ikke schreef:Marilu schreef:Mooi beschreven, Mkango !
Ik ben inderdaad iemand van het type 'moeilijk los kunnen laten' ... geen goede combinatie dus, met een Engelse (of andere) volbloed ! Des te meer respect voor mensen die dat wel kunnen, zodat dat type paard het beste van zichzelf kan geven !
je kunt het leren
maar nee, als het niet in je zit, is het lastig.
Daarom voor mij ook geen EV.
Leuk om af te toe te rijden maar niet voor de heb. Ik heb soort van hetzelfde probleem op momenten dat het echt spannend wordt.
En ik denk ook zeker als het spannend is op een paar momenten achter elkaar, dat is vaak het lastigste: je rust bewaren als ze al op hun qui vive zijn en als ze dan wat doen, ook direct je eigen spanning kunnen laten afvloeien.
Zo zat ik er ooit op eentje die ineens steil overeind kwam onderaan de gallop omdat ze te lang moest wachten (paardje werd altijd vrij overstuur voor de canter en het was te managen als we bleven stappen, maar die dag liepen er een paar te mutsen en stond de hele string stil). Als ruiter moet je dat in een fractie van een seconde naast je neer kunnen leggen en doen alsof er niets gebeurd is, want als je teveel gaat anticiperen op wat ze misschien hierna gaat doen, gaat ze het ook doen doordat je jouw spanning ook weer overbrengt.
Van nature ben ik daar ook niet goed in hoor, maar van twee jaar in racing, een ijzeren, onafhankelijke zit en een neck strap leer je een hoop. 
DuoPenotti schreef:Leuk die omschrijving van een Volbloed.
Mijne had dan alleen als vader een Engels volbloed en uiteraard nooit op de baan geweest.
Maar herken precies wat je schrijft.
Ondanks dat hij altijd gewoon is gereden had hij al een hekel aan teveel hand.
op spring foto's van mij zie je altijd teveel vrij geven. Maar dan sprong hij alles, wat ik ook verkl.te.
Maar 1 keer teveel en hij werd heet.
Ook losrijden op vreemd terrein moest ik niet willen stappen, dat was vragen tot ontploffen. Lekker draven en na de galop was hij pas los. En ook dan zeker geen terugwerkende hand.
Wat ik al heb geleerd als 16 jarige met een triton merrie die bij de vorige eigenaar alleen nog maar op 2 benen stond.
Toen echt mijn type paard, heb er daar meer van gereden. Engels volbloed kruisingen zijn een poos erg "in" geweest in Nederland. (en dan denk ik dat deze nog simpeler waren dan die van "jou" )
Nu oude doos zou ik veel te snel de teugels kort pakken en idd daar juist zelf de spanning op creëren. En het daardoor niet af kunnen laten vloeien.
Daarvan leer je wel loslaten inderdaad, paarden die gewoon overeind komen bij teveel hand. 
Het grappige is dat we in galop wel de teugels een stuk korter pakken en ook véél meer gewicht in onze handen hebben, maar tegelijkertijd wil je nog steeds een ontspannen, luchtige verbinding. De paarden steunen in je hand, dus je wilt nog steeds dat ze de hand opzoeken en als het ware 'in' het bit lopen. Ben je te hard in je hand, loop je dus het risico dat ze of echt gaan trekken of juist van alles proberen om onder die druk vandaan te komen.
Ik weet ook niet of ik over 20 jaar nog zo gelukkig zou worden van een jonge volbloed. Maar hopelijk gaat Cripples nog 30 jaar mee, dan koop ik tegen die tijd wel gewoon een oude fjord.
ruitje schreef:Mooie spreekbeurt! * geeft een 9.5 *
Dank u, dank u. Herken je er nou ook dingen in van de dravers of zijn die toch wel uit een ander hout gesneden? (Ook ivm oog op veiligheid voor de sulky. 
)
Geplaatst: 06-04-23 20:35 
. Als mijn dochter erop zit, zet ze ook geen stap verkeerd. Laatst zelfs een fietser die ons te krap inhaalde, daardoor haar evenwicht verloor en voor ons met fiets en al viel. Ik liep er naast en mijn dochter van 3 zat erop. Geen stap heeft ze verzet. Ze keek enkel verbaasd wat die nu deed. 
Dus voor de meeste andere paarden al een rengalop en deze denken: kunnen we nog een tandje harder? 
dus mellie moet altijd net wat langzaam galopperen en haar vriendin zon beetje op het uiterste wat zij comfortabel kan tijdens de eerste galop 
. 
