Bokt.nl

biancaaaa schreef:

Ah, dat was mij dus niet duidelijk. Lijkt me niet een heel haalbaar plan. Bovendien denk ik dat als ik mijn paard los laat hij keurig rond 19:00 weer op het erf staat voor zijn eten

Sunnda schreef:

Balenciaga schreef:

Ik denk dat het slechts een kwestie van tijd is voordat dergelijke activisten zich op bokt komen mengen. Er zijn hier aardig wat topic waar wij (notabene zelf paardenmensen) elkaar afbranden omdat iemand zijn paard niet paardvriendelijk zou houden of rijden. Zij kunnen dit op social media bij de leek in beeld brengen. Wij hier op bokt begrijpen dat we allemaal het zelfde doel hebben: zo veel mogelijk gelukkige paarden. Maar het zou me niets verbazen als ze er vervolgens een draai aan geven en zeggen dat paardenmensen het zelf eigenlijk niet eens paardvriendelijk vinden om met paarden om te gaan.

Ik denk echt dat het een kwestie van tijd is voordat ze op bokt zitten.

Het is goed dat er aandacht is voor dierenwelzijn maar waar ligt de grens? Verbieden van de paardensport? Verbieden van het houden van paarden? Verbieden van het hebben van huisdieren? ALLE dieren die niet wild zijn verbieden?

Haha die zijn er al hoor. Kijk even rond in de topics van dit soort onderwerpen en dan zie je dat de dierenbijbel hier ook al uit gepredikt wordt.

Loretta schreef:

Hij mag mij uitleggen waarom mijn paard die 24/7 buiten in de wei staat met andere paarden. mij al staat aan te kijken als ik in de buurt ben en vervolgens als ik het weiland binnen stap al mijn kant op komt lopen.

josien_m_ schreef:

Als je nu eens naar de inhoud gaat: Hoe kan ik verantwoorden dat ik op mijn paard ga zitten en een buitenrit maak met hem? Zelf heeft hij dat natuurlijk niet bedacht, het is mijn wens. Hij kan mij dragen ja, maar is dat een reden om het ook van hem te vragen? Wat wordt het paard er beter van dan hij met mij door het bos loopt? Misschien zou dat een motivatie kunnen zijn. Niet alleen ik geniet van die rit, ook het paard moet er blij van worden. Dat is wel mooi, maar wij weten allemaal dat we dat heel makkelijk kunnen bewerkstelligen. Bijvoorbeeld als je een paard op stal houdt, wordt hij meestal wel heel blij van een rit door de bossen. Dus dat is eigenlijk niet genoeg. Wanneer je hem in goede, paardwaardige omstandigheden houdt (en die kun je nader omschrijven) wordt het paard dan nog steeds zo blij van een buitenrit? Of zijn er nog andere manieren om zijn gevoelens te manipuleren? Ja ongetwijfeld, als we zorgen dat wij heel belangrijk voor hem zijn. Dan wordt het paard ook blij als wij blij worden van die buitenrit. Ik blijf het echt wel een ethisch dilemma vinden: kan het wel of kan het niet, paardrijden voor je eigen plezier? Want paarden hebben er lichamelijke schade van, altijd, hoe vriendelijk we het ook proberen te doen. De belasting van de rug, de gewrichten die schade oplopen, de scheefheid die wij veroorzaken door onze wijze van omgaan door longeren en in een bak rijden (want nee: paarden zijn niet van nature scheef, dat bewijzen de wilde paarden) en ga zo maar door. Ik zou wel graag van anderen willen horen: hoe verantwoord jij het rijden op je paard?

NikkiDeKerf schreef:

Loretta schreef:

Hij mag mij uitleggen waarom mijn paard die 24/7 buiten in de wei staat met andere paarden. mij al staat aan te kijken als ik in de buurt ben en vervolgens als ik het weiland binnen stap al mijn kant op komt lopen.

Ik denk omdat jouw wei en kudde (net als waar mijn paard staat) totaal niet dezelfde omvang, afwisseling en uitdaging bieden als de natuurlijke omstandigheden van een paard zouden doen. En dat je paard dus (net als mijn paard) meer verrijking en prikkels zoekt / nodig heeft, en weet dat jij dat biedt. Het zij in de vorm van afwisseling, het zij in de vorm van ander sociaal contact, het zij in de vorm van voer, het zij in de vorm van beweging... etc.

