Bokt.nl

**Geplaatst**: 12-11-18 11:44

Geplaatst: 12-11-18 11:44

Bij mij was het zo erg dat ik niet meer zonder bodyprotector mocht rijden van mijn ouders }:0

en dat was in de tijd dat die dingen nog niet standaard gebruikt werden. Ze hielden hun hart vast, stapte overal op. Vond het geweldig om de paarden te rijden waar niemand meer op durfde, vond het juist een uitdaging, Mn ouders vonden het minder leuk _O-

**Geplaatst**: 12-11-18 12:13

Re: Topic van de week: Welke soort ruiter was jij als kind?

Geplaatst: 12-11-18 12:13

Ik durfde en wilde alles tot ik freestyle moest met de wedstrijd. :')

En ik hield nooit op met pony belonen. Jaaaaa, goedzoooo, toe maaar.

**Geplaatst**: 12-11-18 12:40

Re: Topic van de week: Welke soort ruiter was jij als kind?

Geplaatst: 12-11-18 12:40

Mijn instructeur zei ooit;
Je kunt aan het paardrijden van een ruiter zien , hoe die auto rijdt (of in ons geval, gaat rijden, wij waren nog pubers toen)
Toen alleen verwondert gekeken, later nog wel vaak aan gedacht. Zekerheid in rijstijlen komen echt wel vaak overéén.
Ik was vroeger een onzeker en voorzichtige ruiter, tot ik echt iets had met een manage paard. (Wij hadden geen pony's vroeger op de manege)

**Geplaatst**: 12-11-18 13:00

Geplaatst: 12-11-18 13:00

Als kind durfde ik alles, je kon me overal op zetten en ik was nooit bang. Pony ging er van door? Lachen! Ik ben er toen ik 10 was erg naar vanaf gevallen, ambulance ritje en flink gekneusde rug tot gevolg. Toen ben ik wel even een paar lessen bang geweest, maar daar was ik ook vrij snel weer overheen.

Ik ben tegenwoordig wel voorzichtiger. Op m'n 19de nog een hersenschudding gehad door lelijk van een pony afgebokt te worden. Sindsdien stap ik niet meer op paarden waarvan bekend is dat ze gemeen kunnen bokken. Jonge/onbekende paarden vind ik dan weer geen probleem. Maar wel alleen met iemand er bij.
Op m'n eigen paard ben ik nooit bang, al kan ik springen soms wel een beetje spannend vinden.

**Geplaatst**: 12-11-18 13:15

Geplaatst: 12-11-18 13:15

Ik ben begonnen toen ik 6 was en heb nóóit echt angst gekend.
Ik stapte overal op en ben ook echt wel een paar keer serieus hard gevallen.

Bang ben ik bijna 40 jaar later nog steeds niet. Wel verstandig

Ik rijd alleen nog mijn eigen paard. Volgend jaar ga ik mijn jonkie ook gewoon zelf zadelmak maken.

Maar mijn nek breken voor een ander daar begin ik niet meer aan.

Edit : er zijn wel eens mensen die aanmerkingen hebben op mijn rijstijl met autorijden, zou het dan toch met elkaar te maken hebben

**Geplaatst**: 12-11-18 14:11

Re: Topic van de week: Welke soort ruiter was jij als kind?

Geplaatst: 12-11-18 14:11

Op mijn 7e kon pony met mij zo de bak uit lopen, en maar janken. :')

Maar van mijn 10e tot mijn 15e was ik een enorme held, reed zelfs op de pony die iedereen eraf bokte (hoewel ze bij mij niet bokte dus tja kunst).

Toen ik als 22-jarige weer begon had ik eerst wel lef, maar ben er een keertje 2x binnen 4 maanden op dezelfde manier af gevallen, en de tweede keer kwam het paardje dus terug om naar mijn hoofd te trappen.
Sindsdien een mietje. :')

Als ik een klik met een paard heb kunnen ze best veel flikken, maar ik merk wel dat bv. een in principe super braaf paard dat voor mij onvoorspelbaar aanvoelt tóch angst kan geven. Moet dan ook echt wel naar de instructrice luisteren om door te kunnen zetten anders lukt het me echt niet.

