Bokt.nl

**Geplaatst**: 21-02-14 10:04

Geplaatst: 21-02-14 10:04

Lisaapee schreef:
Haha nou ik durf eerlijk te zeggen dat ik wel jaloers kan zijn hoor!
Als iemand van je 'wint' (gaat natuurlijk om je eigen prestatie) en diegene
krijgt alles net even wat makkelijker, dan denk je soms toch, goh had ik dat maar.
Inderdaad het hele jaar een binnenbak, of een heel goed team om je heen.
Eigenlijk heel slecht want je moet maar denken, voordat je alles alleen doet kom je al een heel eind

En soms irriteer ik me aan mensen van mijn leeftijd die nog alles door pappie laten betalen.
Komen ze weer met de nieuwste laarzen aanzetten. En trots dat ze zijn om het te showen.
Dit is dan weer geen jaloezie maar meer afgunst. Met andersmans geld te koop lopen.
Dat je denkt; goh ja daar zou ik 50 uur voor moeten werken met mijn studentenbaantje van 6 euro per uur Ik zou denk ik 100x zo trots met zulke zelf verdiende laarzen omlopen.

Hoe weet je dat ze het makkelijker hebben?

**Geplaatst**: 21-02-14 10:07

Geplaatst: 21-02-14 10:07

Jaloers nee zeker niet,
Ik voel mij vooral onzeker als ik betere ruiters zie rijden.
Als hun winnen geef ik ze wel een applaus, ik snap die afgunst nooit echt.
Hun trainen net zo hard als wij dus ik gun het ze wel.

**Geplaatst**: 21-02-14 10:08

Geplaatst: 21-02-14 10:08

Ik ben meer jaloers op mijn oude "ik" dan op andere ruiters.
Voorheen kon ik veel beter wegrijden op paarden en nu heb ik moeite met alles (door medische geschiedenis helaas. ...)

Ik heb nu een arabo fries onder zadel, braaf ding niet spectaculair lopen ofzo maar zal echt nooit jaloers zijn op andere omdat zij een "beter" paard hebben.
Ik heb het ook niet breed, dus eens per maand les, keihard moet sparen voor een trailer en het geeft mij juist meer voldoening als ik dingen op die manier bereik dan dat ik het voorgeschoteld krijg.
En ja er zijn nu eenmaal ruiters met meer talent, talent die ik schijnbaat niet heb, jammer dan

**Geplaatst**: 21-02-14 10:08

Geplaatst: 21-02-14 10:08

ceasario schreef:
Jaloezie in dit wereldje heeft volgens mij meer te maken met eigen falen en daar derde de schuld van geven..

Het is toch bezopen dat sommige, de ouders veroordelen dat zij niet uit een "rijke"-decadente-familie komen.

Wat weer met een minderwaardigheidscomplex te maken heeft.

Dit ben ik niet met je eens hoor

Je hoeft niet altijd alleen maar jaloers te zijn omdat iemand het beter doet.
Als jij 190 punten haalt en die ander 191 heb jij niet gefaald toch? Toch kan je best jaloers zijn....
Hoe kan diegene met 191 er nu voor zorgen dat jij gefaald hebt?
Je rijdt toch altijd nog zelf op je eigen paard

Een ouder die elke keer braaf hun kind naar de manege brengt om in een binnenbak
te kunnen rijden hoeft echt niet rijk te zijn. Toch kun je daar best jaloers op zijn
wanneer je zelf geen binnenbak hebt...

@Ayasha, bovenstaande bedoel ik bijvoorbeeld met makkelijker

Vaker of het hele jaar rond kunnen trainen waardoor de prestaties ook beter zijn etc.

**Geplaatst**: 21-02-14 10:10

Re: Blog: Jaloezie in de dressuursport? Kwestie van gunnen?

Geplaatst: 21-02-14 10:10

Je ziet niet hun hele leven, je weet niet of dat makkelijker is, misschien zouden ze je zo die binnenbak geven om in jouw schoenen te staan.

Het hele probleem met mensen in het algemeen en dus ook met ruiters is dat ze te veel voor anderen denken.

**Geplaatst**: 21-02-14 10:12

Geplaatst: 21-02-14 10:12

Ayasha schreef:
Je ziet niet hun hele leven, je weet niet of dat makkelijker is, misschien zouden ze je zo die binnenbak geven om in jouw schoenen te staan.

