Hermelientje schreef:Het beste en goedkoopste middel (en nog altijd 100% niet op te sporen met welke geavanceerde techniek dan ook) bij lichte blessures is het paard niet berijden. Als daarbij dan normale medicatie of pijnstilling nodig is dan mag dat, maar omdat het meestal blessures aan de benen betreft neemt de FEI het standpunt in dat het paard beschermd moet worden tegen een ruiter die hem pijnstilling geeft en te vroeg weer start dus je moet gewoon een wachttijd in acht nemen.
En neem nu het geval van het paard van Isabell Werth.. ervan uitgaande dat ze de waarheid spreekt, anders heb je gelijk weer een andere discussie...
En wat als je de wachttijd in acht neemt en men met de nieuwste technieken toch sporen vindt van een 'verboden' medicijn?
Hermelientje schreef:De betere opsporingstechnieken zijn trouwens uitsluitend gebruikt tot nu toe bij de "hete peper" affaire en bij psychofarmica. Het feit dat men lagere concentraties kan opsporen betekent niet dat dat ook automatisch altijd gebeurt.
En daarom bewaren ze alle staaltjes met de bewoording, mischien dat we in de toekomst toch sporen kunnen vinden mte nieuwe technieken.... (denkt aan de laatste OS en het commentaar)
Hermelientje schreef:Als dat wel zo zou zijn dan zouden er alleen al door contaminatie sporters uit de basissport "betrapt" worden op zeer kleine hoeveelheden. Dit is echter niet het geval. In de gevallen die voor het tuchtcollege van de KNHS komen gaat het of om basissporters die de regels niet kenden en hun paard/pony binnen 1 of enkele dagen hadden gestart na een behandeling of om mensen die helemaal geen verweer voerden (omdat ze donders goed wisten dat ze de regels hadden overtreden of echte doping hadden toegepast).
Dat laatste vind ik een nogal heftige conclusie... Als mijn paard behandeld zou zijn met een stof, waarvan naderhand blijkt dat die op de lijst staat, waarom dan verweer? Ben ik dan gelijk schuldig aan het bewust toedienen van een verboden middel met als doel betere prestaties?
Hermelientje schreef:Verder wordt er bij de strafmaat echt wel goed naar het geval gekeken. Zoals ik al eerder zei, alles vrij toegankelijk op internet. Bij de KNHS hoef je trouwens de kosten van de dopingtest uitsluitend te betalen als er iets wordt aangetroffen.
Verder verbaast het mij dat middelen uit de psychiatrie zoals reserpine dat in een groeiend aantal landen niet meer gebruikt wordt bij mensen vanwege bijwerkingen en ook bij paarden bijwerkingen geeft (grotere kans op koliek en maagzweren) door sommige mensen wordt gezien als "normale medicijnen voor het paard". Fijn als mensen je er op zo'n manier weer bovenop helpen nadat ze je eerst kapot hebben gemaakt of omdat ze uitgaan van het principe hoe heter hoe beter en dan toch in de praktijk niet met je overweg kunnen.
Wederom een aparte conclusie.. waarom altijd uitgaande van het ergste?
Dat een medicijn niet meer gebruikt/minder vaak gebruikt wordt hoeft niet alleen aan de bijwerkingen te liggen... kan ook zijn dat er een ander middel is met minder bijwerkingen, waarbij de kans bestaat dat de bijwerkingen minder heftig zijn als de reden waarom het medicijn gegeven wordt?
vwb reserpine, kun je je afvragen welke voordelen de ruiter in dat geval heeft... lijkt me eerder een voordeel voor de concurentie
Hermelientje schreef:Ook verbaast het me dat bij onderzoeken/testen/octrooiaanvragen van medicijnen die ik regelmatig onder ogen krijg er altijd gezegd wordt dat het voor de "gemiddelde deskundige" gemakkelijk vast te stellen is welke dosering en welke toedieningsvorm tot welke concentratie in het bloed zal leiden en hoe snel/langzaam het verdwijnt uit het bloedbeeld (ok toegegeven het gaat hier wel altijd om ratjes/muizen of mensen en niet om paarden, maar het is zoals de Amerikanen zeggen "not exactly rocket science" om een en ander te bepalen en dit uit het bloed verdwijnen duurt echt bijna nooit maanden bij kortwerkende middelen zoals pijnstilling).
gemiddelde deskundige maar met welke technieken? Wat nu als die gemiddelde deskundige met de techniek die hij ter beschikking heeft tot de conclusie komt dat er niets meer te zien is? en dat de controleur een moderne techniek ter beschikking heeft?
doping is niet alleen maar het gebruik van pijnstillers...
Hermelientje schreef:Ook zo toevallig is het dat mensen altijd hun paarden willen masseren met gels die een middel bevatten dat ook ergens anders op inwerkt (bijv. libido, of hele hete onderbenen veroorzaakt) maar nooit met een onschuldige gel die wel is toegestaan of gewoon lekker ouderwets met borstels.
Of een gel die 'gewoon' te koop is in de gemiddelde ruitershop, waar je niet gelijk bij denkt dat het slecht is of oneigenlijke middelen bevat...
Dat het al zover is dat de fabrikanten op hun potjes vermeld dat het dopingvrij is of niet toegestaan is in de wedstrijdsport ivm met de een eventuele positieve dopingtest.... idem voor paardenvoer...
muesli voor paarden, met de vermelding dopingvrij...