Bokt.nl

yarrah schreef:

Ik heb doorgezet. Ik heb een superpaard en in de weken dat ik hem net had kon ik me geen beter paard wensen. Hij was nog hengst en net ingereden. Twee weken nadat ik hem gekocht had en heb laten castreren reed ik al alleen buiten met hem. Alleen dressuur wilde maar niet lukken ik kwam vaak met minder dan 160 punten thuis. Ik kreeg hem gewoon niet naar beneden. En moest naar beneden het gaf al rugproblemen. Vele instructeurs gehad, maar nageven, vergeet het maar. Totdat ik meedeed aan een clinic van Johan Hamminga. Met hele simpele tips lukt het. We zijn M1 met 8 winstpunten uiteindelijk geworden en vaak met een prijs thuis gekomen. Nu staan hij stil met een peesblessure. De dressuursport heb ik nu achter me gelaten. Ik heb een bijrijpaard die ik aan het omscholen ben dat vind ik een leukere uitdaging.


Maar ik denk dat er ook heel veel ruiters zijn die zichzelf overschatten en als het niet lukt de schuld bij het paard leggen.

geerke schreef:

ik heb nooit wedstrijdambities gehad...dus dan gaat het lang goed Wat komt dat blijft....het woord ''geen klik'' ken ik niet.Ik pas mij aan aan het paard,naar zijn kunnen.

geerke schreef:

ik heb nooit wedstrijdambities gehad...dus dan gaat het lang goed Wat komt dat blijft....het woord ''geen klik'' ken ik niet.Ik pas mij aan aan het paard,naar zijn kunnen.

geerke schreef:

ik heb nooit wedstrijdambities gehad...dus dan gaat het lang goed Wat komt dat blijft....het woord ''geen klik'' ken ik niet.Ik pas mij aan aan het paard,naar zijn kunnen.

Kyno schreef:

geerke schreef:

ik heb nooit wedstrijdambities gehad...dus dan gaat het lang goed Wat komt dat blijft....het woord ''geen klik'' ken ik niet.Ik pas mij aan aan het paard,naar zijn kunnen.

Had t zelf niet beter kunnen zeggen.
Mooi verwoord!!

hwn schreef:

Het hangt er allemaal vanaf hoe groot de liefde is... Heb hier al bijna 30 jaar paarden, maar behalve mijn pony indertijd geen enkel paard waar ik qua rijden de "klik" mee had. Geen probleem, dan maar fokken, bij momenten had ik soms 10 paarden staan. De microbe was aan het uitdoven, niet meer verder gefokt, fokproducten verkocht, en lege stallen verhuurd.

Er stond hier ook een pensionpaard, in het begin een schatje, maar niet evident om mee te rijden. Na een tijd werd ze echter hoe langer hoe zuurder en chagrijniger, zowel in rijden als in omgang. Staken, steigeren, aanvallen, bijten... Paard was van 2 tieners van 14 en 11 jaar, en toen die op dezelfde dag aangevallen werden door dat paard, moest ze natuurlijk weg. Eigenaars wilden haar in de springsport laten uitbrengen, maar ik vond dat geen goed idee: paard had met vorige eigenaars ook al 6 pensionstallen gehad (in 1 jaar tijd) en was voordien verwaarloosd en uitgehongerd. Dus heb ik haar - toen veel te duur - gekocht.

Daar stonden we dan: ik die al 15 jaar niet meer reed, zelfs schrik op een brave manegeknol, dus ik zag er eerder een grasmaaier/fokmerrie in (heb eigen hengst). Ik heb heel veel problemen gehad om haar vertrouwen te winnen. Dankzij mijn NH-lesgeefster had ik haar redelijk snel veilig in de omgang, al hadden we wel es een terugval. Maar zelfs als ze me weer es bont en blauw gebeten had, voelde ik geen woede. Wel verdriet, medelijden, en vooral een onvoorwaardelijke liefde, bijna zoals een moeder met haar kind.

Nu zijn we zo'n 4 jaar later, en haar gedragsproblemen bleken te komen van rugklachten. Ze is enkele jaren fijn soepel geweest, maar het vertrouwen herstellen was moeilijker, heeft toch een tweetal jaar geduurd denk ik. Nu heeft ze af en toe fysiek weer een terugval, maar waar ze vroeger erg chagrijnig reageerde, vertrouwt ze me nu als ik op een pijnlijke plek druk.

Ook in het rijden heb ik alle vertrouwen. Ik ben nooit een wandelruiter geweest, was ik te bang voor, en zij durfde wel steigeren en terugkeren naar huis en zo, maar nu ga ik zelfs bitloos op straat met haar. Vroeger werd ze met pessoabit gereden, nu bitloos of op simpel trensje, ik droom zelfs van haar ooit op halsring te rijden, alleen is ze hiervoor nog niet stuurbaar genoeg door haar scheefheid.