Het hele probleem met mensen in het algemeen en dus ook met ruiters is dat ze te veel voor anderen denken.

Amen $_/-\o_$

**Geplaatst**: 21-02-14 10:14

Re: Blog: Jaloezie in de dressuursport? Kwestie van gunnen?

Geplaatst: 21-02-14 10:14

Ik geef tenminste eerlijk toe dat ik deze gedachtes soms heb

Zit al lang genoeg in de paardenwereld om te weten dat ruiters echt geen heilge
boontjes zijn hoor haha

En ik dus ook niet!

**Geplaatst**: 21-02-14 10:16

Geplaatst: 21-02-14 10:16

Ayasha schreef:
Jaloers? Nee... Ik Benijd mensen wel eens om hun mogelijkheden maar corrigeer mezelf vaak ook meteen weer. Het is niet al goud dat blinkt. maar jaloezie en niet gunnen? Als je zo begint kan wedstrijd rijden niet leuk zijn.

Ik geef ook toe dat ik mensen wel eens benijd. Maar dan pakt al snel mijn verstand het over dat me zegt dat ik niet alles weet en dat ze misschien wel helemaal niet te benijden zijn.

En het komt eigenlijk nooit tot jaloezie of niet gunnen...
Ik heb uiteindelijk ook geen klagen. Ik heb het best leuk voor mekaar voor mezelf (nee ik heb geen binnenbak of andere luxe en Anky zal er beslist niks mee kunnen maar heb wel een eigen stukkie grond waar we een stukje omgeploegd hebben tot piste.) en dat voldoet prima voor mij.
En misschien, heel misschien (ik weet het niet maar het kan) zijn er mensen die daar jaloers op zijn... Maar volgens mij ben je dan gewoon een beetje jezelf te kort aan het doen als je zo bent. Je kan ook gewoon blij zijn met wat je wél hebt, dan is het leven ineens een stuk leuker!

Laatst bijgewerkt door Ayasha op 21-02-14 10:19, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 21-02-14 10:19

Re: Blog: Jaloezie in de dressuursport? Kwestie van gunnen?

Geplaatst: 21-02-14 10:19

Precies, gewoon toegeven dat je het wel eens denkt is toch geen ramp

Het is maar net hoe je er vervolgens mee omgaat / wat je met die gedachtes doet.

**Geplaatst**: 21-02-14 10:20

Re: Blog: Jaloezie in de dressuursport? Kwestie van gunnen?

Geplaatst: 21-02-14 10:20

Klopt. En dat bedoel ik juist, mensen gaan dan denken dat anderen het zoveel makkelijker heeft, maar wie weet wat er allemaal speelt.

En tuurlijk, het kan ook gewoon zo zijn, dat die persoon het makkelijker heeft... Dat is dan des te leuker voor die persoon, daar kan je naar verlangen en dat kan je benijden (wat alleen maar zal zorgen dat je gemotiveerd bent om dat ook te willen) maar om die gevoelens nu jaloezie en "niet gunnen" te laten worden...

**Geplaatst**: 21-02-14 10:29

Geplaatst: 21-02-14 10:29

Een stukje jaloezie hoort erbij als je prestaties wilt neerzetten. Dit past gewoon bij de sportmentaliteit. Dit geldt toch ook voor gezonde spanning.

**Geplaatst**: 21-02-14 10:57

Geplaatst: 21-02-14 10:57

Inmiddels kan ik alles heel goed relativeren en besef ik dat het gras bij de buren echt niet groener is. Als ik nu terugkijk naar vroeger voel ik veel meer vrede als dat ik toen voelde. Ik kon als jong meisje echt wel jaloers zijn maar dat gaf me ook motivatie en doorzettingsvermogen. En ja, dat zijn negatieve emoties, dat klopt. Maar die geven vaak wel die drive om door te gaan en het laatste te geven. Dat hoort wel bij een sportmentaliteit. Ik vond de wereld vaak niet eerlijk, zo'n calimero-gevoel. Waarom hebben zij wel een binnenbak en elke dag les? En waarom moet ik buiten rijden in de zeikregen en 6 dagen alleen aanprutsen voor ik weer les heb??? :')

Nu zie ik dat ik al heel bevoorrecht was dat ik een buitenbak had en elke week kon lessen, en dat ik sowieso zo'n paard te rijden heb gehad. Maar door je gedrevenheid en motivatie kijk je alleen maar naar mensen die het beter hebben dan jij. Terwijl het juist zo'n openbaring is als je kijkt naar mensen die het minder hebben en je vrede kan hebben met je eigen situatie.

