Bokt.nl

**Geplaatst**: 26-09-13 22:19

Geplaatst: 26-09-13 22:19

vroeger vond ik het altijd heel jammer dat mijn ouders niets met paarden hadden. (want als mama en papa nou ook van paarden hielden, dan mocht er vast wel een pony in de tuin). ze hebben we wel goed gesteund, vooral financieel maar ook met wedstrijd ofzo was sowieso mijn moeder er altijd.

Ik ben er echt tevreden over, natuurlijk als ik een eigen paard had gehad, was ik nu 'verder' geweest. maar ik moet al blij zijn dat ik op paardrijles mocht toch?

**Geplaatst**: 26-09-13 22:21

Geplaatst: 26-09-13 22:21

bingone: Jij en ik denken er blijkbaar voor een groot deel hetzelfde over. Als mijn dochter thuis is heeft ze ook de zorg. Ik wil helpen maar zij mag meehelpen en aangezien ze 16 is is het ook fijn dat ze via haar baantje mee betaald. Dat doet ze ook en daar werkt ze keihard voor en dat is voor mij belangrijk wat betreft haar werkelijke motivatie. Kinderen die alles van hun ouders laten afhangen komen ook niet ver. Ze moeten er echt zelf ook voor werken.

**Geplaatst**: 26-09-13 22:31

Re: Blog: De invloed van ouders op het rijden van hun kinderen

Geplaatst: 26-09-13 22:31

Ik bemoei me nergens mee. Mijn zusje, dus voor mijn dochter tante, helpt, coacht en begeleidt haar op stal en op wedstrijd. Het geeft strijd en spanning als ik me ermee bemoei. Zo sta ik regelmatig mijn zusje in te fluisteren wat ik fout zie gaan, zodat zij haar kan corrigeren. Dan luistert ze en dat waardeert ze. Van mij echt niet. Dat bevalt iedereen prima en zo gaat het goed. Ik ga wel altijd mee op wedstrijd trouwens. En zolang dochterlief nog steeds graag SGW Vlietlanden wil rijden vanwege de lekkere broodjes hamburger daar en Broekelo vanwege de broodjes kaas (geloof ik), gaat het blijkbaar niet alleen om presteren, haha!

**Geplaatst**: 26-09-13 22:36

Re: Blog: De invloed van ouders op het rijden van hun kinderen

Geplaatst: 26-09-13 22:36

Mijn vader is in het begin heel fanatiek geweest. In zijn jonge jaren heeft hij zelf veel gesprongen en hoe heter de pony's waren hoe beter hij het vond. 'Helaas' ben ik het tegenovergestelde en was mijn eerste pony niet zo succes en is mijn spring carrière nooit verder gekomen dan een rondje B springen t/m hindernis 4 _O-

.
Papa heeft zich erbij neer gelegd en is de beste groom die je je kan wensen.
Druk heeft hij nooit op mij gelegd, maar hij heeft mij wel erg gemotiveerd.

Zonder mijn papa was ik gestopt met rijden. Ben hem ontzettend dankbaar dat hij mij min of meer verplicht heeft om weer een paard te kopen.

**Geplaatst**: 26-09-13 22:50

Geplaatst: 26-09-13 22:50

Het doet best pijn als je je hobby niet met je ouders kan delen... Mijn broertje en ik hebben er beide last van ondanks dat we hele verschillende hobby's hebben. $:\$

Het zijn toch keer op keer steken die je voelt, als ik dan om me heen kijk.. Die jonge kinderen en ouders die met elkaar teuten, later de wat oudere meiden / jongens van mijn leeftijd met pa of ma op concours (of beide mee), samen in spanning afwachten op de punten... Of zelfs de (in mijn ogen (ben 22)) de oudere dames / heren waarbij pa en/of ma nog net zo fanatiek mee helpen en genieten. Tja dat doet pijn..

