Popstra schreef:Wat moet ik nou eigenlijk verstaan onder dat paarden zouden ,spiegelen,?
Een paard is een vluchtdier en daardoor enorm alert op zowel spanning als ontspanning. Het is eigenlijk een functie vanuit de kudde gezien. Als één paard in de kudde iets opmerkt, ontstaat er in het dier spanning, de fijngevoeligheid van de kuddegenoten pakken dit op en spiegelen het door dezelfde spanning te uiten. Wanneer het paard dat iets opmerkte beseft dat het slechts een vogeltje was, ontspant hij en deze ontspanning beweegt als een golf door de kudde heen. Samengaand met gedragssignalen als gapen, schudden, briesen, etc.
Als je het zo bekijkt is het dus puur hoe een paard communiceert over wat er in de omgeving gebeurt. Deze fijngevoeligheid uit zich ook bij mensen, waardoor ze reageren op onbewuste spanningen en angsten en dit als het ware overnemen of reflecteren naar de ander toe. Daarom is het als mens zo belangrijk om congruent te zijn (te laten zien hoe je je voelt) als je wilt dat je paard je vertrouwd en waardoor (onbewuste) angst/onzekerheid zo’n grote impact kan hebben op de samenwerking met een dier.
In die zin kan een paard een prachtige terugkoppeling geven in een therapie setting. Met de kanttekening dat het totaal niet aan de mens is om specifieke gedragingen te interpreteren of te vermenselijken, maar alleen te benoemen wat er gebeurt en te vragen wat dit met cliënt doet of oproept.
Daarnaast denk ik dat zeker niet elk paard hier geschikt voor is. Vooral paarden die er niet aan gewend zijn dat je ook gewoon kan ‘zijn’ met een mens. Als een paard een mens altijd associeert met we gaan iets doen, er wordt beweging of reactie van mij verwacht, dan wordt een paard alleen maar onrustig als het in een paddock wordt gezet met een cliënt die er enkel staat en niets vraagt. Dan ontstaat er algauw foute informatie over de setting. De onrust komt dan van het paard, niet van de cliënt. Daarom kan het bijvoorbeeld effectiever zijn om zo’n sessie te doen te midden van de kudde, daar is de rust en het patroon van gewoon zijn al aanwezig. Ik denk dat mensen onderschatten hoe gauw er ruis is, juist doordat paarden zo fijngevoelig zijn en nooit alleen op de cliënt zelf reageren maar op tal van geluiden, omstandigheden, gewenningspatronen in het contact met mensen en de coach zelf, etc. Daarom is het zo belangrijk om de focus bij de cliënt te houden, wat voelt zij, wat gaat er in haar om, wat doet het met haar als het paard zus of zo doet.
Verder volledig eens met voorgaande reacties over het risico van alle coaches die geen gedegen opleiding hebben in het überhaupt begeleiden van mensen, los van het met of zonder paard. Je kan van alles losmaken en oproepen waar de cliënt vervolgens thuis mee zit.
Het komt vaak vanuit een goede intentie, door eigen mooie en helende ervaringen met paarden die je ook andere mensen gunt. Maar mensen en al helemaal mensen met trauma zijn zo complex.
En ik denk dat de kwestie hoe meer je ergens over leert, hoe voorzichter je wordt hier ook geldt. Mensen doen nog geen 1 jarige opleiding tot coach en beweren mensen te kunnen helen van jaren lang opgebouwde pijn en trauma, terwijl ik zelf nu 5 jaar lang non stop aan het studeren ben en alleen maar denk ‘jemig, ik betwijfel of je als mens ooit helemaal geheeld en vrij bent van trauma, pijn en patronen, en wie ben ik dan om daar uitspraken over te doen en te beweren dat ik je daar wel even mee help?’
Geplaatst: 02-03-23 08:15 
