Bokt.nl

VillaNeusjes schreef:

Herkenbaar. Ik ben zelf chronisch ziek (hEDS) en de frustratie is herkenbaar. De brainfog. De niet weten waar te beginnen (inertia). Dat je soms even een kickstart nodig hebt van iemand om zelf te kunnen afdraaien. Dhet verdriet dat volgt als je moet kiezen tussen 2 taken die je eigenlijk allebij wilt doen maar niet kan. Weet dat je niet alleen bent.

jetm schreef:

Als jij je maar eventjes "minder nutteloos" voelt als je leest dat je blogs gewaardeerd worden dan bij deze ...

Het feit dat jouw paarden/dieren je zo opzoeken zou je toch ook een beetje zelfvertrouwen mogen geven ?
Want dat je dieren zo op jou reageren zegt ook iets positiefs over jou.
En jou dieren kunnen het weten, ik niet

Maflinger_S schreef:

Moe van het rouwproces van het verlangen naar hoe je was en de strijd met hoe je nu bent.

Je bent een kanjer. Ik volg je al een poosje en ik ken weinig mensen die ondanks een steeds weer aflatend lijf nog zoveel doen, ook al voelt het niet altijd zo en kan je soms slecht de startknop vinden. Gelukkig is daar dan je echtgenoot die even op de startknop drukt zonder dat hij je alles uit handen neemt.

Ook met je dieren doe je altijd je best om ze een zo prettig mogelijk leven te geven. Sam en Rêve zouden volgens mij zó aangeven dat ze graag willen blijven waar ze zijn en datzelfde geldt voor Joy op den duur (nu beseft ie het misschien nog niet helemaal).

Ik heb ooit een boek van Don Miguel Ruiz gelezen, "the four agreements". Een van die overeenkomsten (met jezelf) is "always do your best". Je "best" verandert van moment op moment en is afhankelijk van de omstandigheden; soms voelt het als 100%, soms als 50% en alles daartussen en daaronder is mogelijk. Dat is helemaal prima en voorzover ik dat zo online van jou kan inschatten, is dat wat je doet: always your best!

Wat het een beetje afgunstig zijn op anderen betreft, je weet soms niet wat zij meemaken c.q. meedragen. Ik had laatst een gesprek met 4 anderen waarvan er 3 leuke vrouwen zijn om te zien. Die mankeren alle 3 wat fysieks, wat ze niet is aan te zien. Toen dacht ik: "toch maar niet". (Nr. 4 was mijn echtgenoot, daaraan kan je zien wat hij mankeert, die heeft namelijk poliopootjes. Hij is wat ouder dan ik en ik ben ook geen 20 meer.)

MyWishMax schreef:

Oh ayasha, dat doe ik ook alles willen regelen en idd voorkomen voordat er wat gebeurt. Maar ik heb dat thuis meer en op wedstrijd juist minder.
Hoewel, dat zeg ik nu, maar dat ligt ook wel weer aan hoe mijn lijf en hoofd er aan toe zijn.

Maar ook dat een wedstrijd eigenlijk te veel prikkels zijn. Ik kan echt overkomen als een arrogante en verwaande dressuurprikker. Want ik probeer me af te sluiten van alle prikkels, dus voordat ik gereden heb ga ik niet socializen en echt alleen met eigen paard bezig. Tijdens losrijden ook en ik wens anderen wel succes, maar ik moet keihard werken om me af te sluiten dus zie er echt uit alsof ik je vermoord als je tegen me praat oid en na de proeven neemt groom paard over en zadelt af en verzorgd na en ik ga in een hoekje zitten. Het is eigenlijk te zwaar maar ik vind het zo leuk dat ik die dagen plat moeten liggen daarna voor lief neem. Het is wel eens jammer dat ik niet meer de wedstrijden kan beleven zoals vroeger, qua gezelligheid en hele dagen rond hangen of zelfs meerdere paarden starten...

Rocamor schreef:

Dat heeft ook alles met het (gebrek aan) ritme te maken. Als je thuis 1 of 2 keer per week rijdt, heb je in een maand de kans om veel scenario's te proberen. Dit was pas de 4e keer sinds een paar jaar dat je weer startte. Dat is weinig om wat scenario's te kunnen verzinnen.