Huidig bijrijdpaardje is nagenoeg bomproof dus dat trapje als ze boos wordt op de zweep (tja :')

) neem ik voor lief en vind ik ook geheel terecht in haar geval.

**Geplaatst**: 12-11-18 14:23

Re: Topic van de week: Welke soort ruiter was jij als kind?

Geplaatst: 12-11-18 14:23

Ik deed vroeger ook veel meer dan ik nu durf, met mijn pony destijds trotseerde ik elke hindernis, elk bos, elke baan, elk veld met of zonder zadel, met of zonder hoofdstel... Ik deed niets liever dan springen. En nu ben ik een brave dressuurruiter die er niet meer aan denkt om een sprong te nemen of zonder zadel te rijden

**Geplaatst**: 12-11-18 14:37

Geplaatst: 12-11-18 14:37

Ik was vroeger vooral een gefrustreerde, arrogante en ongeduldige ruiter. Gelukkig (godzijdank) is dit er uitgegroeid. Mag ook wel op m'n 23 jaar haha.
Merk nu soms dat ik nog ongeduldig en gefrustreerd kan zijn, maar ik kan dit beter plaatsen doordat ik 1. ouder ben geworden 2. naar een sportpsycholoog ga om mijn frustraties (vooral in mijn hoofd) te leren handelen en ben ik er achter gekomen dat dit komt door mijn perfectionisme.

**Geplaatst**: 12-11-18 14:58

Geplaatst: 12-11-18 14:58

Ik vond mezelf geweldig. Ik stapte op ieder paard. Werd soms ook wel misbruik van gemaakt als er een nieuwe pony was.
Ik durfde ook hoog te springen. 1 keer was er hoogtespringen op de manege (soort puissance) en het is dat mijn moeder me tegenhield, anders had ik meegedaan op het bijrijdpaard van mijn moeder terwijl ik pas 10 jaar was.
Later veel gevaarlijke dingen gedaan waaronder 1.20 hoog gesprongen zonder zadel op een pony. Zou ik nu echt nooit meer doen. Ik heb gelukkig wat verstand gekregen.
Ook veel te danken aan het paard wat ik daarna kreeg. Die heeft mij echt geleerd om geduldig en verstandig te zijn. En mijn geweldige instructrice van toen, die me leerde dat ik nog enorm veel moest leren.

**Geplaatst**: 12-11-18 15:04

Geplaatst: 12-11-18 15:04

Ik durfde best veel. Hoe groot het paard was heeft me bijvoorbeeld nooit iets uitgemaakt. Toen ik ongeveer 5 jaar reed ben ik veel zonder zadel gaan rijden, springen, bos/strandcrossen, alles kon met of zonder zadel, op een hele brave maar ook op paarden die weleens een bok durfde te geven. Ik was wel altijd heel verantwoordelijk voor mijn leeftijd. Altijd goed warmstappen en uitstappen. Paard niet over de toeren rijden. Altijd goed poetsen en naverzorgen etc. Ben nu wel wat voorzichtiger maar angstig ben ik bijna nooit. Sommige dingen hoeven gewoon niet meer zo nodig.

**Geplaatst**: 12-11-18 15:10

Geplaatst: 12-11-18 15:10

Een enorme dromer. Ik vond zo goed als alle paarden leuk en bedacht me waar ze goed in zouden zijn en wat we samen konden doen. Ik wilde ook altijd weten waarom een paard precies deed wat hij deed en waarom ik zelf dingen moest doen.

Toen ik op mijn 11e mijn eigen pony kreeg lag ik daar dagelijks naast. Ik heb hem wel vervloekt en gewenst dat ik een andere pony had. Maar ben gelukkig nooit echt bang geworden.