Loretta schreef:

Wat zou daar dan mis mee zijn. Hier kom ik op het punt waarin ik totaal niet mee kan gaan met deze dier ethicus. De natuurlijke omstandigheden zijn namelijk ook niet alleen maar rozengeur en maneschijn. In de winter is het afzien wat betreft eten. Het constante gevaar van roofdieren. En als het paard gewond raakt dan krijgt die geen behandeling maar inplaats daarvan een langzame pijnlijke dood.

Skippy01 schreef:

Ow, en als je er mee gaat wandelen, krijg je steevast de vraag 'is het niet veel handiger om er OP te gaan zitten? Daar zijn ze toch voor?'

NikkiDeKerf schreef:

Loretta schreef:

Hij mag mij uitleggen waarom mijn paard die 24/7 buiten in de wei staat met andere paarden. mij al staat aan te kijken als ik in de buurt ben en vervolgens als ik het weiland binnen stap al mijn kant op komt lopen.

Ik denk omdat jouw wei en kudde (net als waar mijn paard staat) totaal niet dezelfde omvang, afwisseling en uitdaging bieden als de natuurlijke omstandigheden van een paard zouden doen. En dat je paard dus (net als mijn paard) meer verrijking en prikkels zoekt / nodig heeft, en weet dat jij dat biedt. Het zij in de vorm van afwisseling, het zij in de vorm van ander sociaal contact, het zij in de vorm van voer, het zij in de vorm van beweging... etc.

Sclimpre schreef:

Al deze dingen zijn toch vooral leuk voor de mens.
Osteopaat en op maat gemaakt zadel is er omdat wij willen rijden, niet omdat het paard dat zo leuk vindt.
Paddock paradises en hit-actief stallen zijn er toch vooral voor het comfort van de mens, ontworpen vanuit mensen-standpunt en niet vanuit paarden-standpunt.
Of de paarden er de laatste decennia op vooruit gegaan zijn weet ik zo nog niet. ik vrees dat er nog nooit zoveel paarden op zo'n kleine stukjes grond gestaan hebben als nu.
Dus misschein is de frisse blik van een buitenstaander toch nog niet zo slecht...

sanne83 schreef:

Ik denk dat dit soort regels kunnen helpen om de mentaliteit echt te veranderen. In de professionele paardenwereld geldt helaas nog steeds het idee dat je professioneler bent als je "hard" tegen een paard kan zijn. Dat moet echt veranderen.

sanne83 schreef:

Waarom worden dit soort discussies altijd zo zwart-wit, óf paarden haten mensen en we mogen nooit meer wat met ze doen óf alles blijft exact zoals het is...

sanne83 schreef:

Ik ken genoeg paarden die van alles leuk vinden om te doen, daarom heb ik ook nog steeds een paard
Aan de andere kant zijn alle sporen, hulpteugels en hefboombitten toch wel een teken dat de paarden het allemaal niet zo vrijwillig doen.

sanne83 schreef:

Laten we daar eens mee beginnen, wedstrijden zonder zweep en sporen. Alleen een simpel bitje of sidepull gebruiken. Voor de sport is het dan nog steeds een level playing field, iedereen werkt met dezelfde omstandigheden.

Ik denk dat dit soort regels kunnen helpen om de mentaliteit echt te veranderen. In de professionele paardenwereld geldt helaas nog steeds het idee dat je professioneler bent als je "hard" tegen een paard kan zijn. Dat moet echt veranderen.

Pipodipo schreef:

sanne83 schreef:

Ik denk dat dit soort regels kunnen helpen om de mentaliteit echt te veranderen. In de professionele paardenwereld geldt helaas nog steeds het idee dat je professioneler bent als je "hard" tegen een paard kan zijn. Dat moet echt veranderen.

In de geitenwollensokkenwereld lijkt het wel alsof paarden van bordkarton zijn en allemaal heel teer en delicaat zijn. Dat lijkt me ook iets om beter over na te denken.

