Geplaatst 
Philippe Le Jeune en Vigo d'Arsouilles.
foto: Dirk Caremans / FEI
Op enkele steenworpen van Brussel -waar de internationale jumping vandaag start- ligt de heimat van de wereldkampioen jumping Philippe Le Jeune. Of beter: ligt de manege van de dekhengst Vigo d'Arsouilles, waar Philippe Le Jeune en zijn familie ook mogen wonen. Een bezoek bij Team-Le Jeune.
De baas op het erf van Philippe Le Jeune is koppig. Geen foto, zo heeft meneer vandaag beslist. 'Als hij de klikjes hoort van een fototoestel, wordt hij woest', zegt Thibault Le Jeune, de jongste zoon van Philippe. 'Daar wil hij absoluut niets van weten.'
Hij, dat is voor alle duidelijkheid niet de ruiter Philippe Le Jeune zelf, maar het machtige beest waarmee hij zijn successen veroverde: Vigo d'Arsouilles, elf jaar oud, springpaard, dekhengst. Een kampioen met kuren, als het ware. Philippe Le Jeune: 'Tja, het is een dekhengst. Dat zijn seigneurs, en zo moet je ze behandelen. Zij zijn de bazen van dit huis, niet ik.'
In het hok naast Vigo staat mijnheer Querlybet Hero, de andere prestigieuze dekhengst van de stal Philippe Le Jeune. Terwijl Vigo diep in een hoekje ogenschijnlijk geen moer moet weten van de bezoekers, steekt Querlybet Hero gelijk zijn machtige kop naar buiten en laat zich gewillig aaien. 'Het zijn tegenpolen', zegt Thibault Le Jeune. 'De ene is supersociaal en wil niets liever dan gestreeld worden, de andere laat alleen bekenden toe.'
Dat mijnheer Querlybet Hero het onderwerp van gesprek is, is plots niet naar de zin van seigneur Vigo d'Arsouilles, en hij komt zowaar piepen. Thibault: 'Kijk, kijk, hij is jaloers dat hij geen aandacht krijgt. Maar als je nog enkele stappen dichter zet, trekt hij zich weer terug, hoor. Nietwaar, boy?'
Boy houdt woord, en draait zich weer om. Thibault: 'Vigo laat zich altijd gelden. Als hij het grootste lawaai heeft, deinst ook Querlybet terug. Het zijn twee concurrenten, maar Vigo waant zich de meester. Hij is de onbetwistbare leider van de stal.'
Lachend ziet Philippe Le Jeune het tafereel aan. 'Hij kan ook aardig zijn.' Op warme zomerdagen bijvoorbeeld, wanneer Vigo elke ochtend naar een raampje in de hoek boven hem kijkt en wacht op een op het eerste gezicht vreemd geluid: dat van een ratelende koffiemachine. Philippe Le Jeune: 'Zo rond half zeven 's ochtends neem ik mijn eerste kop koffie, en dan weet Vigo perfect wat er gaande is. Dan weet hij: ah, hij is daar. Iemand die hem kent, kan hem onder controle houden. Want ze hebben dan wel een eigen willetje, ze mogen niet alles doen wat ze willen, hé.'
Bewust staan Vigo d'Arsouilles en Querlybet Hero afgescheiden van de rest van de paarden, wegens hun sterke karakter. Thibault: 'Zodat er geen miserie komt met de andere paarden.'
Want de stal Philippe Le Jeune is meer dan Vigo en Querlybet. Philippe is een selfmade man, een horseman in het jargon. Hij is niet zo bemiddeld dat hij toppaarden van absolute wereldklasse kan kopen - de twee paradepaardjes die in zijn stal staan zijn eigendom van Joris De Brabander, de paardenfokker die Le Jeune zijn toppaarden laat berijden.
Le Jeune is verplicht om te werken met jonge paarden, ze op te leiden, in de hoop dat er enkele pareltjes uitkomen. Een werk van engelengeduld. Le Jeune: 'Met één of twee paarden kom je er niet. We hebben onze twee sterren, maar bij ons hebben we achttien paarden, vooral jonge paarden. Om ze op te leiden heb je mensen nodig. Ik berijd er gemiddeld acht per dag, Thibault ook, mijn vriendin zes, zeven.' Zetelen nog in het Team-Le Jeune: zijn oudste zoon Philippe jr, twee stalknechten, een onderhoudsman.
Niet toevallig dus, dat Le Jeune zijn wereldtitel opdroeg aan zijn zonen, toen hij begin oktober in Zaventem landde na het WK in Kentucky. 'Ik blijf erbij: deze wereldtitel is niet alleen van mij, maar van nog minstens drie, vier anderen. Neem nu Thibault, die de stal draaiende houdt. Als ik op een jumping ben en Vigo is niet mee, dan kun je hem niet aan eender wie overlaten. Niet alleen omdat hij veel geld waard is, maar vooral wegens zijn speciale karakter. Zonder een goede ploeg raak je veel moeilijker aan de top.' Tenzij je de zoon van een sjeik bent, die een bom duiten op tafel legt en een kant-en-klaar toppaard aanlevert.
In het landelijke Sint-Martens-Lennik bouwen Le Jeune en co hun project uit. In het glooiende Pajottenland, een groene gordel onder Groot-Brussel. Een wegeltje waar behoorlijk wat stuurmanskunst is vereist voor wie met een paardentrailer rijdt, voert naar de manege van Le Jeune. Hoe vergankelijk succes is: bij de ingang ligt een kartonnen bord met opschrift 'Philippe, Vigo Champions' bij het huisvuil, klaar om te worden opgehaald.
Thibault is de gids met dienst en leidt rond door de vijf hectare: de indoortrainingshal, de stallen voor de klanten die op recreatief niveau willen leren paardrijden en hun viervoeter in de goede handen van de familie Le Jeune laten, de stallen voor de jonge paarden, het jumpingparcours naast het woonhuis, de weilanden met parcoursen.
Philippe Le Jeune: 'We hebben er even aan gedacht om dit te verkopen en op zoek te gaan naar iets anders. Maar we voelen ons hier allemaal goed. We kennen de beenhouwers, de bakkers, enkele leuke restaurants in de buurt Dat zijn allemaal vrienden. In onderling overleg met de familie heb ik beslist om hier te blijven. Hier wil ik oud worden.'
En wat na de actieve profruiterscarrière van de huidige wereldkampioen? Volgt een van zijn zonen in zijn spoor? Philippe Le Jeune: 'Zij moeten dat beslissen, ze weten wat ik hen kan aanbieden. Dat zijn geen miljoenen, neen, maar wel mijn ervaring, ook paarden, en dat is toch al heel veel. Maar als ze het willen doen, moeten ze het wel goed doen.'
Philippe jr zit al in de paardenbusiness, maar gaat niet de internationale toer op, zegt zijn vader. Thibault heeft er, aldus het oog van de meester, aanleg voor en wil er alles voor doen. Thibault: 'Natuurlijk wil ik graag bereiken wat papa gedaan heeft. Maar het is een moeilijke sport, er komt veel bij kijken, dat wordt soms onderschat. Je hebt niet alleen geld nodig, niet alleen goede paarden, maar ook de capaciteiten: dat zullen we de komende jaren zien.'
.JPG){kind=small}
Ik vind die eerste alinea geweldig 
De manege van Vigo d'Arsouilles, waar Philippe en zn familie ook mogen wonen 
