Gini schreef:Ofwel ben je een Olympische sporter, doe je er alles aan om de best mogelijke prestatie neer te zetten en baal je achteraf ofwel wil je alleen maar huilen, gooi je de handdoek in de ring en leid je het paard naar de uitgang.
Mensen die huilen hoeven niet zomaar alles op te geven, en 'willen' ook niet alleen maar huilen.
Nu wordt huilen gekoppeld aan het slaan van het paard, terwijl dat helemaal niet hoeft. Hoe anders was het beeld geweest als je haar had zien huilen, maar ook heel bewust in eerste instantie alles losgooien (teugels los, druk weg, en belonen als het paard ook maar iets van ontspanning had laten zien), en daarna de blokjes van haar rijden had opgebouwd vanuit rust.
Dat had de coach natuurlijk ook moeten zeggen: laat los, en bouw op van de basis. Geen haast, gewoon rustig en zorgvuldig.
Het is niet het huilen dat het onsportief maakt. Het is het slaan. We hoeven huilen niet belachelijk te maken want dat was niet het probleem. Je kunt huilend op je paard zitten en jezelf herpakken. Je mag huilen als de spanning hoog is en je op een onbekend paard zit dat aangeeft niet meer in de buurt van de ring laat staan een hindernis te komen. Daar is niets mis mee. En hoewel het meestal verstandig is om bij trainingen dit te gebruiken om vooral even iets anders te gaan doen, heb je die keuze bij een wedstrijd dus niet. Dat hoeft niet erg te zijn.... als je de emotie erkent, en vervolgens zorgt dat je vanuit dat toewerkt naar een situatie waar je weer terug naar ontspanning keert.
Het is het slaan dat fout is. Dat kunnen we prima benoemen zonder dat mensen die wel eens huilen te paard maar hun paard niet oneerlijk behandelen daar de dupe van hoeven te worden via rare aanelkaar geregen verhalen.