NikkiDeKerf schreef:

Als het een extremistische activist is, hebben we het liever niet over de inhoud maar over de vorm: het is te extreem en opgedrongen. Kan ik me ook in vinden. Maar nu is er dan iemand die zich op een rustige manier uitlaat over de kwestie, en dan zijn mensen er alsnog als de kippen (of moet ik tofu'tjes zeggen?) bij om weer een reden te zoeken niet over de inhoud te praten.

Ergens is het wel veelzeggend dat er altijd mensen zijn die ZO graag de reflectie of discussie over dit onderwerp willen ontwijken dat ze -als dan iemand het standpunt op een rustige en constructieve manier aan de man probeert te brengen- liever vallen over de titel 'dierethicus' dan de inhoud. Er zal dan toch wel een bron van waarheid in de inhoud zitten die als pijnlijk beschouwd wordt, wellicht...?

josien_m_ schreef:

Als je nu eens naar de inhoud gaat: Hoe kan ik verantwoorden dat ik op mijn paard ga zitten en een buitenrit maak met hem? Zelf heeft hij dat natuurlijk niet bedacht, het is mijn wens. Hij kan mij dragen ja, maar is dat een reden om het ook van hem te vragen? Wat wordt het paard er beter van dan hij met mij door het bos loopt? Misschien zou dat een motivatie kunnen zijn. Niet alleen ik geniet van die rit, ook het paard moet er blij van worden. Dat is wel mooi, maar wij weten allemaal dat we dat heel makkelijk kunnen bewerkstelligen. Bijvoorbeeld als je een paard op stal houdt, wordt hij meestal wel heel blij van een rit door de bossen. Dus dat is eigenlijk niet genoeg. Wanneer je hem in goede, paardwaardige omstandigheden houdt (en die kun je nader omschrijven) wordt het paard dan nog steeds zo blij van een buitenrit? Of zijn er nog andere manieren om zijn gevoelens te manipuleren? Ja ongetwijfeld, als we zorgen dat wij heel belangrijk voor hem zijn. Dan wordt het paard ook blij als wij blij worden van die buitenrit. Ik blijf het echt wel een ethisch dilemma vinden: kan het wel of kan het niet, paardrijden voor je eigen plezier? Want paarden hebben er lichamelijke schade van, altijd, hoe vriendelijk we het ook proberen te doen. De belasting van de rug, de gewrichten die schade oplopen, de scheefheid die wij veroorzaken door onze wijze van omgaan door longeren en in een bak rijden (want nee: paarden zijn niet van nature scheef, dat bewijzen de wilde paarden) en ga zo maar door.

Goede punten om over na te denken, vind ik dan. Ik kan me heel erg vinden in je hele hersenspinsels/gedachtegang, omdat dit ook allemaal door mijn hoofd is gegaan. Als je dan ook om je heen luistert dat bijna elk paard wel fysieke of mentale problemen lijkt te hebben of protest/moeite met oefeningen die duidt op problemen... Ik krab mezelf wel achter de oren daarvan. En als je leest van bijv. de dissecties van Sharon May-Davis en de problemen die gereden paarden bleken te hebben.. praktisch allemaal... Ze zijn er niet voor gemaakt en de vraag is dus hoe geschikt ze er voor zijn, als we echt naar het welzijn kijken, en niet alleen naar ons plezier.

Ik vond dat zelf wel confronterend als ruiter. Want mijn paard vond rijden toch zo leuk, buiten, bitloos, zweeploos... Dus ik doe al zo mijn best... Waar houdt het nou eens op.... Wat mag er dan wél? Het hele scala aan gedachten ben ik ook af gegaan en ik ben begonnen met veel andere dingen samen met mijn paard te doen. Van wandelen tot denkspelletjes. Ook niet fully vegan-proof waarschijnlijk, zelfs al rijd je niet. Maar ze is hier nou eenmaal al bij mij, en ik geloof wel dat er verrijking moet zijn naast het in de kudde staan, omdat de landen nou eenmaal afgeschermd en niet oneindig groot zijn.