Wel ben ik voorzichtiger geworden nadat ik rond mijn 16e rugletsel opliep. Vallen vond ik daarna (onbewust) enger. Mijn lijf verstijft dan terwijl ik gewoon mee wil zitten en doorrijden. Ik stap dus ook alleen maar op paarden waar ik een goed gevoel bij heb. Wat zo'n 95% van de paarden is denk ik.

**Geplaatst**: 12-11-18 15:11

Geplaatst: 12-11-18 15:11

Ik durfde eigenlijk wel alles, vond toen ik klein was grotere paarden nog wel moeilijk omdat ik daar niet zoveel over te vertellen had, maar vond ze wel erg leuk! Verder vond ik het allemaal prima, springen, zonder zadel, springen zonder zadel, boscrossen.. En dit eigenlijk nog steeds :')

**Geplaatst**: 12-11-18 15:11

Geplaatst: 12-11-18 15:11

Ik deed als kind echt belachelijke dingen met mijn (niet altijd brave) pony. Ik denk dat als mijn moeder precies wist wat ik toen allemaal deed dat ze die pony direct weg had gehaald. Levensgevaarlijk :')

Merk dat ik die dingen nu ook echt niet meer zou doen of durven. Denk dan vooral aan dingen als neckrope in het bos op een pony die daar helemaal niet goed op reageerde, gekke dingen zonder zadel, zonder cap, onverantwoord hoog springen met een vrij kleine pony etc etc.

Er is nooit wat misgegaan, maar heb wat meer verstand gekregen. Merk ook wel dat ik tegenwoordig steeds meer scenario's in mijn hoofd ga zien, waardoor ik vrij normale dingen niet meer durf. Hoop dat ik daar weer vanaf kom.

**Geplaatst**: 12-11-18 15:19

Re: Topic van de week: Welke soort ruiter was jij als kind?

Geplaatst: 12-11-18 15:19

Heel stil maar deed altijd wat er van mij verwacht werd, nooit zagen of klagen gewoon: doen. Was ik gevallen? hup terug erop en doorgaan. Ook nooit echt bang geweest en nu durf ik nog steeds wat ik vroeger allemaal deed. Als ik 10 was ging ik 3 uur op wandeling met allemaal Fransen, beheerste de taal niet but who cares, ik mocht paardrijden

**Geplaatst**: 12-11-18 15:26

Geplaatst: 12-11-18 15:26

Ik vond springen vroeger wel echt heel eng, en heb ook een keer een les waarin we toevallig een sprongetje gingen maken (dressuurles) niet gesprongen, terwijl ik op een van de meest makke paarden zat :')

daarna ging het wel weer en heb ik nooit meer gekozen om niet te springen. Gisteren zelfs voor het eerst een 40 cm parcoursje met een dubbelsprong, wat oxertjes en steilsprongen, en 1 kruisje gedaan op een paard die bij de dressuur best wel te rijden is, maar bij springen dus volledig uit z'n plaat kan gaan. Had ik een jaar of 2/3 terug echt niet moeten doen, was ik jankend van m'n paard afgekomen

**Geplaatst**: 12-11-18 15:28

Geplaatst: 12-11-18 15:28

Ik ben sinds het begin al een snelheidsduiveltje geweest,

. Op m'n 7e leerde ik springen kennen, nou gelijk een parcoursje van een meter :')

Op m'n 8e op m'n toenmalige verzorgpony zonder tuig hoger dan een meter, en racen over zandpaden doe ik nog steeds dagelijks. Roza vind het geweldig, en dan vooral het snelle wegdraaien, ( Je weet wel, omdraaien en rennen.

). Qua eraf vallen, tja. Opstaan en verder rijden,

. Mijn ouders vinden het maar prima, onbeleerd paard inrijden? Sure. :Y)

ga je gang. Zonder tuig ( Alleen halster ) met een onbeleerde tinker 3 uur in het bos? Doen we ff. O:)

maargoed, al bij al heb ik vreselijk geluk gehad, en nog steeds. En daar ben ik erug dankbaar voor!

