Geplaatst 
Hexagon's Louisville onder het zadel
bij een nog jonge Laurens van Lieren.
foto: http://www.hasslerdressage.com
Leunus van Lieren heeft zijn lievelingspaard terug. Vorige week reed hij naar Schiphol om Hexagons Louisville van het vliegtuig uit de VS te halen.
In 2004 verkocht de eigenaar van Stal Hexagon uit Schore de hengst in de wetenschap dat hij hem nooit meer terug zou zien. Omdat het met de gezondheid van de viervoeter niet goed ging, gunde de eigenaar haar paard echter een terugkeer naar Nederland voor een rustige levensavond.
Louisville staat erbij of hij nooit is weggeweest. Hij kauwt op zijn gemakje een bundeltje hooi fijn tussen zijn machtige kaken en werpt af en toe een blik naar buiten, waar het steeds harder begint te regenen. De zeventienjarige hengst heet zijn bezoekers met alle egards welkom. Iedereen mag zijn stal binnenstappen, iedereen mag hem aaien, iedereen mag om hem heen lopen. Voor een hengst is dat bijzonder gedrag. Zij willen namelijk nogal snel opgewonden of geïrriteerd raken.
Louisville staat in een grote stal. ,,Dat heb ik beloofd aan de eigenaar. Het was eigenlijk het enige dat ik moest beloven voordat Louisville terug zou keren'', zegt Leunus van Lieren.
Juist door dat gedrag raakte Van Lieren onder de indruk van het paard. Dertien jaar geleden ontdekte hij de toen vierjarige hengst in Alphen (N-Br.) en kon hij hem niet meer vergeten. Niet veel later, tijdens een seminar van drie weken in Louisville (VS), hakte hij de knoop door. Van Lieren wilde het paard kopen zodra hij terug in Nederland was. ,,Louisville was erg groot en had nog geen spieren. Hij was 1.80 meter hoog, wat heel groot is voor een paard. Hij leek een slungel, maar daar keek ik blijkbaar doorheen. Hij had een mooie, zuivere tact van lopen.''
Louisville, toen nog Labo geheten, toonde verschillende gelijkenissen met Rubiquil, de pater familias van van Stal Hexagon. Deze één jaar oudere hengst is kleiner, maar ook zo lief en werkwillig. Van Lieren kocht Louisville niet om de concurrentie met Rubiquil aan te gaan. Hij wilde dit paard zadelmak maken en dressuuroefeningen leren. Daarna zou hij hem verkopen. ,,Hij is iets langer gebleven'', verklaart Van Lieren met understatement. ,,Hij had een heel bijzondere combinatie van eigenschappen. Het bleek een braaf paard dat zo enorm meewerkte, zo beheerst was en zo gevoelig voor aanwijzingen, dat hij al op zijn achtste in de Grand Prix liep.'' Laurens van Lieren, zoon van Leunus, had destijds een mooie typering: ,,Louisville is heel groot, maar hij is net zo lief als een babytje.'' In 2000 werd hij in de klasse Z2 officieus Nederlands kampioen met Louisville.
Het paard zorgde ook voor nageslacht. In het verwekken van nakomelingen was hij zeer bescheiden. Het kostte Van Lieren veel moeite om hem te leren dekken. ,,Hij was zo schuchter, de eerste keer zijn we er 55 minuten mee bezig geweest voordat het lukte. ''
Pas toen Louisville tien was, werd hij verkocht. Het deed Van Lieren pijn, te meer omdat hij met de hengst vele sportieve successen boekte. Hij reed met Louisville Grand Prixwedstrijden in binnen- en buitenland en eindigde vaak hoog in het klassement. ,,Maar het kon niet anders. Als je je bedrijf wilt laten groeien, ben je afhankelijk van dit soort verkopen'', aldus Van Lieren. In de jaren daarna miste hij zijn paard. ,,Als je een paard hebt waar je vertrouwen in hebt, bedenk je waar hij kan komen en hoe je je doel wilt bereiken. Ik dacht daar nog vaak aan, maar mijn paard was er niet meer.''
In de VS boekte Louisville aanvankelijk grote successen. Hij werd uitgeroepen tot hengst van het jaar en eindigde op ereplaatsen tijdens internationale wedstrijden. Toen raakte hij geblesseerd. Op 15 maart 2006 liep hij zijn laatste wedstrijd. Louisville raakte kreupel aan het rechterachterbeen, zo leek het. Een van de beste dierenartsen van de VS haalde een stukje meniscus uit de knie, maar dat hielp niet. Ook de tweede operatie had onvoldoende succes. Uiteindelijk bleek dat Louisville een tumor in een teelbal had. Toen die was weggehaald, was er verbetering, maar de knie was een zwakke plek geworden.
Niet zo lang geleden nam de eigenaresse contact met Leunus van Lieren op. Of hij het paard terug wilde. Hij was niet wedstrijdfit en ze zag de toekomst somber in. Er was nog een reden. ,,The bills are killing me'', e-mailde ze. ,,I deliver Louisville on your doorstep if you want.''
Aldus geschiedde afgelopen donderdag. Op Schiphol werd Van Lieren met zijn voormalige lievelingspaard herenigd. Een paard is geen hond die staat te springen als hij zijn baasje ziet, maar toch was er sprake van een emotioneel weerzien. Louisville hinnikte bij de eerste kennismaking sinds zeven jaar.
Van Lieren kreeg er een kist vol medicijnen bij. Oogdruppels, ontstekingsremmers, poedertjes, zalfjes, injectiespuiten, te veel om op te noemen. ,,Louisville heeft in één jaar meer medicijnen gekregen dan al mijn paarden de afgelopen tien jaar bij elkaar'', denkt hij. En dat zegt wat, want de Bevelander heeft er in Schore vele tientallen staan. De komende tijd bekijkt de hernieuwde eigenaar of Louisville fit genoeg is. Hij zou een goed leerpaard kunnen zijn.
Hoe dan ook, hij wordt in elk geval weer ingezet in de fokkerij. In zijn eerste jaren in Schore zorgde hij voor nakomelingen als Wellnetta, Wonderella, Zodinde en Annabella. Alle vier hebben een moeder die nakomelingen zijn van Rubiquil. Vooral Wellnetta doet het geweldig. Met amazone Raz Nitzani wint de merrie de ene na de andere wedstrijd. ,,Wellnetta kan binnen een jaar Grand Prix lopen'', verwacht Van Lieren. ,,En goed ook. Onder voorbehoud natuurlijk. Je weet nooit wat er met een paard kan gebeuren.''
Verwant artikel
[VN] Louisville met pensioen en terug in Nederland