Mocht ik ooit weer gaan rijden/wedstrijdrijden dan denk ik wel dat ik er heel anders insta dan vroeger. Maar dat ligt ook aan de doelen die je jezelf stelt. En de verwachtingen die je jezelf oplegt.

**Geplaatst**: 21-02-14 10:58

Re: Blog: Jaloezie in de dressuursport? Kwestie van gunnen?

Geplaatst: 21-02-14 10:58

Maar "jongeren" hebben sowieso vaak het "de wereld is niet eerlijk" gevoel. Hoort een beetje bij de ontwikkeling.

**Geplaatst**: 21-02-14 10:59

Geplaatst: 21-02-14 10:59

Ayasha schreef:
Maar "jongeren" hebben sowieso vaak het "de wereld is niet eerlijk" gevoel. Hoort een beetje bij de ontwikkeling.

klopt.

**Geplaatst**: 21-02-14 11:01

Geplaatst: 21-02-14 11:01

Ik sta het mezelf niet toe, ik vind het ook niet gezond en ook niet horen bij sport. Het is een menselijke emotie, het overkomt iedereen wel eens, maar het is aan jezelf wat je ermee doet.

**Geplaatst**: 21-02-14 11:05

Re: Blog: Jaloezie in de dressuursport? Kwestie van gunnen?

Geplaatst: 21-02-14 11:05

Ben nog nooit jaloers geweest want ik heb altijd voor me zelf gereden met mijn merens en blij als ik winst reed. Ik spiegel me aan mijn eigen prestaties en niet aan die van anderen. Wel een keer meegemaakt toen ik eerste was geworden met hoge punten en de rest ver achter me liet, dat paar jonge meiden echt woedend vloekend wegliepen want dat kon toch niet dat die merens met de eerste prijs er vandoor ging. "Wat dacht de jury wel niet". Daar was ik toen wel wat beduusd over als ik heel eerlijk ben en vond dat ook niet leuk.

**Geplaatst**: 21-02-14 11:15

Re: Blog: Jaloezie in de dressuursport? Kwestie van gunnen?

Geplaatst: 21-02-14 11:15

Jaloezie in je directe omgeving is iets natuurlijks. Vooral in de wedstrijdsport. Je hebt waarschijnlijk heel erg je best gedaan, veel getraind en geoefend. En als dan iemand met gewoon een beter paard komt opdagen, tuurlijk wordt je jaloers als het bij iemand van het makkelijke af blijkt te gaan. Pff, dat heeft iedereen wel eens gehad.

‘Good sportmansship’ is dan ook niet ‘niet jaloers worden’ maar om hiermee op een goede manier om te gaan. Iemand een hand te kunnen geven naar je verlies. Daarom vind ik de referentie naar Edward ook een beetje vreemd in deze context. Want ik denk dat de ruiters die direct tegenover gezet worden ook wel te maken krijgen met jaloezie. Hallo, ik zou balen als een stekker als Edward Gal opeens tijdens een wedstrijd zou verschijnen waar ik rij. Dag kans op een prijs...

Ikzelf heb er wel ook af en toe ‘last’ van. Maar ik ben ook niet te beroerd om toe te geven dat iemand gewoon beter was dan mij die dag. Gewoon weer het stokje oppakken en doorgaan. Het is en blijft een sport (vooral met wedstrijden) en een competitief gedrag, zoals jaloezie, hoort er gewoon een beetje bij.

