VillaNeusjes schreef:Janneke2 schreef:Ik vind drie jaar weinig voor het misdrijf verkrachting.
Tien jaar is beter op zijn plaats.
En als incestvrouw gesproken: dit soort trauma's betekent GÉÉN levenslang meer voor het slachtoffer!!! (Lang leve de 21ste eeuw!)
Ik zou het waarderen als je het bij dit soort opmerkingen op jezelf betrokken houd in plaats van een statement dat dit zou gelden voor iedereen met een trauma. Je kunt niet verklaren voor iedereen met een trauma op dit gebied, inclusief mijzelf, dat dit geen levenslang effect meer zou hebben. Jij kent mij niet , ik jou niet en je weet al helemaal niet wat er in mijn hoogd om gaat of die van een ander.
Ik ben super blij voor jou dat jij “dankzij de 21e eeuw” (whatever je daarmee bedoeld) geen last meer hebt van je verleden, ook al noem je jezelf nog steeds “incestvrouw” wat iets anders weergeeft. Maar again, houd dat lekker bij jezelf. Of het meisje dat deze gast heeft misbruikt wel of niet levenslang hier last van zal hebben bepaal jij niet. Wij allemaal niet.
Ga je lekker? Volgens mij bedoelt Janneke puur dat er wél een uitweg is voor (sommige) mensen door de ontwikkelingen op therapie, en is het eerder bedoeld als een hoopvol (doch onhandig geformuleerd) bericht voor mensen die nu worstelen dan iets anders. Niet dat er iets mis met je is als je wel nog worstelt.
En sowieso mag die nuance best eens aangebracht worden wat betreft trauma(verwerking). Je hebt verschillende mensen met verschillende soorten veerkracht. De ene is zwaar getraumatiseerd na een gebeurtenis, de ander pakt zijn leven na de meest gruwelijke gebeurtenis zonder problemen weer op en alles wat er tussenin zit. Dat doet niets af aan hoe erg (of niet-erg) de gebeurtenis is geweest en dat de dader gestraft moet worden. Ik denk ook echt niet dat het goed is voor een slachtoffer om bij voorbaat maar te veronderstellen dat ze de rest van hun leven maar beschadigd of kapot zijn. Al snap ik zo'n sentiment wel hoor, maar het is best goed om er eens over na te denken wat dat nu eigenlijk voor stigma is.
Ik blijf het bizar vinden hoe vaak dit gebeurt in de paardenwereld (en ik vrees overal waar jonge mensen en mensen met macht zijn. Maar hier heb je ook nog de ingewikkeldheid dat je met emoties voor dieren en een chantagemiddel te maken hebt
). Ik vrees op basis van deze feiten dat deze dader geen behandeling gaat krijgen, want dan zou hij een psyciatrische ziekte moeten hebben. Gebrek aan zelfbeheersing valt daar doorgaans niet onder (al ken ik de beste man niet, dus weet niet of er sprake is van een andere stoornis) dus ik vrees dat hij na drie jaar gewoon weer op vrije voeten staat.
Hoop dat het slachtoffer de goede hulp krijgt en het lukt om een plekje te geven. Wil de betrokkenen (ook de ouders...) in ieder geval veel sterkte wensen
.