Ik mis het wel behoorlijk dat ik het altijd in mijn eentje heb moeten doen en nog altijd doe.. Zelfs de financiële steun is er niet, ja ik mocht vroeger op paardrijles en op mijn 15e heb ik een jaar bij de pony's gestart. Maar toen was het afgelopen, het werd te duur en het kon niet meer. Van af toen ben ik alles zelf gaan betalen, tijdje minder gereden en op mijn 18e heb ik mijn eigen paard aangeschaft.. Er komt een hele hoop bij kijken, maar stiekem ben ik toch ook wel een beetje 'trots', maar toch die pijn dat je niks met je ouders kan delen..

Gisteren had ik een 3e plaats op concour, mijn eerste prijs met mijn eerste eigen paard, je kunt je misschien wel voorstellen dat ik trots en super blij was! Heb hem als 1,5 jarige gekocht, en het is toch wel een soort mijlpaal zeg maar. Je werkt er zo hard voor, voor een ander stelt het misschien niet veel voor maar ik was (en ben nog steeds

) super blij. Maar thuis was het gisteravond alleen een; "Wat goed!" "Gefeliciteerd!" word er héééél even over gepraat, mag ik hééél even vertellen hoe het was en dan moet ik ook een keer ophouden (zeggen ze niet, maar je merkt gewoon dat ze niet geintresseerd luisteren).

Tja, het is lastig.. Ouders die helemaal niet betrokken zijn als ouders die veel te betrokken zijn, het is beide niet goed.

In mijn ogen is het goed als ouders laten merken dat ze achter de hobby (wat die ook mag zijn!) van hun zoon / dochter staan. Dat ze stimuleren & motiveren, er kansen gecreëerd worden maar inderdaad oppassen voor die druk. Het is verschrikkelijk voor een kind om je ouders teleur te stellen. Dat wil je niet..

Laatst bijgewerkt door _Marinke_ op 26-09-13 22:55, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 26-09-13 22:54

Geplaatst: 26-09-13 22:54

Ik ben mijn ouders heel dankbaar!
Ze hebben pas een paard voor me gekocht toen ik er aan toe was. Daarvoor altijd manegelessen gereden.
Mijn moeder heeft vroeger lang gereden en mijn vader had niks met paarden.
Ze helpen ontzettend goed mee, ze zijn oprecht geïnteresseerd en vragen iedere avond hoe het rijden was.
Het fijne is dat bij wedstrijden en lessen mijn mening altijd telt en ze dat respecteren. Ze hebben nooit druk op me gelegd en ik rijd nu wedstrijden omdat ik dat zelf wil. Van mijn ouders had ik ook gewoon mogen gaan boscrossen.
Mij vader is inmiddels dol op ons paard en chauffeurt en leest met veel liefde voor op wedstrijden. Mijn moeder kijkt meer en vind wedstrijden altijd spannend en leuk.

**Geplaatst**: 26-09-13 23:03

Geplaatst: 26-09-13 23:03

Tja, een pony is nou eenmaal geen racefiets die je probleemloos in de garage kan laten staan. Ik als ouder eis wel dat ze goed voor hun pony zorgen. In dat opzicht leg ik ze wel druk op. Maar daar krijgen ze ook verantwoordelijkheidsgevoel van. Met rijden idem. Een pony heeft gevoel. Als ik zie dat er met de rijderij echt fouten insluipen en de pony vervolgens op de kop krijgt kan kind echt een fikse uitbrander van me verwachten. En daar worden kinderen niet minder van. Ze leren juist verantwoording te nemen voor hun daden en dat je als je iets wilt daar ook voor moet werken en je zult moeten plannen.

Een paar weken geleden had mijn jongste haar eerste dressuurproefje. Onderling, bij de club. Is ze een week zenuwachtig voor geweest omdat ze bang was om af te gaan. De dag voor de wedstrijd was ze gewoon ziek van de zenuwen. En ja, dan ben ik een streberig moeder die haar echt verplicht om wel te gaan. Ze was er aan toe om die zenuwen de baas te worden en rijtechnisch kon ze het prima. Achteraf was ze super trots op het behaalde resultaat en wil ze de volgende keer ook weer meedoen. Zal ze vast weer zenuwachtig zijn maar krijgt ze van mij wel weer die laatste push om zich daar toch overheen te zetten. Als de pony in de ring vervolgens alle kanten op gaat behalve de goeie interesseert me eigenlijk niet, als ze zelf maar haar best doet en er plezier in heeft.