Ik ben er daardoor bijvoorbeeld achter gekomen dat buiten wandelen (op een andere manier dan het 'mijn paard moet naast me / achter me lopen op hetzelfde tempo') voor mijn merrie net zoveel plezier lijkt op te leveren als buiten rijden dat deed. Speuren, paden ontdekken, socialisen met mensen of andere dieren onderweg, etc. Ik dacht altijd dat ze buiten rijden leuk vond, maar misschien vond ze gewoon het buiten 'op ontdekkingstocht' zijn gewoon erg leuk. En van wandelen slijt ze wel minder snel. Uiteindelijk heb ik er zelf net zoveel plezier in als het rijden, waardoor het niet voelt alsof ik nu "niets met haar kan". Ik kan ontzettend veel met haar - ik moest alleen mijn mindset veranderen. Het is een andere manier van samen zijn met je paard. Maar natuurlijk is paardrijden iets anders dan vanaf de grond bezig zijn met je paard, en voor veel denk ik dat het gevoel van paardrijden niet te evenaren is erdoor. Eerlijk is eerlijk, het is niet hetzelfde. Ik weet ook niet of ik er nooit meer op ga zitten. Voor nu even niet, maar misschien veranderen mijn eigen inzichten ook weer. Op het moment 'hoeft het allemaal niet' omdat ik niet zeker weet of ik me er goed bij voel.

Juulxx schreef:

Dan vind ik dat voetbal ook afgeschaft moet worden. Ik bedoel.. Die dieren (mensen) moeten achter een bal aanrennen.
Dat is totaal niet hoe ze in het wild leven...

pien_2010 schreef:

Dit vind ik wel twee heel interessante posts Nikki en Josien.

Ik vraag me bv ook af→ stel ik had Polie nooit gereden→ zou ze dan ook die weide peesblessures hebben gehad en/of artrose of is het iets dat al in paardje zat? Daar kom ik nooit meer achter natuurlijk maar ik vraag het me wel af en prijs me gelukkig dat Polie itt Hercule nooit zoveel gedaan heeft altijd, want ik heb altijd gevoeld dat ik met haar veel voorzichtiger moest zijn.

Ik denk wel dat er in paarden verschil zit. Hercule was liever lui als moe. Altijd veel mee gedaan. Tot 24 jaar heeft hij nooit een probleem gehad met rug en beenwerk en was hij kei gezond. Maar dit luie paard vond avontuur heel erg leuk. Nieuwe routes, nieuwe ervaringen, daar werd hij helemaal blij van. Dan begon hij vrolijk te hummen (een soort zachtjes "zingen" dat jij alleen maar deed als hij enorm in zijn sas was.
Polie bleef het liefste op de wei dressuren, had wat minder met nieuwe dingen, was duidelijk minder avontuurlijk.
Daar hebben we ons aan aangepast. Hercule probeerde we heel veel afwisseling te geven en avontuurlijke dingen mee te doen en ontdekken van nieuwe routes. Polie juist niet. 20 minuutjes paar keer per week rijden, 1 buitenrit per week en klaar was ze.

Ik vind de hele discussie een hele goede. Maar ik ben nu heel eerlijk. Ik vind het ook een moeilijke, want ik vind paardrijden gewoon het allerleukste wat er is in het leven. Zo leuk, dat we een tijd geleden aangegeven hebben aan onze vriendin dat we weer een nieuwe jongere merens willen hebben waar we leuke fijne buitenritten mee kunnen gaan maken. Dus de discussie doet me ook altijd een beetje pijn, juist omdat ik paardrijden zo vreselijk leuk vind en het heel pijnlijk vind te bedenken dat dit wellicht voor mijn paardenvriendje heel anders kan zijn.

Pipodipo schreef:

sanne83 schreef:

Ik denk dat dit soort regels kunnen helpen om de mentaliteit echt te veranderen. In de professionele paardenwereld geldt helaas nog steeds het idee dat je professioneler bent als je "hard" tegen een paard kan zijn. Dat moet echt veranderen.

In de geitenwollensokkenwereld lijkt het wel alsof paarden van bordkarton zijn en allemaal heel teer en delicaat zijn. Dat lijkt me ook iets om beter over na te denken.

Verder ben ik het wel eens met Sclimpre, hit-actief stallen en paddock paradises zijn voor en door de mensen bedacht. Maar ik snap de verdediging wel dat het allemaal paardvriendelijk bedoeld is.

Loretta schreef:

Pipodipo schreef:

In de geitenwollensokkenwereld lijkt het wel alsof paarden van bordkarton zijn en allemaal heel teer en delicaat zijn. Dat lijkt me ook iets om beter over na te denken.

