Gaia heeft een punt, maar denk dat het niet alleen in de wedstrijd zelf zit. Maar ook in de fokkerij en training. Renpaarden zijn vaak thoroughbreds of kruising hiermee, en op steeds grotere schaal speelt hier misvorming van halswervels mee. Omdat er stug doorgefokt wordt met paarden met deze afwijking, want geld.... Grote namen binnen de fokkerij in Australië en Amerika proberen dit onderzoek in doofpot te houden, hier in Nederland was hengstenhouder er stomweg niet van op hoogte. Gevolg van een dergelijke afwijking is neurologische problemen. Gevolg is dat deze paarden meer moeite hebben met een race...en dus sneller verstappen, wat groter risico op oa gebroken benen geeft.
En daar de training bij optellend dat in ieder geval in Amerika de racepaarden veel te vroeg onder het zadel komen, terwijl hun skelet nog niet tegen deze belasting is bestand... Dan valt 1 x in de 2 jaar weer een gebroken been nog mee
Even voor de duidelijkheid: ik ben niet tegen racen an sich: heb genoten van verschillende metworstraces, en heb mensen gesproken die heel goed nadenken over de training en inzet van hun paarden in de paardenrace. Het kan fair.
Wat betreft de vergelijking met buitenritten: hoeveel recreatieruiters trekken 1 x per week hun paard uit de wei voor een bosrit van een paar uur? Ook dat geeft blessure, alleen niet per direct fataal...