**Geplaatst**: 21-02-14 11:28

Geplaatst: 21-02-14 11:28

Ik ben wel eens jaloers ja op waar veel mensen mee weg komen. Om te zien dat iemand zijn paard in losrijring helemaal naar de klote slaat en vervolgens met 3 winst eerste word. Terwijl ik zelf om 1 tik bij de jury geroepen werd. Jaloers zijn op de rest heb ik eigenlijk niet, zolang de score maar eerlijk is. Uiteindelijk rij ik toch voor mijzelf en maak ik toch keuzes die daar invloed op hebben. Zo heb ik geen binnenbak en kan met zware winter niet rijden. Maar nog zou ik mijn heerlijke plek niet opgeven voor een stal met binnenbak. Net zoals dat ik niet regelmatig op wedstrijd kan door studie en vervoer. Het zijn allemaal uitkomsten van de keuzes die we maken.
Tuurlijk benijd ik wel mensen die alles aangereikt krijgen en er zelf niks voor hoeven te doen. Maar of die even veel lol hebben of net zo blij zijn met een prijs vraag ik mij soms wel af. Soms zie ik wel eens jonge kinderen met prestatie gerichte ouders, en ik kan nou niet zeggen dat die kinderen er altijd happy uit zien. Dan heb ik eerder medelij dan dat ik mij jaloers voel.
Ik rij tegenwoordig gewoon lekker voor mijzelf en probeer meer te genieten dan jaloers te hoeven zijn. Al word ik soms nog vuil aangekeken wanneer ik iemand succes wens richting de wedstrijdring. Alsof ze bang zijn dat ik bijt of het cinisch bedoelde. :')

**Geplaatst**: 21-02-14 11:34

Geplaatst: 21-02-14 11:34

Ik geef eerlijk toe dat ik wel makkelijk jeloers kan worden. Maar vooral op mensen die dicht bij me staan maar ook niet te dicht bij.

Op onbekende mensen ben ik niet jaloers, en op beste vriendinnen ook niet. Maar dat ertussen. Het heeft er ook mee te maken met wie je moet concurreren. Toen ik nog mijn pony had en ik geen wedstrijden kon rijden vanwege het geen vervoer hebben, was ik zeker jaloers op het meisje bij ons op stal die elke keer met de eerste prijs thuis kwam. Ik vond dat gevoel verschrikkelijk. Ik ben toen gewoon met haar gaan kletsen terwijl we met onze ponies liepen, en bleek het dat zij jaloers was op mij. We hebben ontzettend zitten lachen.
Uiteindelijk mocht ik zelf op wedstrijd en kwam ik elke keer in de prijzen terug. Zo zul je maar zien dat als je jaloezie niet over je heen laat komen, goede dingen ook bij jou zullen gebeuren. Na het kletsen samen gunde ik elke oranje lint aan haar. Nu vind ik haar echt een super lief meisje en ik hoop dat ze ver komt!

Helaas raakte mijn pony kreupel na 4 wedstrijdjes door artrose. Ze moest met pensioen en op dat moment was ik jaloers/verdrietig omdat ik altijd zo veel voor haar doe en hard werk voor mijn pony. Een ander meisje bij mij op stal kwam maar 1 keer in de 1 of 2 maanden en haar pony is nog volop gezond. Ik vond het oneerlijk. Maar als ik nu terug denk, vind ik het belachelijk van mezelf :')

, ik had een geweldige tijd met mijn pony en nu mag ze lekker paard zijn.

Ik heb nu een nieuw paard waar ik zeker trots op mag zijn. Ik ben echt lang niet jaloers geweest omdat ik gewoon mijn eigen dingetje deed. Ik was de enige tienermeisje bij ons op stal met een paard de anderen hadden ponies. Dus als ze terug kwamen van de wedstrijd was ik super blij voor ze als ze het goed hadden gedaan.

Nu heeft een goede vriendin van mij mijn lievelingspaard gekocht die ik eerst mocht overnemen van die oude eigenaaresse (Lang verhaal, uiteindelijk hebben we hem niet kunnen kopen omdat de prijs was veranderd naar veel te veel, dus heb ik nu een andere lieve merrie gekocht). Nou, zij heeft dus mijn lievelingspaard die ik wilde en hij is de allerliefste paard, loopt geweldig en ik kon echt ver met hem komen. Dat zei iedereen tegen mij. Nou je zult het al weten, ik ben een beetje jaloers. Neem me niet verkeerd, ik ben super blij voor het paardje en voor mijn vriendin, maar als ik hun zie rijden vind ik het soms minder leuk. Want hij was altijd mijn lieveling. Maar dat zal je altijd hebben in de paardenwereld.
Ik kan wel eerlijk zeggen dat ik goed met jaloezie om kan gaan. Het wordt altijd opgelost van mijn kant. Alleen vind ik het deze keer wat lastiger haha. Dat zullen jullie wel begrijpen denk ik.

