NikkiDeKerf schreef:Kendra schreef:Maar dat is toch logisch, dat paarden slijten van rijden?
Ik begrijp echt niet waarom dat confronterend is.
Mijn paard van 24 staat van haar oude dag te genieten.
Ze is af. Dat is erg jammer, maar terugkijkend voor mij geen reden om spijt te hebben van al die jaren dat ik gereden heb; en waarvan ik zeker weet dat het paard het meestal ook leuk vond.
Ik vind het zelf wel confronterend, dat door ons toedoen, voor ons plezier, een dier meer fysiek ongemak of zelfs pijn moet hebben. Het is misschien afhankelijk hoeveel je echt van dieren houdt natuurlijk, of je dat een vervelende gedachte vindt, of niet.
Dat ben ik met je eens. Dat is in feite wat er gebeurt.
En de neiging is, ook bij mijzelf, heel erg groot om die gedachte weg te moffelen door te denken "maar ik zorg toch goed voor ze? Ze vinden het toch leuk om aan het werk te zijn, want hij heeft de oortjes naar voren en doet toch blij? Ik ben toch niet zo erg als sommige andere paardeneigenaren? Ik werk de hele week en hij hoeft toch maar een uurtje per dag te werken. En ik moet toch ook wel eens dingen die die ik niet leuk vind, toch? Bij mij mag hij tenminste 7x24 uur buiten lopen. In het wild hebben ze het echt niet beter. En als hij het niet zou willen, dan zou hij het echt niet doen, want hij is veel sterker dan ik."
Maar in feite is dat natuurlijk allemaal klinklare onzin en zijn dat gewoon dingen die je tegen jezelf zegt om te kunnen blijven doen wat je graag wilt doen. Werken met je paard.
Eerlijk? Ook mijn paard heeft door mijn toedoen wel eens fysiek ongemak ondervonden en pijn gehad. Is door mijn toedoen wel eens angstig geweest. Wordt zeer regelmatig door mij gedwongen om totaal onnatuurlijk gedrag te vertonen. En ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat er andere paardensporters bestaan waar dat niet voor geldt. Dat krijg je namelijk altijd als je erop gaat zitten. (Of in mijn geval: je paard voor een wagen knoopt.) Als je traint, longeert, er buitenritten mee maakt, dressuur mee rijdt, mee springt, marathon mee rijdt, het dier in een trailer stopt etc etc. Of je het nou boomloos of bitloos rijdt, of je nou recreatief rijdt of wedstrijden doet: Ongemak is onvermijdelijk voor je paard als je op je paard wilt zitten of ermee wilt mennen. Je vraagt hoe dan ook onnatuurlijk gedrag van je paard, en bezorgt het soms angst en wellicht ook pijn. Je kunt hooguit discussiëren over de mate waarin, maar zonder fysieke en geestelijke belasting van je paard is er mijn inziens geen paardensport mogelijk.
Ik vind dat ook een confronterende gedachte. Ik doe al 30 jaar aan paardensport. En heb er eigenlijk tot voor kort nooit op deze manier bij stil gestaan. Natuurlijk wel bij verschillende aspecten van paardenwelzijn, maar nog nooit bij de vraag of je als mens überhaupt dit soort dingen moet willen doen met een dier. Best ongemakkelijk. Paardensport betekent namelijk veel voor me. Het is mijn hobby, mijn passie, een aanzienlijk deel van mijn sociaal leven en het is dus een groot onderdeel van wie ik ben....
Zei ik nou "best ongemakkelijk"? Nee, het is héél erg ongemakkelijk om op die manier na te denken over wat je nou eigenlijk doet. En wat je al zo lang doet.
In dat ongemakkelijke van dit soort gedachten zit denk ik ook het grote risico voor paardenwelzijn. Want mensen die de paardensport beoefenen houden zich nou eenmaal liever vast aan allerlei cognities die hun eigen passie rechtvaardigen. En op deze heel andere manier naar je geliefde paardensport kijken heeft veel teveel consequenties voor de gemiddelde ruiter of menner. En dat staat zelfreflectie soms behoorlijk in de weg, denk ik.

) Mensen die denken dat hun paard het koud heeft de winter, omdat ze het dan zelf ook koud hebben. Mensen die denken dat een paard 's nachts in een stal vol zacht stro moet verblijven, omdat wij ook s nachts slapen in een schoon, zacht bed. Denken dat een paard zijn training net zo ervaart als wij ons werk bij een baas ervaren. Dat soort hersenspinsels. Volgens mij zijn we als mensen heel erg slecht in staat om echt te begrijpen hoe een paard redeneert en voelt. Wij denken nog veel te vaak dat paardenhersenen hetzelfde werken als onze eigen hersenen. En hoe kan je dan in vredesnaam échte empathie opbrengen voor een paard?