Op 22-03-2010 is op de leeftijd van slechts 53 jaar overleden, Okke Last. Bekend in ijslander land en maastricht. Deze tekst heb ik gekopieerd van www.tolt.nl
Okke Last
53 jaar is hij geworden. Een markante man. Een tikkeltje eigenwijs. Gevoel voor humor, maar niet iedereen hield van zijn humor. Maar waar we het allemaal over eens zijn, is zijn liefde voor zijn paarden en de kinderen van zijn ponyclub. Wat zullen ze hem missen. Hij sprak altijd over zijn paarden zei nooit pony’s. Hij moest altijd nog even langs de paarden kijken of ze eten hadden, water etc. Hoeveel kinderen uit Maastricht en omgeving hebben leren paardrijden bij ponyclub Maastricht. Deze zijn in de loop der jaren niet te tellen. Altijd zonder zadel alleen een hoofdstel heeft je pony aan. Geen dure kleding nodig, cap, spijkerbroek en laarzen dit is voldoende.
En natuurlijk je stem, daar was Okke een grote voorstander van, vertellen met je pony. Hij is zelf begonnen bij zijn moeder Miek, vroeger ponyclub de vrijbuiters, toen ponyclub St.Pieter. Nu was het bij Okke, ponyclub Maastricht. Al die jaren door het Enci bos, helaas door de afgravingen van de Enci fabriek (cementfabriek) is het Enci bos een heel stuk kleiner geworden. Maar het bleef een feest voor alle kinderen om op woensdag en zaterdagmiddag te mogen rijden op de paarden van Okke. Samen genieten van de natuur, dit was ook iets waar Okke van hield, respect voor de natuur. Altijd verhalen vertellen. Hiervoor was hij bij iedereen bekend. Bij de ponyclub, bij zijn kinderen, bij vrienden, op de zoveel verschillende site’s. Hij gaf graag iedereen stof tot nadenken. Niet iedereen was het eens met zijn visie. Maar accepteerde zijn visie wel. De ponykampen waren een feest. Heel in het begin in Epen, Camerig. Daarna werd het de voerstreek, St.Maartensvoeren (Crindael) en de laatste jaren in een huisje in Gellik. Gezellig een week samen vertellen over paarden, samen eten, samen rijden, samen zingen. Het kamplied en het liedje van Bert en Ernie om het ochtendhumeur van Okke op te vrolijken. Werd er een paard verkocht, moest je beloven dat als je het paard niet meer kon houden dat je Okke als eerste de mogelijkheid gaf om zijn paard terug te kopen. Zo kom ik op het verhaal dat hij in 1974 op 17 jarige leeftijd zijn paard Ariane terug ging halen in Leeuwarden. Door omstandigheden had hij zijn Ariane moeten verkopen. Maar toen hij het bericht kreeg dat Ariane terug mocht, is hij meteen in de trein gestapt met een slaapzak en tas om Ariane op te halen. In 11 dagen dwars door Nederland te voet, slapen langs de weg, de bosrand of bij een boer met zijn hoofd tegen de paardenrug. Dwars door de grote steden in Zwolle, over de brug van de IJssel, langs het station waar net een trein voorbij komt. Na 11 dagen mocht Ariane uitrusten op de weilanden waar ze geboren was en waar ze gestorven is. Nu is Okke bij alle lieve paarden die er in alle jaren gepasseerd zijn, Boy, Vindur, Isabel, Ariane, Perla, Brunka, Inge, Skuggi, Macky, Jorp, Caspar, Peterke, Robijn, Pelle en nog meer , tot het laatste moment heeft hij ze verzorgd, de laatste was Odin op 30 jarige leeftijd. De huidige paarden, kinderen en ouders hebben hem begeleid tijdens zijn laatste reis vanaf de wei tot aan het einde van de Mergelweg. Daarna hebben we met familie, vrienden van vroeger en nu, ponyclub kinderen van vroeger en nu afscheid genomen van Okke.
Okke jij bent een uniek stukje mens die we nooit zullen vergeten.
Dat je maar mag genieten op de eeuwige jachtvelden..........
Het is vreemd dat Okke er niet meer is. Ik ben twee jaar bij hem op ponykamp geweest. Het was super gezellig en ik zal de bert en ernie muziek nooit vergeten.
Alphabeth
Berichten: 26
Geregistreerd: 25-10-09
Geplaatst: 03-05-10 06:32
Gecondoleerd... en wat jong nog
Dick123
Berichten: 1
Geregistreerd: 05-05-10
Geplaatst: 05-05-10 13:38
Even uit verveling de naam Last ingetypt. Kom ik op een link van deze site en lees dat Okke Last is overleden. Halverwege de jaren 60 begin jaren 70 ben ik zo'n 7 keer naar Ponykamp '' de Vrijbuiters'' op vakantie geweest.
Ik heb daar mijn leukste vakanties ooit meegemaakt. Ik heb hier ontzettende leuke, maar ook minder leuke herinneringen aan. De leuke overheersen natuurlijk .
Ik heb Okke een paar jaar geleden nog eens een berichtje gestuurd, maar het contact was niet bevredigend.
Dit weerhoud mij er niet van om hier mijn medeleven uit te spreken naar zijn moeder Miek en zijn broer Mark.
Ik was ontsteld te lezen dat Okke is overleden. Ik heb hem als jong mens natuurlijk meegemaakt.
Ik was verheugd even wat oude namen van pony's uit die tijd te lezen. Vindur, ik kan hem mij zo goed herinneren. Ik weet nog dat hij net was gecastreerd. Het was Okke's lievelingspony in die tijd.
Ik wens alle vrienden en familie van Okke sterkte in de komende tijd.