Ik ga het zo aanpakken: gewoon naar mijn eigen merrie kijken. Het enige wat ik écht niet kan uitstaan is dat haar paard voor iedereen lekker naar beneden loopt (Hij wordt op Prix St. George niveau getraint maar is niet uitgebracht) en mijn merrie het op lage niveau moeilijk vindt om lang en laag te lopen. (Mijn merrie heeft ZZ-licht gelopen en op dat niveau lopen ze wat hoger maar nog steeds loodrecht. Op laag niveau vinden ze dat niet mooi. Lekker lang en laag willen de jury’s zien. Het is dus een klus om dat voor melkaar te krijgen maar dat is de kunst van paardrijden.) De rest maakt me niet uit. De reden waarom ik dit wat moeilijker vind te accepteren is omdat ik hiervoor al een pony had met een ontspanningprobleem en nu heb ik het voor mijn gevoel weer te pakken (is waarschijnlijk niet zo’n probleem, ligt meer aan mij dan aan mijn merrie). Dus wat ik ga doen is gewoon hard werken aan het ontspannen rijden met mijn merrie. Dan komt het vanzelf goed.

Hebben jullie misschien tips voor mij om me te helpen tegen deze jaloezie?

**Geplaatst**: 21-02-14 11:34

Geplaatst: 21-02-14 11:34

Jampuppy schreef:
Jaloezie in je directe omgeving is iets natuurlijks. Vooral in de wedstrijdsport. Je hebt waarschijnlijk heel erg je best gedaan, veel getraind en geoefend. En als dan iemand met gewoon een beter paard komt opdagen, tuurlijk wordt je jaloers als het bij iemand van het makkelijke af blijkt te gaan. Pff, dat heeft iedereen wel eens gehad.

‘Good sportmansship’ is dan ook niet ‘niet jaloers worden’ maar om hiermee op een goede manier om te gaan. Iemand een hand te kunnen geven naar je verlies. Daarom vind ik de referentie naar Edward ook een beetje vreemd in deze context. Want ik denk dat de ruiters die direct tegenover gezet worden ook wel te maken krijgen met jaloezie. Hallo, ik zou balen als een stekker als Edward Gal opeens tijdens een wedstrijd zou verschijnen waar ik rij. Dag kans op een prijs...

Ikzelf heb er wel ook af en toe ‘last’ van. Maar ik ben ook niet te beroerd om toe te geven dat iemand gewoon beter was dan mij die dag. Gewoon weer het stokje oppakken en doorgaan. Het is en blijft een sport (vooral met wedstrijden) en een competitief gedrag, zoals jaloezie, hoort er gewoon een beetje bij.

De vergelijking met Edward gaat er om dat hoe meer de ruiter vergelijkbaar is met jezelf, hoe sneller gevoelens als jaloezie en afgunst tevoorschijn komen.

Wat ik veel tegenkom in de discussie is de vergelijking met iemand waar je direct tegen moet rijden, maar dit gaat ook over als iemand goed presteert zonder dat je daar direct tegen hebt gereden. Dus als je stalgenoot blij door de stal loopt met een oranje rozet en dikke punten terwijl jij helemaal niet op wedstrijd bent geweest. Dan heb je niet verloren van diegene, maar toch kan het zo zijn dat je dan stiekem even baalt. Dat heeft er dan mee te maken dat je het winnen van die ander reflecteert op jezelf. Dat is de essentie van het verhaal.

**Geplaatst**: 21-02-14 11:47

Geplaatst: 21-02-14 11:47

Jaloers zijn zit in elk mens.
We rijden wedstrijden om te presteren en dat is heel gezond.
Ik vind alleen de opmerkingen van mensen dat zij met een B pony /paard tegen iemand moesten waar het beestje al Z gelopen had maar starten in de B niet fijn vinden.

Ik vind dat talent niet te koop is daarmee bedoel ik dat het niet zo is als je een paard/pony koopt die al Z gelopen heeft het ook met jou doet.
Dat ligt wel aan jou rijkunsten en hoe je ermee geholpen wordt.

