 kregen wij eerst per loting een lesopdracht. Ik kreeg als opdracht om een dressuurles te geven met als kernpunten de houding en zit. Van te voren wisten wij wel de diverse lesopdrachten, dus ik had alle lesopdrachten wel voor kunnen bereiden. Dat was wel nodig want het is moeilijk om niet zenuwachtig te worden voor zoveel publiek.
Ik was als eerste aan de beurt en we kregen er een kwartier de tijd voor. Voor de les mocht ik kennis maken met mijn vier ponyruiters, die allen gevorderd waren. Zo kon ik de namen leren kennen en kon ik alvast vertellen hoe ik het een en ander ging aanpakken. Ook konden wij even aan elkaar wennen, want voor de ponyruiters was het best wel spannend. Het waren hele lieve meiden van manege Hilligersberg die vreselijk hun best voor mij deden.
De lessen werden voor 25% beoordeeld door het publiek en voor 75% door een vakjury. De vakjury bestond uit: Grand Prix amazone Imke Schellekens-Bartels, Ron van Eerden van manege Assendelft, Bram van Jaarsveld van de ORUN opleidingen en Marion Schreuder van de instructeursopleiding in Deurne.
Het is heel bijzonder om beoordeeld te worden door een tribune vol met instructeurs en zo'n geweldige vakjury. Heel spannend.
De prijsuitreiking was voor ons drieen erg gezellig en omdat wij op een podium moesten staan, hadden wij de grootste lol. We dachten nog even dat ze het Wilhelmus zouden spelen, maar dat werd "We are the champions" van Queen! Daarna hebben we samen nog een gezellige borrel gedronken.
Maar de sportiviteit van iedereen; dat is mij het meeste bijgebleven en vond ik het mooiste aan deze dag.
Hoe ben je op het idee gekomen om les te geven?
Ik was 17 jaar toen een groepje ponyruiters vroeg of ik hen wilde helpen. Ik werd al snel een vriendin waarvan ze graag les hadden. Zo is het begonnen als hobby. Hoewel ik nu heel veel les geef, is het nog steeds mijn passie en het is altijd mijn hobby gebleven.
Waar geef je les en hoe lang doe je dit al?
Ik geef nu les bij manege Waarland en hoewel ik overal lees dat ik dit al 17 jaar doe, geef ik daar volgens mij al 19 jaar les. Bij deze manege geef ik les aan gevorderde ruiters.
Ik heb ook altijd bij rijverenigingen les gegeven en geef nu al enkele jaren les bij Rijvereniging Anna Paulowna, sinds enkele weken heet deze vereniging wegens een fusie nu PSV Oude Veer,
Ik ben sinds 2 jaar commandant van een fantastische carrouselvereniging genaamd De Warelandruiters, en ook al enkele jaren commandant van een showachttal met Friese paarden. Deze heet sinds kort (na een splitsing) de Black Pearls. Ook begeleid ik regelmatig een viertal. Daarnaast geef ik nog privelessen op verschillende niveaus.
Wat is volgens jou jouw kracht tijdens het lesgeven? Hoe ziet jouw gemiddelde les er uit?
Ik begin altijd met tempocontrole en oefeningen voor de lengtebuiging. Ontspanning en losheid in het paardenlijf zie ik graag en dat blijf ik de hele les goed controleren.
Bij de combinaties die dat kunnen uitoefenen laat ik regelmatig de hoofd en halshouding van het paard wisselen. Dan probeer ik de ruiters met gevoel te laten rijden, dus niet met allerlei hulpen tegelijk, maar beseffen wat je doet op een paard. Beseffen wat het lijf van de ruiter allemaal doet, en hoe het paard hier op reageert. Dit is altijd de inhoud van mijn lessen. Dit probeer ik heel vaak in oefeningen te stoppen en die oefeningen zijn altijd weer verassend. Dus daarmee probeer ik elke les aantrekkelijk te maken.
Wat zijn voor jou de grootste uitdagingen wanneer je les geeft, en hoe ga je hiermee om?
Ik vind het een enorme uitdaging om een ruiter zover te krijgen dat de ruiter helemaal voor mij gaat.
Voor een ruiter is het altijd moeilijk om uit te vinden waar ze de goede informatie kunnen vinden. Daardoor gaan ze twijfelen en weten ze het vaak niet. Dat vertrouwen van ze winnen, dat is mijn uitdaging. Daarna hoop je ze vooral bij te brengen dat paardrijden heel moeilijk is, maar ook heel mooi en dat mag niet tot een frustratie leiden. Ik pas het beste bij ruiters die ik kan leren om echt een paard te voelen.
Hoe ben je zelf in de sport gerold?
