goldenarrow schreef:Ik ben van mening dat je geen topsport kan doen met een dier dat dat niet wil. Je kan een beest in principe tot heel veel dwingen, zeker. Maar er komt een moment dat hij het niet meer doet.
Kijk bijvoorbeeld naar de springsport. Als zo'n paard echt een hekel heeft aan springen, dan krijg je hem met wat dwang misschien nog wel over de 1 meter heen, maar no way dat je die een heel parcours van 1.50m kan laten springen, zonder continue strijd met hem te hebben. Joh, ik ken een paard dat een hekel had aan springen en die kreeg je nauwelijks over een balkje heen.
Het paard moet er dus zelf ook plezier in hebben en het graag voor je doen, anders krijg je hem echt nooit zover dat je er ook topsport mee kan doen.
Helaas zijn er teveel meer dan tenenkrommende voorbeelden die het tegendeel leren. Er zijn trainingsmethoden die geen enkele keuze geven. Dat zo'n paard wel talent heeft lijkt me logisch, maar hoe dat talent benut wordt varieert nogal.
Je kan paarden(ook andere dieren) dwingen tot dingen waar zij zelf geen plezier in hebben, zelfs alleen ellende van hebben. Je kan een paard prima leren geen strijd aan te gaan, met bruut geweld als je wil zelfs.
Gruwelijke voorbeelden kennen we allemaal, schrikdraad over de sprong(moet je opletten hoe graag een paard dan hoog springt), westernpaarden die met het hoofd omhoog vastgebonden worden zodat ze niets liever willen dan op de wedstrijddag met het hoofd naar beneden lopen, hyperflexen dat wordt misbruikt en ga zo maar door.
Maar dat zijn dan de misstanden, waar de prestatiedrang van de ruiter alle perken te buiten gaat. Veel subtieler zijn de andere offers die veel topsportpaarden moeten maken, waaronder amper tot geen direct sociaal contact(want stel je eens voor dat dat peperdure paard een beet in zijn reet heeft gekregen de dag voor een wedstrijd). Zo is er wel meer te bedenken, net zoals risico's die bij de sport horen. Neem eventing, dat gaat nog weleens fout, soms met gruwelijke gevolgen. De vaste hindernissen en hoogteverschillen zijn een risico dat bewust genomen wordt. Natuurlijk doet iedere goede ruiter zijn uiterste best om het paard zo goed mogelijk voor te bereiden, maar toch blijft het een risico dat de ruiter willens en wetend neemt, maar waar het paard niet om gevraagd heeft(die zou als hij zelf een keuze zou hebben zulke hindernissen alleen nemen als hij bang is om opgegeten te worden). Of neem de discussie van wat jaren terug in de mensport om mondstukken in te voeren omdat in het heetst van de strijd dat bit weleens wat te "goed" werd gebruikt, wat schade opleverde.
Dan nog de enorme groep mensen onder die topsporters, degene die topsporters dingen zien doen en denken dat kan ik ook, vandaag zelfs. Daar gaat ook de prestatiedrang van de ruiter voor het welzijn van het paard. Of de basistraining van jonge paarden die de sport in moeten, stallen die daar hun geld mee moeten verdienen en die het financieel heel lastig hebben, waar princiepe's verwateren en alle goede bedoelingen steeds verder weg drijven(mensen ongelukkig, paarden nog ongelukkiger).
Het kan ook goed hoor, ik zeg niet dat het alleen maar kommer en kwel is. De voorbeelden waar het wel goed gaat zijn prachtig om te zien, maar het is helaas zo dat waar er een hoge druk zit om te presteren het te vaak fout gaat. En dat bij topsport nu eenmaal offers horen, waar het paard niet om gevraagd heeft.