Jillsil schreef:Er is toch "iets" wat er niet klopt aan het verhaal. Al die vage klachten, rare ijzers onder het paard, een ruiter wiens hart eigenlijk bij een ander paard ligt en die over enthousiaste stiefmoeder die koste wat kost het paard wil houden, ondanks dat hij niet topfit is. Misschien is het egoïsme dat dat het "iets" wat ik tussen de regels door lees en voel.
Ik hoop dat het paard zijn gezondheid en geluk weer zal vinden en mag gaan genieten in de ring. En dan stiekem hoop ik dat hij terug mag naar Nederland naar zijn vertrouwde omgeving.
Het leek idd meer stiefmoeders oogappel dan raths oogappel.
En dat verhaal van die ijzers.. als ik zo'n rare schoenen aankreeg, zou ik ook blessures krijgen. Gelukkig heeft ie zn oude smid weer. Hopelijk zetten ze deze lijn voort!
Bommeltje: kleine stalletjes? Ik heb nog nooit zo'n joekels gezien! Of vergelijk je het met paddocks

Ik geloof niet dat Gal het allemaal wist van de verkoop. Hij zat zo oprecht enthousiast over de Spelen te vertellen
Bovendien zou het zijn prestatie flink hebben aangetast als hij zo'n dramatisch en groot bericht vlak van tevoren zou horen. Dus misschien hebben zelfs zijn naasten hem toen willen 'ontzien'.Maarja, wat maakt het eigenlijk uit wanneer ie 't wist, het is gewoon jammer.
, het feit dat menig topruiter in Dld heeft gezegt ik stap er niet op bewijst voor mij genoeg. Het is oh zo makkelijk om Rath af te vallen dat hij het waardeloos gedaan heeft. Maargoed hij is ook geen Edward. Ik denk wel dat ze zich verkeken hebben op het stalmanagement rondom Totilas en welke impact dat zou hebben om het paard.
Nee, dat kan helaas niet, maar het feit dat een paard geen stem heeft maakt JUIST dat wij als mens rekening moeten houden met zijn gevoelens. Dat is toch ook de reden waarom we (of tenminste, een aantal van ons) ons paard in een wei ipv een klein stalletje zetten, dat we zorgen voor soortgenootjes, dat we af en toe een appeltje voor hem meenemen, etc? We vinden het toch allemaal belangrijk dat niet alleen wij, maar ook onze paarden gelukkig zijn? Waarom gaat dat dan ineens niet meer op als een paard een bepaald niveau / een bepaalde prijsklasse bereikt? Heeft ie die liefde en zorg dan niet juist nog MEER verdiend?

....volgens mij had Rath weinig keus....hij moest gewoon .