www.telegraaf.nl
"Samen met mijn leerlingen Christa Laarakkers en Aat van Essen ben ik afgereisd naar Florida. Vlak bij Palm Beach ligt Wellington, het Amerikaanse walhalla van de paardensport. Wat je hier treft, gaat elk verstand te boven. Vooral voor paardenmensen is dit een paradijs.
Wij rijden aankomend weekeinde de eerste van vier wedstrijden in de Exquis World Dressage Masters, een tour die qua entourage en prijzengeld ook buitencategorie is. Het hele olympische podium van de laatste Spelen in Hongkong (2008) treft elkaar voor de eerste keer weer in de wedstrijdarena.
Ik heb IPS Painted Black ditmaal thuisgelaten. Hij loopt over een paar weken de wereldbeker in Göteborg weer. Salinero had al een tijdje rust en hier in Wellington wil ik hem weer aan het grote werk laten wennen. Ik strijd met hem onder meer tegen de zilveren combinatie Isabell Werth met Satchmo en de bronzenmedaillewinnaar Steffen Peters met Ravel.
Dat gegeven maakt het concours natuurlijk extra beladen. Als amazone is dat altijd mooi. We hebben het nuttige overigens met het aangename verenigd. Vanwege de jetlag was het nodig hier een aantal dagen eerder aan te komen. We reisden dus vrijdag al naar Amerika.
Het tijdsverschil van zes uur is lastig voor ons atleten, maar de paarden hebben er ook de nodige moeite mee. Zo moet je als ruiter absoluut niet op een paard gaan zitten als zijn bioritme zegt dat het midden in de nacht is en hij eigenlijk hoort te slapen.
Nou is het wettelijk zo bepaald dat de Europese paarden twee dagen in quarantaine moeten, totdat alle uitslagen van de vereiste medische testen binnen zijn. Dan mogen ze Amerika pas binnen. In de tussentijd worden ze alleen aan de hand gestapt.
Toen ik Salinero na zijn quarantaine eindelijk zelf mocht rijden, moest dus eerst de brand eraf. Hij was superfit en wilde dolgraag lopen. Om hem gelijk voluit te rijden, is echter niet verstandig. Dat moet opgebouwd worden. Eigenlijk kon ik hem gisteren pas weer voor de eerste keer echt trainen, zoals we dat thuis gewend zijn. We hebben nog een dag tot de wedstrijd, dus dat is prima.
Omdat ik slechts één paard bij me heb, had ik verder de afgelopen dagen niet veel omhanden. We hebben dus de tijd om ons lekker te vergapen aan alle weelde en luxe hier. De privéhuizen doen eigenlijk allemaal dienst als tweede huis van de rijken in Amerika.
En waar je ook kijkt, overal hebben ze paardenstallen. De één nog mooier dan de ander. Verder heb je zogenaamde ruiterpaden langs de erven lopen en de eigenaren wandelen samen met hun paarden naar het concoursterrein van Wellington.
Eigenaren als Madonna, Bruce Springsteen en de dochter van burgemeester Bloomberg van New York. Om er maar een paar te noemen. Eén van de leuksten is toch wel Springsteen, die gewoon als groom fungeert voor zijn dochter.
Wellington doet vier maanden dienst als wedstrijdterrein. Er staan maar liefst vijftienhonderd paarden gestald. Om te vergelijken met Aken, daar zijn er vierhonderd. En er zijn wedstrijdringen zover het oog reikt. Allerlei disciplines worden afgewerkt, maar polo en hunter zijn toch wel het populairst.
Dressuur is eigenlijk maar een klein onderdeel van wat zich hier allemaal afspeelt. Maar het is in ieder geval groot genoeg om ook deze dagen, richting de wedstrijd, nog met mijn sport bezig te zijn. Ik heb op twee middagen acht mensen lesgegeven in clinics.
Dat had een tiental meer kunnen zijn, als we de wachtlijst helemaal hadden afgewerkt. Die ruimte ontbreekt. Want uiteindelijk moet mijn aandacht toch ook voor honderd procent uit kunnen gaan naar de aankomende wedstrijd."