Geitenwol is ook een dierlijk product.

Maar deze mensen hebben wel een groot bereik. En ook al zou je tot de conclusie komen dat bepaalde hulpmiddelen zoals sporen en een zweep geen dierenmishandeling zijn dan is het nog steeds verstandig om na te denken over het effect dat dit kan hebben op de publieke opinie.

_San87_ schreef:

Ter voorbeeld, ik ben zaterdagochtend gaan zwemmen met mijn merrie. Op gegeven moment zakte ze wat weg in het zand, maakte een sprong naar voren en ik kon dat niet uitzitten en viel eraf het water in. Op dat moment maakte mijn vriend natuurlijk ook foto's want het was gewoon grappig. Wat minder grappig was, was het bit dat door de mond getrokken werd omdat ik de teugels nog vast had.

Stel je voor, en paard met het hoofd in de lucht, wijd opengesperde mond en een bit dat er half doorheen hangt. Iemand met kwade wil kan de foto zo knippen dat het echt een enorme mishandeling lijkt, terwijl mijn merrie echt met alle liefde en goede zorg behandeld wordt.

Dergelijke momentopnamen zijn er heel erg veel te vinden. En nu wil ik niet goed praten wat er gebeurd is, maar meestal is zo'n momentopname wat het is, een momentopname. En ja, dat is dan wel een slecht moment, maar dat betekent niet dat het paard altijd zo behandeld wordt. En die nuance is in die filmpjes met opengesperde en schuimende monden vaak zoek.

Loretta schreef:

_San87_ schreef:

Ter voorbeeld, ik ben zaterdagochtend gaan zwemmen met mijn merrie. Op gegeven moment zakte ze wat weg in het zand, maakte een sprong naar voren en ik kon dat niet uitzitten en viel eraf het water in. Op dat moment maakte mijn vriend natuurlijk ook foto's want het was gewoon grappig. Wat minder grappig was, was het bit dat door de mond getrokken werd omdat ik de teugels nog vast had.

Stel je voor, en paard met het hoofd in de lucht, wijd opengesperde mond en een bit dat er half doorheen hangt. Iemand met kwade wil kan de foto zo knippen dat het echt een enorme mishandeling lijkt, terwijl mijn merrie echt met alle liefde en goede zorg behandeld wordt.

Dergelijke momentopnamen zijn er heel erg veel te vinden. En nu wil ik niet goed praten wat er gebeurd is, maar meestal is zo'n momentopname wat het is, een momentopname. En ja, dat is dan wel een slecht moment, maar dat betekent niet dat het paard altijd zo behandeld wordt. En die nuance is in die filmpjes met opengesperde en schuimende monden vaak zoek.

Klopt helemaal. Dan worden er een hele reeks foto's achter elkaar gezet, met een muziekje eronder. Tussendoor een paar teksten met aan het eind een tekst "Dit moet stoppen" gevolgd door nog 1 laatste tekst. "Doneer nu!"

Loretta schreef:

sanne83 schreef:

Waarom worden dit soort discussies altijd zo zwart-wit, óf paarden haten mensen en we mogen nooit meer wat met ze doen óf alles blijft exact zoals het is...

Dat vraag ik me ook vaak af.

sanne83 schreef:

Ik ken genoeg paarden die van alles leuk vinden om te doen, daarom heb ik ook nog steeds een paard
Aan de andere kant zijn alle sporen, hulpteugels en hefboombitten toch wel een teken dat de paarden het allemaal niet zo vrijwillig doen.

Een discussie over dit soort hulpmiddelen zou heel wat meer op zijn plaats zijn dan een discussie over het paardrijden als
Gsheel.

sanne83 schreef:

Laten we daar eens mee beginnen, wedstrijden zonder zweep en sporen. Alleen een simpel bitje of sidepull gebruiken. Voor de sport is het dan nog steeds een level playing field, iedereen werkt met dezelfde omstandigheden.

Ik denk dat dit soort regels kunnen helpen om de mentaliteit echt te veranderen. In de professionele paardenwereld geldt helaas nog steeds het idee dat je professioneler bent als je "hard" tegen een paard kan zijn. Dat moet echt veranderen.