Bokt.nl

josien_m_ schreef:

Dit is wat het nou eenmaal is.... Dat is juist het onnoembare verdriet. Het niet te bevatten, de oneindige rouw en pijn die er altijd is.
Wat je nu kunt en doet is absoluut waardevol voor jou en voor anderen. Maar dat is geen "compensatie" voor het verlies. Iedereen mag trots zijn op zichzelf, niet alleen de mensen die iets doen "ondanks" wat dan ook. Ook zonder dat infarct had je ook betekenisvol voor anderen, voor jezelf kunnen zijn. Het leven is oneerlijk en houdt geen lijstjes bij van de hoeveelheid verdriet.

Maflinger_S schreef:

Hahaha, ik moest wel erg lachen om je zinnetje dat de herders er zijn voor de hobby van je man. Ik vrees dat ze het daar zelf niet zo mee eens zijn.

pmarena schreef:

Goh Kath, ik vind het wel een beetje dubbel hoor

Aan de ene kant snap ik heel goed de rouw om "wat had kunnen zijn", dat iets je afgepakt werd zeg maar, en je het nu met een "mindere" situatie moet doen. En dat dat een soort constante pijn doet, letterlijk een gevoel van rouw geeft

Maar als troost hoort daar toch ook het "ondanks dat" en "naar omstandigheden" en "gelukkig nog wel" enzo bij...?

Want dat is juist om ondanks die rouw van wat niet meer kan, te kijken naar wat je nog wèl hebt en kan, "ondanks alles". Je beseft zelf toch ook steeds dat je absoluut trots kan zijn op dingen die je doet, wat je bereikt....ook al is het misschien niet van het niveau dat je voorheen had kunnen halen, niet met dezelfde perfectie, gemak, souplesse of wat dan ook. Maar dat dit nu eenmaal is hoe het is, en je trots mag zijn op wat je toch allemaal maar mooi doet en voor elkaar krijgt.

Ik denk er eigenlijk ook niet bij "ondanks je letsel" als ik zoiets zeg maar gewoon net als bij een ander

Het lijkt me extra zwaar eigenlijk als dan dat soort, in principe troostend bedoelde woorden, juist een vervelend gevoel geven

sterregoud schreef:

Ik heb het paardrijden ook op moeten geven na een ongeluk met nek- en hersenletsel.
Wel nog geprobeerd maar mijn nekwervels kunnen de schokken niet meer opvangen, en ben snel te duizelig. Heb moeite met bewegen in de ruimte.
Rijd bij.v ook geen auto meer.

Het is inderdaad een rouwproces, heb mijn toen pas gekochte leren laarzen gedoneerd aan paardenopvang Soest. Die goedbedoelde opmerkingen kunnen heel pijnlijk zijn. Want nee, het komt niet meer goed. Dit is het, hier moet je mee verder.

DuoPenotti schreef:

Ik hobbel met mijn hersenletsel nog wel.
Maar wedstrijden trainen lukt me niet meer.
Het rijden zelf stelt ook niet meer veel voor.
Daarom vind ik het juist zo enorm enorm knap dat Ayasha het wel doet.
Want dat kan niet anders dan met heel veel doorzettingsvermogen

Percy schreef:

Je reactie is naar de ts gericht maar ik wil graag vertellen waarom dat voor mij zo vervelend is.

Zelf kijk ik echt wel naar de dingen die nog wel kunnen en geniet ik daarvan. Alleen, ik weet wat ik nog wel en niet kan. Anderen zien me over het algemeen alleen op mijn goede momenten.
Ze zien me zondag genieten van een menrit en zien de persoon die dat tenminste nog kan.

Ze zien niet hoeveel pijnstillers ik daarvoor heb moeten innemen. Ze zien me niet de volgende dag als de pijn na zo'n leuk uitje op zijn hoogtepunt is. Ze zien me niet de rest van de week door worstelen.

Hun perceptie van wat ik nog allemaal kan staat mijlen ver van de werkelijkheid. En daarom is het kwetsend voor mij als mensen dat tegen me zeggen.

pmarena schreef:

Dat kan ik me voorstellen

Ik vatte hem alleen wat anders op, meer als een soort van kleinerend, betuttelend, van "ondanks de situatie" als iets dat afbreuk doet aan het behaalde resultaat zeg maar?

