kjoetie schreef:Dat zou je niet zeggen als je naar de haat en nijd in het paardenwereldje kijkt
Haha ik dacht precies hetzelfde
Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly

Sizzle schreef:Onze stalbazin is een Topunt van sociaal (not)![]()
Als je paard extra aanpassingen nodig heeft door bijv. Zomerexceem of kreupelheid dan is ze me een partij ongenietbaar. Ze begint dan dingen te mompelen als 'je kunt beter een andere stal zoeken'.
En als iemand dan ook daadwerkelijk vertrekt omdat haar paard dan wel snachts buiten en overdag binnen kan in de zomer dan ben je ook meteen NOOIT meer welkom op het erf.
Het was er immers niet goed genoeg voor je
deviltjh schreef:Ik vind juist bij ons het tegenover gestelde,
bij de manege kom je de kantine binnen als redelijk normaal mens zonder make-up en dure kleren,
en 75 % van de kantine kijkt je als een rund aan.
en dat heb ik op meer plaatsen gehad
bij ons is de vriendelijkheid vaak ver te zoeken
Ayasha schreef:Prachtig hoe een groot deel van het ruitervolk van Nederland en België meteen gaat lopen b*tchen over hoe slecht ruitervolk eigenlijk is terwijl zij zelf daar het slachtoffer van zijn (want zelf zijn we allemaal lief en schattig en beleeft natuurlijk) en daarmee het resultaat nogal ter discussie stelt.

Urielle schreef:Ik denk wel dat paardrijden karaktervormend is hoor.
Ik ben vreselijk driftig maar heb dat dankzij de paarden redelijk in bedwang leren houden. Een paard waarbij je terug bij af bent als je kwaad wordt doet wonderen voor je zelfbeheersing.
Daarnaast denk ik dat het heel goed is om zelfdispline te trainen, je moet je paard voeren en water geven, buiten laten,... Als tennisser kun je besluiten je racket in de kast te laten of binnen te gaan trainen bij slecht weer. Als ruiter moet je er op zijn minst naartoe.

Urielle schreef:Ik denk wel dat paardrijden karaktervormend is hoor.
Ik ben vreselijk driftig maar heb dat dankzij de paarden redelijk in bedwang leren houden. Een paard waarbij je terug bij af bent als je kwaad wordt doet wonderen voor je zelfbeheersing.
Daarnaast denk ik dat het heel goed is om zelfdispline te trainen, je moet je paard voeren en water geven, buiten laten,... Als tennisser kun je besluiten je racket in de kast te laten of binnen te gaan trainen bij slecht weer. Als ruiter moet je er op zijn minst naartoe.


. De vraag is natuurlijk wat 'betere mensen' zijn, dat is natuurlijk erg uit de hoogte en nogal algemeen. Maar paardrijden en zeker het bezitten van een paard brengt veel goede zaken met zich mee. Toen ik jong was, bezat ik al een mijn eerste paard, waar ik samen met mijn mama en zus heel veel voor deed en tijd voor opofferde. Ik volgde 4x per week les, vaak 's avonds laat (tot wel 22u30) waardoor ik achteraf nog moest werken voor school. Ik kon ook niet zomaar beslissen om op gelijk welk moment een avondje met vriendinnen te doen, want ik moest nog voor mijn paard zorgen. Het bezitten van een paard en paardrijden heeft mij wel degelijk geleerd om een gevoel van verantwoordelijkheid te hebben voor een ander wezen. Ook moest ik vaak doorzetten, want mijn paard was in zijn jonge jaren niet de gemakkelijkste. Rijlessen gingen soms gepaard met veel frustratie, maar opgeven is geen optie of je moet je paard wel bijna verkopen. Terwijl vrienden leuke uitjes deden, moest ik vaak uitleggen dat ik niet zomaar mee kon door mijn paard. En nu (ookal ben ik al 22) is dit nog steeds zo, dat ik niet zomaar iets beslis zonder mijn paard mee te nemen in die beslissing. Verder was ik als tiener in de zomer zeer vaak in de manege te vinden, soms van 7u 's ochtends tot 22u 's avonds waar ik klusjes deed omdat dit leuk was. Paardrijden heeft mij in ieder geval veel bijgebracht.
), die ik inderdaad sociaal en empathisch vindt, maar een zeer groot deel is helemaal niet zo. Allemaal haat en nijd onderling, en dan zal ik maar niet beginnen hoe ze met paarden omgaan. Het begint al bij die jonge grietjes, pfffff, daar heb ik de afgelopen jaren 6 jaar tussen gestaan en ik vond het eerlijk gezegd schrikbarend. Vooral om te zien als volwassene, maar goed....... Over al mijn stallingseigenaren kan ik ook nog wel een boekje opendoen trouwens, hahaha. Momenteel heb ik daar gelukkig niets mee te maken en dat bevalt me erg goed. Als ik nog denk waar ik de afgelopen november en december heb gestaan, hmmm, nou dat type (reed zelf ook) was verre van sociaal en empathisch (al was ze wel heel goed voor haar paarden, dat dan weer wel).
Dobel schreef:ik meld dit net thuis en iedereen ligt krom van het lachen.. juist niet toch ruiters zijn gruwelijk jaloers en kunnen niets zien van een ander.
maar om het feit dat zorgen voor een paard je verantwoordelijkheidsgevoel geeft en dat je dus leert om verantwoordelijk te zijn en te zorgen voor het welzijn van een dier. Kinderen die zelf een hond een kat of een paard verzorgen hebben meer verantwoordelijkheid en leren al andere vaardigheden dan kinderen zonder. Bijvoorbeeld niet aan alleen aan je zelf denken maar aan het dier. Kinderen die voor dieren zorgen, denken verder na dan alleen voor hen zelf. Ook over andere dieren en hoe het met ze gaat, meer betrokkenheid met dierenleed en dierenwelzijn dan kinderen die zonder dieren op groeien. kensha schreef:Mensen die het doen voor hun eigen paard en ruiters die echte paarden mensen zijn, dat zijn de betere mensen.
Je heb helaas ook een groot tuig in de paarden wereld zitten, zeker als je al wel eens leest op deze forum.
Voorbeeld:
Iemand plaats rij foto's en wordt gelijk neer gehamerd in plaats van dat er goed advies wordt gegeven.
Een echt goed mens is een mens die op een goede manier is opgevoed ongeacht wat die uitvoert.
Zoolgangster schreef:Belangrijkste verschillen met niet-ruiters is (was vroeger tenminste zo) dat ruiters wat meer fysiek incasseringsvermogen lijken te hebben... klagen wat minder over pijntje zus pijntje zo, dan iemand die niet gewend is stallen uit te mesten, met balen hooi te sjouwen en paarden toonbaar te maken en ook lastige paarden aan te durven pakken... en af en toe een paard op een voet te krijgen. Ook laten ruiters zich vaak minder op de kop zitten door honden. Kun je een dier van 500 kilo aan, dan is een keffertje een lachertje.
Maar in sociaal opzicht zijn het lang niet altijd de leukste mensen, nee...
dat is nu ook niet meer zo denk ik, en daar ben ik een wandelend bewijs van 