**Geplaatst**: 12-11-18 15:33

Geplaatst: 12-11-18 15:33

vroeger bang, werd steeds zelfverzekerder en stoerder. Nu niet meer zo zelfverzekerd maar ook niet bang. Ik ben gewoon erg voorzichtig geworden. Eigenwijsheid, prima. Maar geen sensibel/dominant paard of pony hoor..Dan stap ik niet eens op..

**Geplaatst**: 12-11-18 16:20

Geplaatst: 12-11-18 16:20

op mijn 15e begonnen en direct al vrij bang, mijn moeder was bang voor paarden en dat was goed ingepraat. Als ik wist dat een paard weleens gebokt had bij een andere ruiter wilde ik er eigenlijk al niet meer op. Een paard wat weleens een onverwachte beweging gaf, nee liever niet. Zelfs nog weleens bij een manege gestopt omdat ik geen klik had met een paard waar ik toch steeds op moest.

Toch doorgezet en in de loop der jaren steeds zekerder geworden. Ben nog wel voorzichtig, rij bijvoorbeeld liever niet op een vreemd paard gelijk buiten. Maar stap toch redelijk op elk paard tenzij medisch niet in orde.

**Geplaatst**: 12-11-18 16:23

Geplaatst: 12-11-18 16:23

Als kind kon een pony niet moeilijk genoeg zijn en geen hindernis te hoog, maar ik was op de eerste manege dan ook pony-uittester van de beginnersgroep, dus ik heb bijna elke les gevlogen :')

Tegenwoordig ben ik vooral heel serieus en correct. Ik rij best op een hindernis van 1.30 aan als het moet, maar alleen als ik weet dat paard en ik dat correct kunnen doen.

**Geplaatst**: 12-11-18 16:45

Geplaatst: 12-11-18 16:45

Toen ik begon met rijden vond ik alles leuk en goed. Stapte overal op en deed alles. Toen kreeg ik een huurpony met een heel lastig karakter en ik lag er meer naast dan ik er op zat. Hierdoor een behoorlijke klap gekregen en onzekerder geworden. Toen op een stal gaan rijden waar ik ruim 15 jaar ben geweest en ik mijn vertrouwen weer helemaal terug heb gekregen en een geweldige tijd gehad.

Ben nu niet heel onzeker maar ook niet meer dat ik helemaal geen angst ken.

**Geplaatst**: 12-11-18 16:49

Geplaatst: 12-11-18 16:49

Ik stapte overal op, vond de 'moeilijke' ponys het leukste. Ik had nog geen twee jaar les en reed al springwedstrijdjes op manegeponys. Niet dat ik zo goed was hoor, want zat niet zo heel stevig en had altijd een erg laag stijlcijfer. Maar ik deed het wel. Nu ben ik niet meer zo onbezonnen, denk veel meer over de risico's na. Maar ja, ben wel 35 jaar ouder en stijver natuurlijk...

!

**Geplaatst**: 12-11-18 17:17

Re: Topic van de week: Welke soort ruiter was jij als kind?

Geplaatst: 12-11-18 17:17

Goede oude tijd

De eerste maand was ik wel bang, maar ik begon ook op 5 jarige leeftijd, toen nog een jaar gewacht met lessen tot ik ik iets meer te zeggen had maar ook daarna wel 100 keer van die kutshetlander gevallen, maar ik was niet bang en stapte altijd weer op en dat heeft een goede basis gelegd voor nu gelukkig!
Ik denk dat dat een van de redenen is waarom ik handig ben en heen moeite heb met vreemde paarden.

Maar ben me wel meer bewust van de risico's die paarden met zich meebrengen en dan vooral in de omgang.

**Geplaatst**: 12-11-18 17:48

Re: Topic van de week: Welke soort ruiter was jij als kind?

