Geplaatst: 09-06-12 07:36 Bomba schreef:Ik vind het om te huilen. Vind bij alle drie de combinaties de harmonie ver te zoeken. Edward heeft Undercover erg strak en het paard is enorm gespannen, hij maakt geen een pas af.. Bij Salinero idem dito. Waar is de Salinero van Athene gebleven? Er straalt niks geen schwung en gemak van deze combinaties af. Vind de scores dan ook ernstig hoog uitgevallen.
Brons halen gaat voor Nederland nog erg moeilijk worden. Groot-Brittannië en Duitsland komen ze sowieso niet voorbij of die moeten allebei twee paarden hebben die in de staak gaan en ook Denemarken gaat moeilijk voor ze worden.
In en in triest. Als dit de nieuwe dressuur is . Alemaal zo mechanisch.
Een hoop spectakel, maar weinig harmonie
Doel en algemene beginselen van de dressuur volgens het reglement van de F.E.I.
In paragraaf 401 van het reglement van de FEDERATION EQUESTRE INTERNATIONALE wordt het doel en de algemene beginselen van de dressuur omschreven.
ART.1. De dressuur heeft ten doel de harmonische ontwikkeling van het organisme en van de natuurlijke eigenschappen van het paard. Dit brengt met zich mee, dat het paard kalm, gehoorzaam en levendig in zijn bewegingen wordt gemaakt, waarbij het aldus een volmaakte harmonie met zijn ruiter verwezenlijkt.
Het is van belang te benadrukken, dat de dressuur ten doel heeft en dus duidelijk geen doel in zichzelf is. Evenzo is een dressuurproef geen doel in zichzelf, maar een middel om daarmee aan te tonen, dat het paard kalm, gehoorzaam en levendig in zijn beweging is gemaakt, als zodanig is afgericht.
ART.2. Deze hoedanigheden komen tot uiting door:
-de ongedwongenheid en regelmaat van de gangen. -de harmonie, lichtheid en gemak van bewegingen
-de elastische doch vaste plaatsing van de voorhand en het onderbrengen van de achterbenen, voortkomend uit een levendige impuls -het in vertrouwen aannemen van het bit zonder weerstand of gespannenheid.
Al deze kenmerken hangen onverbrekelijk met elkaar samen en het is niet mogelijk één facet te verwaarlozen zonder dat dit direct invloed heeft op de andere hoofdkenmerken. Zonder ongedwongenheid is geen regelmaat mogelijk. Zonder regelmaat kan er geen harmonie in de beweging bereikt worden, en zonder harmonie van beweging, d.w.z. harmonieuze samenwerking tussen alle spieren en gewrichten kan de voorhand niet elastisch en vast geplaatst worden en zullen de achterbenen niet ondertreden. Gespannenheid is géén impuls!
ART.3. Het paard geeft aldus de indruk, dat het uit eigen wil datgene doet wat wordt gevraagd. Met vertrouwen en oplettend geeft het zich edelmoedig over aan zijn ruiter.
Het is duidelijk, dat dit beeld nooit bereikt kan worden wanneer het paard door dwang in een houding wordt gebracht. Evenmin als door het aanleren van een aantal, op zichzelf staande figuren en bewegingen, die als een reeks van afzonderlijke grootheden worden samengevoegd.
ART.4. Zijn stap is regelmatig, vrij en ontspannen, zijn draf is regelmatig, vrij, soepel, in verband en actief, zijn galop is in verband, licht en met cadans, zijn achterhand toont zich nooit krachteloos, noch lui en op de eerste vraag van de ruiter wordt deze actiever en verlevendigt daardoor alle andere delen van het paard.
Duidelijk komt in dit artikel tot uitdrukking de prioriteit, die gesteld wordt aan de zuiverheid en regelmaat van de gangen, die, als natuurlijke grondslag van de bewegingen, door de gehele africhting moet worden bewaard. Wanneer onder invloed van de ruiter en de africhting de natuurlijkheid van de beweging wordt geschaad in plaats van verbeterd, dan is men op een vals spoor geraakt, ja, dan komt men in de richting van een schijndressuur en verliest men de doelstelling van dressuur uit het oog. Dit leidt er dan gemakkelijk toe, dat men zich gaat toeleggen op het beoefenen van “kunstjes”, die steeds verder weg voeren van het goede pad.
ART.5. Dank zij een levendige impuls en de souplesse van de bewegingen, die door geen enkele weerstand worden tegengewerkt, gehoorzaamt het paard, bereidwillig en zonder wijfelen, met kalmte en stiptheid aan de verschillende hulpen.
Deze gehoorzaamheid moet niet gezien worden als een slaafse volgzaamheid van het gedresseerde dier met verlies van persoonlijkheid, maar als een spontane, bereidwillige medewerking als resultaat van een opvoeding op basis van vertrouwen. Alleen hierdoor zullen de verrichtingen zich fris en levendig kunnen ontplooien, alsof het paard, binnen de door de ruiter gestelde grenzen, de indruk van een grote zelfwerkzaamheid ten toon spreidt.
ART.6. Bij al het werk, met inbegrip van het halthouden, moet het paard “in de hand gesteld”zijn. Een paard is in de hand gesteld, wanneer de hals meer of minder is gebogen en opgericht, afhankelijk van de graad van africhting en de mate van verzameling, waarbij het paard, in gehoorzaamheid, en algehele ontspanning, het bit met een licht contact aanneemt, het hoofd blijft in een stille positie, als regel iets voor de loodlijn met een soepel nekgewricht, dat het hoogste punt van de hals vormt. Het paard toont geen enkele weerspannigheid tegen de aanwijzingen van de ruiter.
Dit beeld geeft de uitdrukking van een vertrouwensvolle gemoedstoestand, waarbij het paard als het ware, met volle aandacht, luistert naar de ruiter en als het ware, via de ‘gesprekslijn’, die de teugel vormt, vráágt naar de opdrachten. De teugel mag dan ook geen energiebron zijn, waarmee een houding aan het paard wordt afgedwongen, maaris de ‘omschakelaar’ van elders verkregen energie. De teugel dient niet om, met geweld, “te beteugelen”, maar om te begeleiden en te dirigeren.
Dit artikel wijst er ook op, dat wij in álle stadia van africhting het “in de hand gestelde” paard willen hebben en, dat dit niet, zoals zo vaak wordt misverstaan, pas bij verzameling en oprichting het geval is. Een goede aanleuning, zoals hier omschreven, is de basis van al het werk.
In alle stadia van africhting is het principe van de aanleuning gelijk. Alleen de graad van africhting van het paard bepaalt de houding in de meer of mindere verzameling en oprichting, die hun ontstaan vinden in de buigzaamheid van de spronggewrichten, het ondertreden van de achterhand, de ronding in de lendenen en de welving in de rug.
En naar gelang door de systematisch gymnastische ontwikkeling de achterhand tot groter draagvermogen van het gewicht van het paard is gekomen, verkrijgt de voorhand een grotere bewegingsvrijheid en lichtvoetigheid en neemt de opwaartse boog in de hals toe.
Het beeld gaat zich, door verzameling en oprichting verfraaien en alle bewegingen krijgen meer gratie en uitdrukking!!.
En je gelooft toch zelf niet dat iemand deze lap tekst doorleest? Soms gaat het goed, nu gaat het minder met het NL team. Dat is jammer maar wel spannender voor de sport in het algemeen. 