E4D schreef:

Wat een pijnlijk, gevoelig, maar ook heftig blog! Ik kan mij heel goed voorstellen dat het "ondanks" soms heel verkeerd overkomt. Het is goed bedoelt maar het zou op mij ook de reactie oproepen "ik ben niet mijn ziekte/ongeluk". Natuurlijk heeft het veel invloed op je en wordt je niet meer de oude maar je wilt gezien worden als een volwaardig mens, als jij. Als alles dan steeds weer gerefereerd aan die ziekte of het ongeluk dan zou dat voor mij voelen alsof ze dat eerst zien ipv jou als persoon.
Klinkt dat herkenbaar? Of ervaar jij het anders?

Overigens als ik jouw blogs en posts zie en lees dan zie ik een heel ander beeld. Ik zie iemand die met paarden die door anderen als onhandelbaar, onbetrouwbaar of iets dergelijks hele mooie resultaten kan bereiken. Dat bedoel ik overigens niet verkeerd maar de band die jij hebt met je paarden is voor mij iets heel bijzonders. Nu biedt je ook hengsten en ruinen een plek waar ze samen kunnen opgroeien, volgens mij is daar heel veel behoefte aan en jij kan daarin voorzien!

pmarena schreef:

Nee joh dat vind ik niet, met die voorbeelden geven mensen toch juist aan dat ze het EXTRA knap vinden

De "da's knap" voor de prestatie an sich, van het op die mooie plaats eindigen.
Maar nog EXTRA knap met een Sammeke. Want dat is het toch ook? Het is niet bepaald een paardje waar iedereen op wegrijdt.
De kwaliteit zit er in maar maar JIJ haalt dat beste in hem naar boven, super knap, want minstens 99 van de 100 ruiters zouden je dat niet nadoen met Sam of die andere theemutsen, JIJ bent degene die keihard aan die band heeft gewerkt en die dieren genoeg aanvoelt om er het beste uit te kunnen halen

Of met alles wat je aan de hand hebt. Wat dat dan ook is op dat moment. Dat kan ook zijn dat iemand zijn teen heel lelijk heeft gestoten, bij wijze van spreken

Je gevoel is natuurlijk je gevoel en dat mag er altijd zijn, daar probeer ik geen afbreuk aan te doen hoor.
Maar ik zou het je wel gunnen als je zo'n opmerking niet als, zeg maar, kleinerend zou voelen maar juist als extra bewonderend want zo zijn ze bedoeld volgens mij

Narcissa schreef:

Die laatste post is éxact waar ik nu mee worstel!

3 jaar geleden 100% afgekeurd. Het begrip "chronisch progressieve ziekte" is kennelijk iets dat niet begrepen wordt. Ik kan me overmorgen dus weer bij UWV gaan verantwoorden dat het écht niet beter geworden is en niet beter kán worden.

Ik zit echt met héél veel stress dat ze zeggen: "je kunt af en toe naar je paard, dan kan je werken ook". Zij zien niet dat ik uren moet rusten als ik weer thuis ben van Jona. Dat Jona de enige reden is dat ik mentaal nog een béétje op orde ben, en het me fysiek ook goed doet (soort van passieve fysio).
Kan ik 2 uurtjes per dag werken? Misschien. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik dan heel mijn leven moet opgeven en dan enkel nog leef voor mijn werk.

Ik wíl wel werken, ik ben echt opgevoed met een werkmentaliteit, dat maakt het mentaal lastiger. Ik ben nu op het punt dat ik er vrede mee heb dat het niet meer kan. Ik hoop oprecht dat UWV me die vrede laat houden, daar ben ik echt doodsbenauwd voor...

DuoPenotti schreef:

Succes. Zo zenuwslopend.

Uwv heeft mij er ook jaren op afgerekend dat ik paarden heb.
Want ja die kon ik verzorgen. En soms rij ik ook nog.
Dat mijn vriend ook veel doet vergeten ze voor het gemak en dat ik nu al weken heb gereden ook.

Maar zou ik 2 kinderen hebben is er wel begrip dat daarnaast niet gewerkt kan worden.
Maar dat de paarden het enige zijn waar je nog voor opstaat nee dat snappen de meeste daar niet.

Dat je een paar dagen bij moet komen van 2 uur verjaardag of uurtje stad. Dat snappen alleen maar mensen die het ook treft lijkt wel.


Hopelijk komt er bij jou ook duurzaam arbeidsongeschikt uit en laten ze je met rust.


Ik heb die rust nu. En ben er blij mee.
Maar heb ook gehuild. Want ook toen stond er weer een vacature op mijn oude werkplek. Wat ik zo enorm graag deed. Zoveel voldoening uit kreeg. Maar gewoon niet vol kon houden.
Dan ga je idd door rouw.

En als mensen vragen wat doe jij voor werk? Dan weet ik nog steeds niet wat te antwoorden...

WesterGinger schreef:

Respect. Dank voor je verhaal.