Geplaatst: 12-11-18 17:48

Hier nooit bang geweest. Deed dingen waarvan mijn moeder een hart aanval kreeg en ik vond het prachtig. Tegenwoordig ben ik niet meer zo’n held. Ben er laatst flink afgevallen en sindsdien erg voorzichtig.

**Geplaatst**: 13-11-18 10:53

Geplaatst: 13-11-18 10:53

xTitanic schreef:
Heel stil maar deed altijd wat er van mij verwacht werd, nooit zagen of klagen gewoon: doen. Was ik gevallen? hup terug erop en doorgaan. Ook nooit echt bang geweest en nu durf ik nog steeds wat ik vroeger allemaal deed. Als ik 10 was ging ik 3 uur op wandeling met allemaal Fransen, beheerste de taal niet but who cares, ik mocht paardrijden

Heb ik op mijn 17e ook gedaan! En die meisjes die mee waren allemaal mij in het Frans proberen te vertellen hoe ik moest rijden. _O-

Terwijl ze zelf als zoutzakken op die paarden zaten.

**Geplaatst**: 13-11-18 11:19

Geplaatst: 13-11-18 11:19

ik had de luxe een eerste eigen pony te hebben op mijn 9e geleend van de buren omdat hun dochter er niet meer naar omkeek.Eigenlijk om haar schrik aan te jagen dat Daisy ineens weg was, na de zoveelste waarschuwing.

Dus kwam daisy bij ons op het gras omdat de grasmaaier kapot was "even" het gras op eten ongv3 dagen of zo....

.Maar er was wat meer gras en tja het buurmeisje gaf er geen bal om,ze was aan het puberen {:)-:(

. Hier ontstond door haar schuld de liefde van mijn leven....de paarden passie!.

Daisy was oud heel oud want ipv de geschatte 21 bleek ze na een bezoek van de D.A wel ongv35 jaar!
ze was lief trouw en droeg mij altijd de polder door.Wat er ook gebeurde ze was kalm en bleef kalm!
Zij was voor dan de perfecte pony voor mij om te leren, ik poetste en knuffelde graag en eigenlijk nog steeds. We deden veel gekke dingen, zo deed ik haar wel eens de trui van mijn grote broer aan!.Vlechten poetsen versieren alles in die trant!.En deed toen al aan grondwerk al wist ik niet eens wat dat was.

toen zij overleed aan leverbot, mocht ik niet meer een eigen pony maar wel naar de manage. Ik werd altijd op de lastigere ponys gezet en vond dat wel leuk maar ik had geen dressuur knobbel,vreselijk vond ik het rondjes rijden.Zo kreeg ik als eerste een buitenrittenkaart op de manage in 35 jaar. Maar ik vond het geweldig en de eigenaresse was echt blij met me want ik reed vaak de ponys van de handelaar buiten die wat moesten bijleren.
Springen crossen mennen heb ik toen echt geleerd,man wat ben ik haar dankbaar. Zij bracht mij begrip empatie en kennis bij voor de ponys.

en nog steeds ben ik meer een poetser/verzorger rijden kan/ mag niet meer door de reuma maar de liefde is er nog steeds. Wandelen ,mennen ,grondwerk,en penny xxl gedrag het is er nog steeds.
Dus ja geen technisch wonder , maar toch wel heel gedreven in het opleren rijden en mennen!
Ook het lol met je knol verhaal achterstevoren ongezadeld springen, wat dus echt meestal lukte over ongv 70 cm. zwemmen met de schimmel die wit moest worden en springen met bruun het trekpaard van onze buurman zijn broer.We hebben wat ranke bloedponys verslagen

.Zwarte piet die zenuwpees micky onder bedwang moest houden voor de sint!!!
Een heerlijke tijd en wat heb ik veel mogen leren, ookal was het niet rijdend!

( en mijn dochter die heeft dat dus ook voltige is haar ding , trots, onverschrokken kan ze de gekste capriolen en wat vindt mama dat eng!.Rijden is saai,dan moet je stil zitten zij heeft een vleugje add)

Nomineer dit bericht ×