bigone schreef:Bij het springen, dressuren, voltige, western en mennen vallen ze meestal niet dood neer, bij de endurance en steeplechase verongelukken ze vaker en dat haalt de pers. Simpele conclusie alleen zit er achter alle onderdelen veel onzichtbaar leed. Veel meer dan wij allemaal doorhebben en dat zal er altijd zijn want dat soort zaken komt bijna nooit in de openbaarheid. Simpel voorbeeld , het opknopen van Power en Paint , was een momentopname zegt de trainer en weer met de mantel der liefde bedekt. De rolkuren van spring- en dressuurruiters , een Totilas die kreupel de ring in komt, endurancepaarden van Arabische sjeiks die de dood ingejaagd worden. Soms is er de morele verontwaardiging maar we gaan gewoon door tot de orde van de dag en los van wat regels aanpassen of een paar maanden schorsing gebeurt er te weinig. De omgang met een paard is voor mij na dik vijftig jaar nog een magisch iets , ik weet nog hoe ik me voelde toen ik voor de eerste keer op een pony zat, niet te beschrijven . Maar als ik alles bij elkaar optel en er goed over nadenk dan zou ik willen dat ik nooit door het virus gegrepen was. Het paard is een edel dier maar er zijn er niet zoveel die op alle fronten koninklijk behandeld worden en dat vind ik heel moeilijk .
Maar van power en paint zijn bijvoorbeeld ook zijn overwinningen gedeeld, van die dressuur en springruiters worden legio behaalde medailles en resultaten gedeeld.
Wat ik hiermee bedoel te zeggen is dat van mij beide kanten getoond en bericht mogen worden. Het is niet allemaal rozengeur en manenschijn.
Maar je krijgt in bovenstaande gevallen wel een realistischere afspiegeling gezien beide kanten belicht worden.
En dat is waar mijn stuk over gaat.
Ik denk dat sommige het te veel opvatten als enkel positieve dingen mogen getoond worden en de misstanden niet, maar dat is zeker niet mijn insteek.