www.horses.nl / www.depaardenkrant.nl
Wendy Scholten
Natale Chiaudani heeft ontelbare kilometers in het zadel erop zitten. Hij reed zelfs mee op de Olympische Spelen in Atlanta in 1996, maar zoveel bekendheid als nu heeft hij nooit mogen genieten. De switch dankt de 49-jarige zonnebril dragende ruiter aan zijn optreden in de landenwedstrijd met de KWPN-merrie Seldana (Emilion x Almé Star). Als enige in het geroutineerde gezelschap doorkruiste hij gisteren de zware parcoursen tweemaal foutloos.
“Als de merrie zich eenmaal goed voelt, kan ze alles en is niets te moeilijk. In de landenwedstrijd kreeg ik overal een mooie afstand, hoefde ik nergens te corrigeren en alleen maar te zorgen dat ik haar niet in de weg zat”, vertelt Chiaudani. De ruiter noemt het fokproduct van A.B. van der Wal uit Boyl het beste springpaard ooit gereden, maar ook het moeilijkste. “Hoe ik haar gevonden heb? Ik denk eerder dat ze mij uitgezocht heeft.”
De wispelturige merrie is niet gediend van veel beenhulpen, hand en een ‘Duitse’ zit. Ze vraagt een fijngevoelige ruiter die in het parcours licht uit het zadel komt en in de beugels staat en op haar vertrouwt. “Anderhalf jaar geleden kreeg ik haar van eigenaren te rijden. Ze liep in Italië al wat lichte internationale proeven. Ik kende haar wel, maar het was geen merrie waar je naar bleef kijken. Ze had toen al dat vreselijke karakter, een matige galop met weinig balans en daardoor een moeilijke mond”, herinnert hij zich.
Chiaudani besloot toch de gok te wagen en hij verbaasde zichzelf dat hij twee maanden later de Grote Prijs won op het viersterrenconcours in Modena. “Terwijl de eerste dag nog rampzalig ging. Van dressuurwerk moet ze nog steeds niets hebben. Je kan haar niet teveel been geven, want dan slaat ze ernaar. Je moet niet teveel met haar schakelen, dan wordt ze boos. Als ik haar simpele opdrachten kan geven en alles vloeiend doe, dan begint ze mee te werken. De galop verbeterde zelfs wat. Ik kan haar wat meer sluiten en daardoor maakt ze minder fouten."