Sunnda schreef:De ervaringen die ik heb met paardencoaching is dat er zich van alles afspeelt in het hoofd van degene die het aangaat en de begeleider, terwijl het zo spannend niet was voor het paard. Die was echt nergens in zijn hoofd mee bezig, behalve reageren op wat hij zag.
Al die emoties die mensen daarbij voelen, bestaan niet in het hoofd van een paard.
Hier ben ik het helemaal mee eens! Vandaar ook mijn interpretatie bij jouw verhaal, ikke. Ik denk niet dat een paard de gevolgen van een bepaalde keuze kan inschatten. Wel kan een paard aanvoelen wat elke optie bij jou teweegbrengt, en daarop terugkoppelen.
Kuggur schreef:singa schreef:Het ligt nl. in de natuur van een paard om spanningen, hoe klein ook, op te pikken en te neutraliseren.
Die premisse is al héél zweverig. Waar baseer je deze uitspraak op? Hoe definieer je "spanningen", hoe en waarom zou het in de "natuur van een paard" die neutraliseren?
Ik zie eerlijk gezegd de natuur van een paard eerder omgekeerd werken. Ze worden zélf gespannen van de spanningen die ze oppikken.
Ik zie best in hoe de omgang met dieren een positief effect kan hebben op de psychische toestand van een mens, en ook dat dat een therapeutsiche waarde kan hebben, maar dit soort verklaringen zijn imo een vorm van magisch denken, vergelijkbaar met astrologie en homeopathie.
Oh ok, dank je om mee te geven dat je deze uitspraak zweverig vindt, ik vind het best logisch en ging er dus verkeerdelijk vanuit dat dat algemeen zo bevonden wordt.
Paarden zijn vluchtdieren, dus moeten steeds op hun hoede zijn voor gevaren in de omgeving (al is dat voor onze gedomesticeerde paarden vaak minder relevant, dat kenmerk is duidelijk nog aanwezig). Vanuit een vroeger overlevingsmechanisme zijn ze erg gevoelig voor "spanningen" (kom ik nog op terug), en willen "spanningen" die eigenlijk niet zo levensbedreigend zijn, wegwerken om zich ten volle te kunnen concentreren op datgene wat er echt toe doet. Dat doen ze door te communiceren (omdat ze inderdaad gespannen raken van de spanningen die ze oppikken, dat ben ik helemaal met je eens), soms heel subtiel en soms heel expliciet. Ken je het boek "Kalmerende signalen van paarden" van Rachael Draaisma? Dit sluit er prima bij aan. Vooraleer een paard heel duidelijk de spanning laat zien (door te bijten, te vluchten, te staken, ...) gaat er een hele reeks aan kleine gedragingen aan vooraf. Die kan je observeren en proberen te plaatsen binnen de context.
Met spanningen bedoel ik een heel breed spectrum: van de meest interne emotie waar je jezelf mogelijks niet bewust van bent, zoals een schuldgevoel, een angst, jaloezie, sympathie, ... tot duidelijk aanwezige woede, een panische angst, een enthousiasme tot op het hysterische af, ...
Geplaatst: 16-12-21 09:32 
) 