Als ik naar haar kijk, voel ik nog altijd diezelfde liefde als toen, maar in plaats van een paard met de oren in de nek, zie ik nu twee fier gepunte oortjes in mijn richting, een vrolijke hinnik, en een lieve zachte blik in de ogen, een paard dat me los volgt langs een vijandig paard, omdat ze weet dat ik haar bescherm. Ze was alles wat ik niet aankon, maar ze heeft me opgetild naar een hoger niveau, en de trots en voldoening zijn niet te beschrijven. "She's under my skin", zoals ze in het Engels zeggen, en haar pijn is ook mijn pijn, is emotioneel heel zwaar voor mij als ze weer ergens pijn heeft, het blijft een levenslange emotional rollercoaster. Maar door haar is de passie weer opgelaaid, binnenkort leg ik mijn examen sportmassage af, zal ik weer pensionstal beginnen, hoop ik hier clinics te organiseren voor het fysiek en mentaal welzijn van paarden, terwijl anders de paardenpassie een stille dood zou gestorven zijn.

Phoeh, lang verhaal geworden, hopelijk vindt iemand de moed om het helemaal te lezen.

sjattukuh25 schreef:

Ook ik zit met het dilemma stoppen of doorgaan. Er is nog nooit een dier van mij herplaatst op basis van zijn karakter cq gedragingen of zoals vele het hier noemen de klik die er niet is. Ik heb altijd gezegd, ik pas me aan en accepteer het dier zoals het is dan werkt het wel degelijk. Echter na het overlijden van mijn ruin vorig jaar kan ik moeilijk accepteren dat ik nu een paardje heb dat voor de geringste scheet bang is ook al heeft hij het meerdere malen gezien.Ik probeer door te zetten daar hij nog ontzettend jong is maar tegelijkertijd besef ik me ook dat zelfs hij met zn leeftijd veel onder handen is en toch niet gewend raakt aan bepaalde dingen. Ga je door met als hoop het gaat over en verbetert wat ook weer als gevolg kan hebben dat het niet verbetert en juist doordat je zo gehecht bent aan m hem moeilijk kan verkopen. Of verkoop ik hem tijdig waardoor ik nooit zal weten of hij daadwerkelijk verandert is of juist niet en de keuze juist goed was? bij het maken van dergelijke beslissing wil ik natuurlijk ook dat mijn gevoel goed is en ik ben never nooit niet iemand geweest van opgeven, maar eerlijk waar het knaagt en demotiveert als ik zie dat mijn ruin maar niet vooruit gaat als het gaat om zijn gevoelig voorkomen en zijn reageren daarop.

De vraag is dan, heb ik gewoonweg een gevoelig paard of zal dit echt wel over gaan, het antwoord moet ik schuldig blijven waardoor ik dus met een dilemma zit en niet weet wat wijsheid is. De tijd zal het leren.

HTM schreef:

Je paard is gekruist met een fries, dus het gedrag wat je omschrijft zal blijven.
Ik heb zelf een Fries X KWPN en die deed precies het zelfde.
Inmiddels is het paard 10 (kreeg heb toen die 2 was) en nog steeds kan die ineens doodstil gespannen blijven staan.
Op dit moment heb ik ook een fries kruising van een klant staan die doet precies het zelfde.
Keihard snuiven, stil blijven staan als ze iets eng vindt, en dat is best veel

jasmijn78 schreef:

HTM schreef:

Je paard is gekruist met een fries, dus het gedrag wat je omschrijft zal blijven.
Ik heb zelf een Fries X KWPN en die deed precies het zelfde.
Inmiddels is het paard 10 (kreeg heb toen die 2 was) en nog steeds kan die ineens doodstil gespannen blijven staan.
Op dit moment heb ik ook een fries kruising van een klant staan die doet precies het zelfde.
Keihard snuiven, stil blijven staan als ze iets eng vindt, en dat is best veel

Ik vraag mij af of dat in het paard of de kruising zit. Volgens mij zit het gewoon in de opvoeding/africhting. Dan ben je als ruiter niet snel/handig genoeg om te voorkomen dat je paard stil gaat staan en zijn aandacht bij jou te houden.

Of je een paard moet houden of verkopen begint met kritisch naar jezelf kijken; ben je handig genoeg om een probleem op te lossen of gaat het boven je macht? Eigenlijk begint het al voor de aanschaf; als je hogere dressuurambities hebt, moet je geen draver kopen. Als je graag wil springen moet je geen fries nemen. En als je weinig ervaring hebt is een jong/heet/sensibel paard meestal ook geen goed idee.

Als je je verstand gebruikt dan heb je hele grote kans dat die 'klik' er vanzelf komt.

HTM schreef:

Was afgelopen zaterdag op een Friezen wedstrijd, zat bij de ring waar het M1 tot ZZ licht verreden werd.

HTM schreef:

Het kijken en stoppen komt vanuit het Fries bloed.

HTM schreef:

Alleen moet je als ruiter hiermee om kunnen gaan.

HTM schreef:

Ik heb ook moeten leren, en ben dat samen met het paard gaan doen.
Maar je moet dit willen, en de tijd voor willen nemen en niet iedereen wil dit.