Gewapend met een paardrijcap dwaalt de Britse ruiterjournalist Michael Kallenbach door het heuvellandschap van Frankrijk.
Toen ik vanaf het piepkleine vliegveld van Bergerac de zomerhitte van Zuidwest-Frankrijk binnenstapte, werd ik begroet door een vrouw die met een duidelijk Engels accent informeerde of ik Michael Kallenbach was. Ze sprak mijn naam ook nog goed uit. ‘Ja, dat ben ik’, zei ik. ‘Maar hoe wist u dat?’ ‘Dat is nogal duidelijk,’ antwoordde ze, ‘u heeft een paardrijcap bij zich.’
Op mijn vorige ruitervakanties – in bijvoorbeeld Kenia of Jordanië –kon het niemand wat schelen of de deelnemers al of niet een cap droegen. Maar daar is de zon ook zo fel dat je het best een hoed met een brede rand kunt dragen om te voorkomen dat je serieus verbrandt. Nu, op deze trip door de Dordogne, is de cap verplicht, het resultaat van EU-wetgeving. Ik hield me aan de regels en droeg mijn cap elke dag.
De vrouw die me opwachtte op het vliegveld, Jane Hanslip, kocht in 1989 Le Bourdil Blanc, een 18e-eeuws herenhuis; tien jaar later keerde ze haar leven in Londen definitief de rug toe om paardrijdvakanties te gaan organiseren. Ze heeft ruimte in haar stallen voor zo’n twaalf paarden, maar laat de paarden voor de gasten uit een nabijgelegen stallencomplex komen.
Het mooie huis staat op een romantisch stuk grond bij het dorp Saint Sauveur, tien minuten van Bergerac af. Het gebouw is overdekt met klimplanten en er zijn acht slaapkamers met badkamers en-suite, allemaal ingericht met antieke meubelen. Er is een grote tuin en weilanden waar de paarden die op bezoek zijn volop kunnen grazen; Jane heeft ook nog twee labradors: Ebony en Balthazar die net zoveel aandacht vragen als de paarden.
Het is altijd een beetje riskant om in je eentje op een groepsvakantie te gaan; je bent tenslotte verplicht om tijd door te brengen met mensen met wie je niets gemeen hebt, behalve paardrijden. Op de eerste avond kwam onze tien man sterke groep op een van de terrassen bij elkaar voor een drankje. Gelukkig bleek Jane de kunst te verstaan het gesprek op gang te houden, en dat gesprek ging lang niet altijd over paarden.
Nou word ik toch wel heel benieuwd wat er bedoeld word met het stuk 'Nu, op deze trip door de Dordogne, is de cap verplicht, het resultaat van EU-wetgeving.'