**Geplaatst**: 26-09-13 23:09

Geplaatst: 26-09-13 23:09

Ik ben heel blij met mijn ouders, ze staan er allebij achter. Mijn moeder heeft niks met paarden, mijn vader eerst ook niet maar ik heb toch 2 pony's gekregen toen ik 11 werd. Vooral mijn vader vindt het erg leuk, die brengt me al meer dan 4 jaar overal heen, Duitsland, Ameland, paardrijles, fotomeetings enz. En mijn moeder fietst vaak mee als ik naar buiten ga. Ik doe geen wedstrijden en hoef voor mijn ouders niet te presteren, ze zien toch niet wanneer het goed of verkeerd gaat

Mijn broertje (van 10) heeft nu ook een pony gekregen, daar leggen mijn ouders wel wat meer druk op omdat hij de klusjes altijd vergeet. Toen ik 11 was ging ik zelf om 7 uur s'ochtends de paarden voeren, elke dag rijden enz, dat hoeft hij niet te doen maar hij moet wel elke dag 1 keertje naar de pony en soms helpen met voeren, wei uitmesten enzo. qua rijden hoeft hij niet te preseteren, het is nu vooral een beetje rondhobbelen. maar hij moet wel goed met d epony om gaan, en ik geef hem tips. Ik rij ook een paar keer per week op zijn pony, omdat hij bij hem nog niet echt hoeft te werken.

**Geplaatst**: 26-09-13 23:16

Geplaatst: 26-09-13 23:16

_Marinke_ schreef:
Het doet best pijn als je je hobby niet met je ouders kan delen...

Mijn ouders hebben niks met paarden en kwamen ook nooit kijken.
Dat heb ik absoluut niet als gemis ervaren

Ik heb paarden gehad die ze alleen maar van de foto kennen.

**Geplaatst**: 26-09-13 23:21

Geplaatst: 26-09-13 23:21

Brainless schreef:
_Marinke_ schreef:
Het doet best pijn als je je hobby niet met je ouders kan delen...

Mijn ouders hebben niks met paarden en kwamen ook nooit kijken.
Dat heb ik absoluut niet als gemis ervaren

Ik heb paarden gehad die ze alleen maar van de foto kennen.

Zelf vind ik het toch wel lastig ermee om te gaan, als kind had ik het minder als nu. Merk dat ik er de laatste tijd toch best wat moeite mee begin te krijgen. Misschien zeg ik over 5 jaar juist dat ik achteraf er blij mee ben, geen idee. Maar vind het (hoe ik er nu over denk / voel) toch wel héél erg jammer. Zou het zo graag met ze willen delen..

Mijn broertje overigens net zo..

**Geplaatst**: 26-09-13 23:29

Re: Blog: De invloed van ouders op het rijden van hun kinderen

Geplaatst: 26-09-13 23:29

Mijn ouders hebben in mijn jeugd me eigenlijk alles laten doen met de paarden, maar ze kwamen nooit kijken naar wedstrijden enz. Ik hoefde met dat soort dingen niet echt op ze te rekenen, financieel hebben ze wel veel gedaan.

Ik ga nog steeds helemaal voor de paarden, en wanneer ik weer een kindje krijg wil ik ook graag ze steunen en helpen/advies geven waar nodig is, want dat heb ik soms wel erg gemist bij mijn ouders ..
Ik heb zelf helemaal geen wedstrijd ambities, als mijn kindje dat wel heeft prima. Maar presteren is voor mij niet het belangrijkst, het gaat mij om het plezier!

**Geplaatst**: 27-09-13 01:53

Geplaatst: 27-09-13 01:53

Lijkt me dat het voor ieder kind betrekking heeft op welke sport er maar word uitgevoerd, en niet alleen op de paardensport.
Daarnaast hangt de betrokkenheid bij de sport van hun kind ook geheel af van de ouder.