Wij hebben zelf gekozen voor paard/pony die groen waren en vinden dat het mooiste maar is ook best wel moeilijk omdat het soms even wat langer duurt maar als je dan een mooie protocol krijgt ben je zo trots dat op dat moment de prijs er niet meer toe doet.

**Geplaatst**: 21-02-14 11:54

Re: Blog: Jaloezie in de dressuursport? Kwestie van gunnen?

Geplaatst: 21-02-14 11:54

ik ben ook wel eens jaloers maar wel op een gezonde manier.
Ik gun iedereen zijn of haar winstpunten.
Mijn stalgenoot waar ik het goed me kan vinden en ik rijden beiden wedstrijden op paarden die van de staleigenaresse zijn.
Als zij een winstpunt binnensleept ben ik juist blij voor haar en andersom is dat ook zo.
Wij zijn geen concurenten van elkaar en zullen dat ook nooit worden ook al moeten we in de zelfde klasse en zelfde groep starten.
Rijd zij meer punten dan mij dan heeft zij dat ook verdient en andersom ook.
Ik ben wel eens jaloers op mensen die al op hoger niveua rijden maar dan in de zin van goh waarom ben ik daar nog niet en zo ik dat ooit ook kunnen, maar niet op een verkeerde manier jaloers dus

**Geplaatst**: 21-02-14 12:00

Geplaatst: 21-02-14 12:00

wph1 schreef:
Ik vind dat talent niet te koop is daarmee bedoel ik dat het niet zo is als je een paard/pony koopt die al Z gelopen heeft het ook met jou doet.
Dat ligt wel aan jou rijkunsten en hoe je ermee geholpen wordt.

Nee talent is niet te koop maar succes wel.

En daarom is er in de paardensport ook meer jaloezie dan bij het schaatsen bijvoorbeeld. Iedereen heeft hetzelfde pak en dezelfde schaatsen en daarom is de sport eerlijker.
Door een heel goed paard te kopen, veel les te nemen en de trainingsomstandigheden optimaal te maken, kan je succes in de paardensport kopen. En daar komt ook een groot stuk jaloezie vandaan. Met veel geld kan je dus veel bereiken in de paardensport. En nee, dat is niet eerlijk, dat klopt. Maar het is wel zo.

**Geplaatst**: 21-02-14 12:02

Geplaatst: 21-02-14 12:02

Ayasha schreef:
Je ziet niet hun hele leven, je weet niet of dat makkelijker is, misschien zouden ze je zo die binnenbak geven om in jouw schoenen te staan.

Het hele probleem met mensen in het algemeen en dus ook met ruiters is dat ze te veel voor anderen denken.

$_/-\o_$

**Geplaatst**: 21-02-14 12:05

Geplaatst: 21-02-14 12:05

Citaat:
We zijn goed genoeg zoals we zijn. We doen ons best, proberen een goede ruiter en baas voor ons paard te zijn. We proberen te genieten van de sport, allemaal op onze eigen manier. En weet je wat, dat is goed genoeg.

Dit stukje vind ik echt pure onzin. Als het goed genoeg is zoals het is, "je het tenminste maar probeert", dan kom je mijns inziens nooit verder. Als iemand daar tevreden mee is, is dat natuurlijk prima, maar ik zit zo niet in elkaar. Ik rijd wedstrijden om te winnen en baal dus als ik niet win. Dan ben ik niet zozeer jaloers op de winnaar, maar geeft het me wel een extra drive om te zorgen dat ik die persoon er de volgende keer wel uitrijd.

Ik kwam van de week een mooie column hierover tegen:

http://www.nusport.nl/thijs-zonneveld/3 ... unnen.html

Hoewel wij gewoon volk geen topsport beoefenen, kan ik de mentaliteit wel begrijpen.

Iets waar ik wel moeite mee heb, is als ik combinaties zie die duidelijk hun zaakjes niet in orde hebben, toch met royale punten weglopen. Wanneer ze dan zelf aangeven dat het onverdiend is, a la, maar mensen die dan denken dat het terechte punten zijn...dan moet ik toch wel op m'n tong bijten. Dat is een soort rechtvaardigheidsgevoel. Misschien zou je kunnen zeggen dat het op een bepaalde manier jaloezie is, maar ik zou niet met ze willen ruilen.

Nomineer dit bericht ×