Als meisje van 7 hield ik van de natuur en genieten van de natuur kan prima vanaf een ponyrug, dus huurde ik altijd een pony. Ik heb dus eigenlijk mezelf leren rijden. Vanaf 11 jaar kreeg ik les op een ponyclub. Ik heb bijna alles gedaan: op een sulky gezeten, eventing, springen, dressuur, mennen. Noem het maar op en Karin zat erop of hing erachter haha. Niets was te gek.
De laatste jaren heb ik van diverse mensen les gehad, omdat ik nu in een fase zit, dat ik van veel mensen hopelijk de juiste dingen mee pak.
Met mijn huidige paard rijd ik dressuur, en we zijn al weer aardig op weg want we rijden al weer in de M2. Ook hang ik als groom van mijn zoon als een soort bakkenist op een karretje tijdens samengestelde menwedstrijden, en ben ik vaak de groom van manlief die ook ment in de dressuur.
Wie zijn jouw grote voorbeelden in de paardensport en waarom?
Mijn grote voorbeelden in de paardensport zijn er meerdere. Iedereen die ontspanning, losheid en impuls bij elkaar kan brengen waardeer ik enorm. Dat zijn mensen uit diverse takken van de paardensport.
Maar wat betreft mijn dressuurlessen: dan is dat onbetwist Tineke Bartels. Humor, didactiek, inhoud, gewoon gebleven, echt een ontzettend leuk mens. Ik weet heel zeker dat ze mij niet kent, maar ik volg haar al jaren en ben ooit eens bij haar 4 dagen in training geweest. Ik hoop het dit jaar weer te mogen doen.
Wat zou je graag zelf nog willen bereiken?
ik heb alles bereikt wat met mijn "talent" en financiele middelen, mogelijk was.
Ik heb op een behoorlijk niveau dressuur gereden, gesprongen en samengestelde wedstrijden gereden. En dat met diverse paarden. Nu doe ik alleen nog maar dingen wat ik leuk vind. Genieten met een paard en de natuur in.
Maar natuurlijk kan je als instructiekracht niet zonder wedstrijden. Ik rijd nu op een talentvolle Friese merrie en schiet al op richting de Z, dus dat lijkt mij wel wat: met een Fries in de Z.
Alhoewel het Friese stamboek tegenwoordig zulke fijne paarden fokt, dat dit ook niet meer echt een wonder is.
Mijn toekomst ligt natuurlijk in het lesgeven, want die leeftijd heb ik nu bereikt. Het voordeel van het ouder worden is dat je meer mensenkennis krijgt , meer kennis van de leerstof en vooral meer ervaring krijgt. Het is mooi om dat over te brengen op mensen die daar voor open staan.
Een tijd geleden heeft Anky een pittige uitspraak gedaan over het huidige niveau van lesgeven in Nederland.
Wat is jouw mening over deze uitspraak?
Ik ben het wel met haar eens. Er wordt nog steeds op een heel ander niveau in de basis lesgeven dan aan de top. Ik zie in de basis nog te veel strakke paarden die dus niet door het lijf lopen. Daar zou nog een hele grote winst te halen zijn. Eerst ontspanning en dan pas aanspanning!
Topruiters en topinstructeurs zouden daar wat mee kunnen. Geef instructeurs van elk niveau de gelegenheid om cursussen te volgen die door de grote namen gemaakt zijn, en het liefst ook door die mensen gegeven worden. Je zou dan naast jouw instructeursdiploma’s een soort extra aantekening kunnen krijgen.
Voorwaarde is dan wel dat deze cursussen door iedereen met een diploma gevolgd kunnen worden, zodat zoveel mogelijk instructeurs deze kennis mee kunnen krijgen. Als deze instructeurs hier dan een aanvullend diploma voor kunnen halen of een kwaliteitsmerk, dan kunnen leerlingen van te voren weten bij wie ze goed les kunnen krijgen.
Dit is natuurlijk maar een idee en ik weet niet of zoiets werkt, maar je moet ergens beginnen. Ik zou hierover wel eens met wat mensen van gedachten willen wisselen. Juist omdat ik zo dicht bij de basissport zit en niet in de top, weet ik wel heel goed wat er in de basissport omgaat.
Tot slot: Welke tips zou jij aan instructeurs/instructrices van Nederland willen meegeven?
Ben ik in die positie? Ik wil het wel proberen hoor.
Laten wij als instructeurs en instructrices proberen op een lijn te gaan zitten. Dat zou minder verwarrend zijn voor leerlingen en heel goed voor de sport in Nederland. Dus bijvoorbeeld een aantal clinics richten op de huidige trainingen van de topruiters, en dat vertalen naar de basissport. Nu weten de klanten vaak niet meer waarnaar en naar wie ze naar moeten luisteren. Dat is veel te verwarrend voor de ruiters en uiteindelijk bereik je daar soms het tegenovergestelde mee. Dat doet niemand goed.
, gefeliciteerd trouwens 