Laatst een discussie gevoerd met een collega over het aanwezig zijn bij bijvoorbeeld wedstrijden van voetbal, turnen of paardrijden enz, wat ik wel belangrijk vind, en waar ik ook trots op zou zijn winst of geen winst. Zij vond haar niet moeder genoeg om bij haar dochter te komen aanmoedigen, en was ook blij dat zij geen sport had. Dus jah dan maakt het als kind zijnde niet uit welke sport je uitvoerd.
Heb zelf het geluk dat mijn ouders beide in de paarden zitten, maar mijn broertje van voetbal was. Mijn vader ging veel naar zijn wedstrijden, maar ook veel mee naar de mijne.

Daarnaast de keerzijde is zoals al beschreven. Te veel is ook zeker niet goed. Ouders die meer voor de sport gaan terwijl het kind er juist voor de plezier heen gaat.

**Geplaatst**: 27-09-13 05:54

Geplaatst: 27-09-13 05:54

Lante schreef:
Ik had graag betrokken ouders gehad, de mijne waren en zijn nooit betrokken geweest. Met betrokken ouders was ik verder gekomen, zeker weten.

Same here

Was Ik 14 en wilde ik op wedstrijd dan mocht ik zelf vervoer regelen

**Geplaatst**: 27-09-13 07:03

Geplaatst: 27-09-13 07:03

Ik mocht niet op les, paarden stonken en waren voor de elite aldus mijn vader. Ik heb vanaf mijn 14e zaterdagen en vakanties gewerkt om lidmaatschap bij de club te betalen en rijkleding en dergelijke. Ik had een vriendin met twee pony's, dus daar had ik vet geluk mee; ik reed de ene en zij de andere (ook omdat haar ouders de houding van mijn ouders niet zo leuk vonden hoorde ik later). Mijn paarden staan nu wel bij mijn ouders achter huis, omdat ze toevallig een huis met wat grond kochten en gelukkig niet van tuinieren houden haha, maar ze hebben er nog steeds niks mee. Het geeft ook nog steeds veel stress dat ze daar staan. Gelukkig had ik in mijn jonge jaren een buurvrouw met een paard, zij heeft mij op haar paard les gegeven gratis, en ik mocht haar altijd overal mee helpen. Ik heb zodoende wel veel geleerd voor ik de pony van die vriendin mocht gaan rijden.

Het enige wat ik nu wel mooi vind is dat ik alles wat ik heb bereikt helemaal zelf heb gedaan en betaald.

Ze hebben mij zowel geleerd met geld om te gaan en te werken voor mijn dromen en op zich is dat ook heel wat waard natuurlijk.

Ik koester dus geen wrok in die zin, maar als ik mensen bezig zie die vanaf hun jeugd al steun van de ouder hebben gehad en die dan zeuren over van alles of op mij of mijn bescheiden prestaties neer kijken, daar ben ik echt allergisch voor haha!

**Geplaatst**: 27-09-13 07:15

Re: Blog: De invloed van ouders op het rijden van hun kinderen

Geplaatst: 27-09-13 07:15

Mijn ouders werken beide in het zhuis op de OK. Die zagen al die brokkepiloten binnenkomen :')

Dus er was een streng ontmoedigingsbeleid. Maar toen ik 7 jaar was en al 3 jaar zeurde om rijles mocht ik dan eindelijk op les!

Daarna hebben mijn ouders wel zoveel gedaan als ze konden overigens als niet paardenliefhebbers.

