assie schreef:Het aanbrengen van een brandmerk lijkt diervriendelijker omdat het dier niet reageert als het gezet wordt. Dat klopt, druk jij je hand maar eens tegen een gloeiend hete kachel. Grote kans dat je pas na 3 seconden door hebt dat het heet is en dan de (schrik)reactie geeft. Dat duurt even, simpelweg omdat de enorm grote hitte eventjes verdoofd.
Daarna doet het echter flink pijn. Het is tenslotte wel een brandwond. Dat zweert, dat trekt, dat doet pijn (de meeste kalveren (ja, kalveren, geen paarden) die ik gebrandmerkt heb zien worden waren tot 2 weken na het brandmerken redelijk gevoelig op het merk). Tot het geheeld is, dan heeft een dier er geen last meer van, behalve dat verbrande huid iets aan elasticiteit inboet.
Een chip inbrengen doet op het moment zelf flink pijn (al stonden mijn beide veulens half te slapen toen het gebeurde, geen reactie dus), maar als het goed is, heeft het dier er daarna geen last meer van. Nouja, dat is dus als het goed is, want gezien de vele slechte verhalen, gaat het ook vaak niet goed.
Ik weet dus niet zo goed wat mijn voorkeur heeft. Beide manieren van merken hebben nadelen. Het niet lichaamseigen-voorwerp dat de chip is vind ik een groot nadeel. Maar aan de andere kant is het erg gemakkelijk om een brandmerk te vervalsen of over te zetten (als je weet hoe het moet). Ik heb meerdere gestolen koeien (ja, weer koeien, geen paarden) gezien, waarbij een brandmerk is aangepast, zonder dat het opviel. Het lijkt me dat dit bij paarden net zo makkelijk te doen moet zijn. Dan is je hele voordeel van identificatie weg.
Voor nu zou ik zelf kiezen voor DNA-identificatie denk ik. Misschien iets duurder, maar geen ongemak voor het paard (haren uittrekken doet nou ook niet echt pijn denk ik) en DNA valt niet te vervalsen.
Wij hebben elk jaar 2 veulens die gebrand worden en merk daar helemaal niks van dat ze er last van hebben.