**Geplaatst**: 27-09-13 07:16

Geplaatst: 27-09-13 07:16

Mijn ouders vinden het allemaal wel prima. Mijn moeder rijd zelf ook. Die is fanatieke recreant. En ik heb jaren gezeurd en gezeikt om een paard. Nu is die er. Maar als ik op wedstrijd ga, dan komt mijn vader wel kijken als hij tijd heeft, en mijn moeder vaak wel mee om te lezen. Maar of ze het echt voor hun plezier doen, ik betwijfel het. Ze vinden ook alles oke. Zelfs als ik niet fijn gereden heb en met een k.lote gevoel afstap, zijn zij nog positief. Ik had ook liever ouders gehad die wat meer daar in geïnvesteerd hadden. Ik heb bijvoorbeeld ook altijd op een manege gereden waar je heel de zomer buiten rijd en in de winter omdat het moet binnen maar je niet zo veel leerde. Ik heb uren lang gesmeekt of ik asjeblieft naar een betere manege mocht. Maar dat was dan te ver en dan moesten mijn ouders mij brengen en dat gaat niet als ze 4 kinderen overal heen moesten brengen. Dus wat dat betreft vind ik het wel jammer dat mijn ouders niet wat meer interesse tonen. Het enige waar ze dan heel trots op zijn is dat ik niet direct mijn paard de schuld geef als hij niet fijn loopt.

**Geplaatst**: 27-09-13 07:17

Re: Blog: De invloed van ouders op het rijden van hun kinderen

Geplaatst: 27-09-13 07:17

Liedjuh: ik denk dat je heel blij mag zijn met zoveel hulp en een positieve instelling van je ouders!

**Geplaatst**: 27-09-13 07:20

Re: Blog: De invloed van ouders op het rijden van hun kinderen

Geplaatst: 27-09-13 07:20

Ik had graag jouw ouders gehad Liedjuh2, ik ben vet jaloers haha!

**Geplaatst**: 27-09-13 07:39

Geplaatst: 27-09-13 07:39

Mijn ouders zijn wel betrokken en geinteresseerd maar ze leggen geen druk, ze vinden het leuk dat ik les wil nemen met mijn pony en wat meer wil leren en daar willen ze ook best voor betalen maar als ik lekker had willlen blijven 'hobbelen' hadden ze dat ook prima gevonden, als ik er maar plezier in heb. En dat vind ik ook wel prima zo (:

**Geplaatst**: 27-09-13 07:52

Geplaatst: 27-09-13 07:52

Mijn ouders hebben ook helemaal niets met paarden. Toch hebben ze mij altijd gesteund in mijn manege/verzorgpony tijd. Ze zagen dat ik daar mijn ontspanning en voldoening uit haalde en stonden bij de jaarlijkse wedstrijd op de manege ook altijd braaf aan de kant te kijken. Ik mocht zo veel praten over paarden als ik wilde, ze luisterden altijd. Toen ik in mijn examentijd wilde stoppen met paardrijden omdat ik het niet zo leuk meer vond waren zij degenen die vroegen of ik toch niet nog heel even door wilde gaan. Een eigen pony heb ik nooit gehad, maar dat vind ik achteraf helemaal niet zo erg.

**Geplaatst**: 27-09-13 07:56

Geplaatst: 27-09-13 07:56

Ik vind het heel erg jammer dat mijn ouders niks met paarden hebben!
Maar gelukkig houden mn ouders wel veel van mij en toen ik jong was mocht ik (uiteindelijk toen ik 9 was en ik het al jaarenlang wilde) op paardrijden, en toen ik nog niet zelf kon opzadelen haalde mijn moeder altijd hulpjes om me te helpen en ze bleef ook altijd mn les kijken en ze brachten me altijd omdat ik nog niet mocht fietsen want mijn moeder vond dat te ver en gevaarlijk door de weilanden. En als ik FNRS-proefjes reed dan las mijn moeder zelfs de proefjes voor (ook al had ze vrij weinig idee wat het allemaal inhield) en mijn vader maakte foto's, en dan bleven ze ook tot de prijsuitreiking.
Sinds ik wat ouder ben en (bijna) geen wedstrijdjes meer rijd ga ik eigenlijk gewoon zelf altijd en zien mn ouders me bijna nooit meer rijden, maar laatst kwamen ze wel ineens onverwachts bij mn les kijken 'want ik mocht op mn lieveling en ze hadden me al zolang niet meer zien rijden en waren toch vrij', vond ik heel erg lief!

Dus gepusht ben ik nooit, en mn ouders hadden waarschijnlijk ook liever gezien dat ik een andere hobby had, maar ze zien ook dat dit iets is wat ik heel graag doe en dat ik hier gelukkig van word en daar steunen ze me dan ook in

Het voordeel is dat ik nooit onzeker hoef te zijn als mn ouders kijken, hoe belabberd ik er ook op zit, hoe slecht het paard loopt, ze vinden altijd dat ik het heel goed doe (zolang ik er maar op blijf zitten) :Y)

**Geplaatst**: 27-09-13 08:01

Geplaatst: 27-09-13 08:01

Pletje123 schreef:
Lante schreef:
Ik had graag betrokken ouders gehad, de mijne waren en zijn nooit betrokken geweest. Met betrokken ouders was ik verder gekomen, zeker weten.

Same here

Was Ik 14 en wilde ik op wedstrijd dan mocht ik zelf vervoer regelen

Ik mocht een goede pony rijden, elke dag, gratis en voor niks, maar dan moest ik wel bij de ponyclub zodat ik op wedstrijd kon.
Thuis was daar geen geld voor, tja dan moest ik maar een krantenwijk en een bijbaantje voor de koopavonden en weekend. Maar ja, dan had ik het geld maar geen tijd meer om te rijden en naar de ponyclub te gaan

Dus op mijn 18e niet gaan studeren en van het studiegeld een paard gekocht 8)7

Ik ben wel blij dat ik op de manege mocht gaan rijden toen ik 12 was, maar ik ging alleen op de fiets of met de bus. Dus niks ouders die me brachten en bleven kijken. Dus ik heb veel mazzel gehad met een oudere paardrijdende zus die mij al vanaf mijn 6e met haar verzorgpony's liet rijden en lesgaf, zo heb ik toch heel wat geleerd.

Wat ik nu nog wel mis is dat ik alleen op wedstrijd ga en het interesseert echt niemand ook maar ene reet hoe dat gaat. Het tegenovergestelde van druk. Die ene keer dat mijn moeder is meegekomen om op de kinderen te passen terwijl ik reed zei ze ook nog op het terras iets over dat die dressuurmeiden zulke kakkineuze types zijn. Ehm mam, dat zijn mensen waar ik mee losrijd, dat zijn mensen die ik veel tegenkom, dit is mijn wereldje...

**Geplaatst**: 27-09-13 08:09

Geplaatst: 27-09-13 08:09

Mijn ouder hebben mij vroeger wel gesteund. Ik mocht op paardrijden en zij betaalde de lessen en de kleding. Bij de manege proefjes kwam mijn moeder altijd kijken en met de lessen ook vaak genoeg(of koffie leuten met de andere moeders).
Mijn vader is niet zo van de paarden. is wel eens meegeweest maar als hij kwam gebeurde er altijd wat

Wedstrijden heb ik nooit gereden.

**Geplaatst**: 27-09-13 08:51

Re: Blog: De invloed van ouders op het rijden van hun kinderen

Geplaatst: 27-09-13 08:51

Tsja, en ik herken het artikel heel goed. Ik heb een lange periode gehad waarin ik het plezier in paardrijden niet meer zag vanwege de grote druk die op mij stond. Ik genoot niet meer van m'n paard.
Het is goed als je als kind een beetje gepusht word, maar het kan echt te ver gaan.
Gelukkig heb ik na een hele lange tijd weer het plezier gevonden.

**Geplaatst**: 27-09-13 09:01

Geplaatst: 27-09-13 09:01

Ik ben zelf erg fanatiek in het wedstrijd rijden en mijn ouders zijn ook heel betrokken.
Druk leggen voorafgaand aan de wedstrijd doen ze nooit, maar mijn vader kan wel heel erg teleurgesteld zijn als het een keer niet zo goed gaat. Dan blijft hij de hele tijd vragen ''waarom deed je dit dan?'' ''waarom deed het paard dat dan?'' etc. Ook 's avonds gaat hij hier dan nog uren over door, en de volgende dagen krijg ik het ook nog te horen. Dat vind ik wel eens jammer want dat ontneemt mij het plezier. Soms gaat het gewoon niet en dan hoeft er niet per sé een waarom te zijn.

Nomineer dit bericht ×